290 - Ὀρθόδοξη γλωσσολαλιά

290 - Ὀρθόδοξη γλωσσολαλιά

Στὶς 5 Νοεμβρίου π.ἡ. 1846, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ἄνθιμος (Ἰωαννίδης) ΣΤ’ ποὺ ἀπὸ τὸ 1845 ἕως τὸ 1873 ἀνέβηκε τρεῖς φορὲς στὸν θρόνο τοῦ Φαναρίου, ἔστειλε μία προτρεπτικὴ ἐπιστολὴ στοὺς Ἕλληνες ὀρθοδόξους τῆς Βιέννης ποὺ κατεδίκαζε τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν ἑλληνωρθόδοξη ἐκκλησία τους τῆς δυτικῆς πολυφωνικῆς τετραφώνου μουσικῆς.

Τὸ ἐπίσημο πατριαρχικὸ δεκασέλιδο κείμενο ἔφερε τὸν ἑξῆς τίτλο: «Ἐγκύκλιος πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ ἐπιστολὴ καταργοῦσα καὶ ἀπαγορεύουσας τὴν καινοτόμον εἴσαξιν καὶ χρῆσιν τῆς καινοφανοῦς τετραφώνου μουσικῆς ἐν ταῖς ἱεραῖς ἀκολουθίαις τῶν ἀπανταχοῦ ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». 

Ὑπεστήριζε ὅτι ἡ βυζαντινὴ μονοφωνικὴ ψαλμωδία ἦταν κληρονομιὰ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι ἡ εἴσοδος κοσμικῆς μουσικῆς καὶ εἰδικὰ τετραφωνικῆς στὴν ὀρθόδοξη λατρεία παρεβίαζε τοὺς κανόνες ποὺ κατεδίκαζαν τοὺς νεωτερισμούς καὶ ἠλλοίωνε τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση. Πράγματι, ἡ τετραφωνία ποὺ εἶχε εἰσαχθῆ ἀπὸ τὴν Δύση  στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς Ῥώσους, ἐπεκτάθη καὶ σὲ μερικὲς ἑλληνικὲς ἐκκλησίες στὸν ΙΘ΄αἰῶνα. Οἱ πρῶτοι ποὺ ὑπέκυψαν σὲ αὐτὸν τὸ δυτικισμὸ ὑπῆρξαν οἱ Ἕλληνες τῆς Βιέννης ποὺ τὸ 1844 ἐπισήμως κατήργησαν τὴν βυζαντινὴ παραδοσιακὴ ψαλμωδία καὶ τὴν ἀντεκατέστησαν μὲ τὴν δυτική. Κατόπιν αὐτοῦ ἡ δυτικὴ μουσικὴ ἐπεκτάθη καὶ στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τῆς Βουδαπέστης, τοῦ Μπάντεν, τῆς Ἀλεξανδρείας, τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀλλοῦ. Ἡ ἐπέμβαση τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου ἀπεδείκνυε ὅτι ὅσο ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀντεστέκετο στὸν δυτικὸ ἀποικισμό, παρέμενε καὶ ἀσπίδα κατὰ τῆς ἁλώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν δυτικισμό.

Ἔκτοτε ἡ βυζαντινὴ ψαλμωδία ἐβλήθη κατὰ κράτος ἀπὸ πλῆθος δυτικισμούς, ἀπὸ αἱρέσεις ὅπως αὐτὴ τοῦ νέου ἡμερολογίου τοῦ 1923, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ὀρθόδοξος λαὸς νὰ ἀπομακρυνθῇ σταδιακὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία του ὅπως αὐτὸ διαπιστώνεται στὴν Ὀρθόδοξη Μητρόπολη Τορόντου καὶ εἰδικὰ στὴν ἐκκλησία μας τῆς Ὀττάβας ὅπου τὸ θεῖο μυστήριο ἔχει ἐξατμισθῆ. Διότι ἡ νεολαἰα τῶν Ἑλλήνων μεταναστῶν γιὰ νὰ παραμείνῃ στὴν Ὀρθοδοξία διψᾶ γιὰ θεῖο μυστήριο, πέραν τῆς ἀπαραμίλλου ἑλληνικῆς πολυτονικῆς γλώσσας ποὺ ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία κάνει στὴν πράξη ὅ,τι ἠμπορεῖ γιὰ νὰ τὴν ἐξαφανίσῃ, παρὰ τὶς ὑποκριτικὲς δηλώσεις της περὶ τοῦ ἀντιθέτου. Τὸ κατηχητικὸ γίνεται στὰ ἀγγλικὰ καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς λειτουργίας, ὅπως καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ ἱερέως γίνεται στὰ ἀγγλικά,  ὁ ὁποῖος ἀπευθύνεται στὰ παιδιὰ μόνον στὰ ἀγγλικά.

Κατόπιν αὐτοῦ δὲν ἐκπλήσσει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Πεντηκοστιανὴ Ἐκκλησία ἐξαπλοῦται σὲ ὅλην τὴν Βόρειο καὶ Νότιο Ἀμερικὴ μὲ τὴν μεγάλη ἔμφαση ποὺ δίδει στὰ ὀρθοδόξου προελεύσεως χαρίσματα τῆς προφητείας καὶ τῆς γλώσσας τῶν ἀγγέλων, τῆς γλωσσολαλιᾶς. Οἱ πιστοὶ ἔρχονται στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ εὑρεθοῦν μεταξὺ τῶν ἀγγέλων, ὑπὸ τὸ χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλὰ σὲ καμμία νεοημερολογίτικη ἐκκλησία τῆς Ἀμερικῆς δὲν αἰσθάνεσαι τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καὶ ὅμως στὸν ΙΔ΄αἰῶνα, ὁ ἅγιος Ἰωάννης Κουκουζέλης, πρωτοψάλτης καὶ μουσικοσυνθέτης στὴν Κωνσταντινούπολη  ἐμελοποίησε τὰ περίφημα βυζαντινὰ κρατήματα, δηλαδὴ τὴν γλωσσολαλιὰ τῶν ἀγγέλων «τεριρέμ, ἀνενά, τοτοτό», τέλειος ψαλμὸς τῶν ἀγγέλων πρὸς τὸν Θεό. Πρόκειται γιὰ ἄσημες συλλαβές, ὅπως τε ρι ρεμ, τε νε να...

Τὰ κρατήματα εἶναι  πολύ παλιά παράδοση ἡ ὁποία ἁπλῶς κορυφώνεται τὴν εποχή τῆς καλοφωνίας στὸν ΙΔ΄αἰῶνα καὶ τότε εἶναι ποὺ μελοποιοῦνται συστηματικά ἀπό μεγάλους μαΐστορες ὅπως ὁ Κουκουζέλης. Πράγματι, στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ λατρευτική παράδοση ἀξιοποιεῖται τόσο ὁ λόγος ἐκφράζοντας τὸ ῥητό, μὲ τὸν ὑμνογραφικὸ λόγο, ὅσο καὶ τὸ ἄρρητο, μὲ τὰ μελισματικὰ τεριρέμ. Σὲ αὐτὰ ἡ παρουσία τοῦ λόγου μειώνεται καὶ τὴν θέση του παίρνουν μελισματικὲς ἄσημες θέσεις. Σὲ σημαντικώτατα σημεῖα τῆς Θείας Λειτουργίας ὅπως τὸ Χερουβικὸ καὶ τὸ Κοινωνικό, ὁ προφορικὸς λόγος ὑποχωρεῖ καὶ ἡ δύναμη τοῦ μέλους ἐκφράζει τὴν ἱερότητα τῆς στιγμῆς, τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,  τὴν πνευματικὴ καὶ κατανυκτικὴ ὑπόσταση τῶν πιστῶν. Στὰ κρατήματα ἀναπτύσσεται ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο, ἀποδεσμευμένη ἀπὸ τὴν λειτουργία τῶν λέξεων τοῦ δυτικοῦ ῥασιοναλισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης               3 Ἀπριλίου 2016

289 – Ἡ ἀνάσταση τοῦ Γένους θὰ γίνῃ μόνον διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας

289 – Ἡ ἀνάσταση τοῦ Γένους θὰ γίνῃ μόνον διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας

Στὶς 14/27 Μαρτίου 2016, ἔν μέσῳ  τοῦ πλανητικοῦ Γκουαντανάμο στὸ ὁποῖο μᾶς ἐνέκλεισε, ὅπως ἄλλοτε τοὺς Ἑβραίους, στὴν σατανικὴ Βαβυλῶνα, ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, στὴν νέα Βαβυλῶνα τῆς Βορείου Ἀμερικῆς ἑωρτάσαμε τὸν στῦλο τῆς Ἀνατολῆς τῶν Ἀνατολῶν Χριστό, τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, ὡς Β΄ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, μελλοντικῆς ἐπανόδου τοῦ θρησκευτικοῦ ἡμερολογίου, ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς Ἁγίας Ῥωσίας καὶ τῆς καταδίκης τῆς αἱρέσεως τοῦ Νέου Ἡμερολογίου τοῦ πραξικοπήματος τοῦ 1923. Ὅσο δὲν ἐπανέλθῃ ἡ πρὸ τοῦ 1923 ἐκκλησιαστική μας παράδοση, ἡ χώρα μας θὰ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τοὺς Φράγκους ὅπως αὐτὸ εἶχε γίνει στὰ πρόθυρα τοῦ 1453. «Ἐγὼ οὔκ ἀρνήσομαί σε, φίλη Ὀρθοδοξία» εἶχε ἀναφωνήσει τότε ὁ Γεννάδιος. Σήμερα περιμένουμε τὸν νέο Γεννάδιο γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ Γένους.

Φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ! Τὸ 1998, στὸ 7^ο τεῦχος τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ μου Ἐνδιάμεση Περιοχή (σήμερα ἔχει φθάσει νὰ κυκλοφορῇ τὸ τεῦχος 79),ποὺ φέρει τὸν ἴδιο τίτλο μὲ τὸ μπλόγκ μου, εἶχα δημοσιεύσει σχετικὸ ἄρθρο γιὰ τὸν Γρηγόριο Παλαμᾶ, μὲ τίτλο, «Ἕνα θαῦμα στὴν Ὀττάβα». Τὸ ἀναδημοσιεύω παρακάτω:

Γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χριστιανὸ καθε ἡμέρα ποὺ χαράζει εἶναι ἕνα θαῦμα. Τὰ θαύματα μᾶς περιστοιχίζουν στὴν καθημερινή μας ζωὴ ἀλλὰ συχνὰ δὲν τὰ προσέχουμε. Ἔγινε καὶ θαῦμα στὴν Ὀττάβα.

Τὴν Β΄Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ὅταν μνημονεύωμε τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας ἀπὸ τὸν Χριστὸ τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ, μόλις εἰσῆλθαν οἱ πιστοὶ στὸν Ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς Ὀττάβας, ἐπρόσεξαν πὼς, ὡς συνήθως ἐκείνη τὴν ἡμέρα, ἔλειπε γιὰ προσκύνηση, ἡ εἰκόνα τοῦ ἀντιπάλου τῶν Ῥωμαιοκαθολικῶν καὶ τῶν οἰκουμενιστῶν, Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, ἐνῷ ἡ Β’ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη σὲ αὐτόν.

Ἕνας πιστὸς ἀπήτησε νὰ προστεθῇ στὸν νάρθηκα ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου καὶ ἔτσι τὸν προσεκύνησαν ὅλοι. Σημειωτέον ὅτι ἐνῷ τὸ ἡμερολόγιο τῆς Μητροπόλεως Τορόντου ἀναγράφει ὀρθῶς τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου, στὴν Β΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, τὸ ἡμερολόγιο τοῦ ἐφημερίου τῆς Ὀττάβας τὸ ἀγνοεῖ συστηματικά.

Ἐπίσης, ἐνῷ τὸ ἐπίσημο μηνιαῖο ὄργανο τῆς Μητροπόλεως Τορόντου, Ὀρθόδοξη Πορεία, συντάσσεται ὀρθῶς σὲ παραδοσιακὴ γλῶσσα καὶ πολυτονικά, ἐφ’ὅσον ἡ Ὀρθοδοξία μας θεωρεῖται ἀπανταχοῦ τῆς γῆς θεματοφύλαξ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, συνεπῶς καὶ τοῦ πολυτονικοῦ, τὰ τυπωμένα κείμενα τοῦ ἱερέως τῆς Ὀττάβας ἀκολουθοῦν τὸ μονοτονικὸ καὶ Παπίζουν ἀφόρητα.

Ἔτσι, στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος Ὀττάβας, τῆς 16^ης Φεβρουαρίου 1998, ποὺ ἀναγγέλλει τὴν ἔλευση, γιὰ ἐφέτος τὸν Μάϊο στὸν Καναδᾶ, τοῦ Παναγιωτάτου Βαρθολομαίου Α΄, ὁ ἱερεὺς τῆς Ὀττάβας γράφει στὴν μονοτονικὴ γραφὴ, καὶ σίγουρα χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τὰ παρακάτω ἐκπληκτικά, μὲ σκοπὸ προφανῶς νὰ τὸν ἀνακηρύξῃ Πάπα:

«Γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ὅλου τοῦ κόσμου, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀντιπροσωπεύει τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ ἐπάνω στὴν γῆ. Μία συνάντηση ἑπομένως μαζί Του θεωρεῖται γεγονὸς σημαντικὸ καὶ ἴσως μοναδικὸ γιὰ ἕναν χριστιανό». Ὀρθόδοξα ὅμως δὲν ὑπάρχει ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ. Ὁ κάθε ἐπίσκοπος καθιστᾷ ἁπλῶς ὁρατὸ τὸν ἀόρατο παρόντα Χριστό.

Ὁ ἐπίσκοπος, ὡς δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, εὑρίσκει τὴν ἐξουσία του στὴν ὑπακοὴ στὴν ὀντολογικὴ οὐσία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται ἐμπειρικῶς στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν συνοδικὴ ἀποστολὴ τῆς ἱστορικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ καθαρῶς παπικὴ φράση τοῦ ἐφημερίου τῆς Ὀττάβας, συγχέει τὴν ἐσωτερικὴ διοικητικὴ ταυτότητα τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν πνευματική της ταυτότητα.

Ἀλλὰ ἰδοὺ τὸ θαῦμα: Οἱ πιστοὶ ἐκείνη τὴν Κυριακή, εἶδαν μὲ ἔκπληξη νὰ λειτουργῇ ἀντὶ τοῦ ἱερέως τους, ὁ ὁποῖος ἔλειπε ἐκτάκτως, ἕναν ἀντικαταστάτη ἄγνωστο σὲ αὐτοὺς παπά, ὁ ὁποῖος ὡς ἀρχάγγελλος ἐν μέσῳ πρωτοφανοῦς πίστεως, ποὺ ἐγέμιζε τὴν ἀτμόσφαιρα, παρέδωσε συγκηνιτικὸ κήρυγμα, ἐκθέτοντας λεπτομερῶς τὸν βίο καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ καὶ τὸν ἀγῶνα του κατὰ τῶν Παπιστῶν! Ἠνοίχθησαν λοιπόν «κατὰ λάθος» οἱ οὐρανοὶ καὶ τὰ μάτια τῶν πιστῶν, καὶ ἡ θαυματουργὴ αὐτὴ Κυριακὴ θὰ παραμείνῃ ἀξέχαστη στοὺς ἐδῶ Ῥωμηούς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 14/27 Μαρτίου 2016

186 -Ἡ Ἑλλὰς ὡς καμικάζι μόνον θὰ σωθῇ

186 -Ἡ Ἑλλὰς ὡς καμικάζι μόνον θὰ σωθῇ

Τελευταῖα ὁ κόσμος ὅλος ἐπάγωσε μὲ τὴν ἀπόφαση Γερμανοῦ ἀπελπισμένου πιλότου νὰ ῥίξῃ τὸ ἀεροπλάνο του ἐπάνω στὰ βράχια τῶν Ἄλπεων παρασύροντας στὸν θάνατο 150 ζωές.

Ἄλλος  τρόπος γιὰ μᾶς δὲν ὑπάρχει. Στὴν ἐποχὴ τῆς καπιταλιστικῆς σατανοκρατίας ὅπου ἕνας στοὺς δύο Δυτικοὺς πολῖτες πάσχει ἀποδεδειγμένως ἀπὸ σχιζοφρένεια καὶ κατάθλιψη, ὁ καμικάζι ἔχει γίνει τὸ πρότυπο τῆς ἀντιστάσεως. Πρέπει λοιπὸν νὰ κηρύξουμε πτώχευση, νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ εὐρὼ καὶ νὰ πέσουμε στὸν γκρεμὸ γιὰ νὰ σωθοῦμε. Κάποτε, σὲ γέφυρα τῆς Μοντρεάλης, δύο νεαροὶ ἐμπλόκαραν μὲ τὸ αὐτοκίνητό τους, τὸ αὐτοκίνητο νεαρᾶς γυναίκας ἐπειδὴ αὐτὴ ἁπλῶς τοὺς εἶχε προσπεράσει. Τὴν κατέβασαν ἀπὸ τὸ ὄχημά της, τὴν ἐσήκωσαν  στὰ χέρια  τους καὶ τὴν ἐπέταξαν στὰ ὕδατα ἀπὸ ἐπάνω ἀπὸ τὴν γέφυρα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὴν σκοτώσουν.

Αὐτὲς τὶς ἡμέρες, τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας ἐζήτησε ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς καὶ φοιτητές τους νὰ συντάξουν ὁ καθένας ἕνα κείμενο μὲ τὶς ἰδέες τους γιὰ τὸ πῶς προβλέπεται νὰ εἶναι ὁ κόσμος σὲ ἑκατὸ χρόνια. Τὰ κείμενα αὐτὰ θὰ συλλεχθοῦν σὲ μία μεταλλικὴ θήκη ἡ ὁποία καὶ θὰ σφραγισθῇ στὸ ἐσωτερικὸ μίας προτομῆς φιλοσόφου, στὸν χῶρο τοῦ Πανεπιστημίου, γιὰ νὰ ἀνοιχθῆ σὲ ἑκατὸ χρόνια, πιὸ συγκεκριμένα τὸ 2114  ὥστε οἱ ἄνθρωποι τοῦ μέλλοντος νὰ μάθουν ποῖες ἦσαν οἱ ἀνησυχίες, τὰ ὄνειρα καὶ οἱ προσδοκίες τῆς σημερινῆς μας ἐποχῆς.

Τὰ κείμενα αὐτὰ πρέπει κανονικὰ νὰ συνταχθοῦν σὲ μία ἀπὸ τὶς δύο ἐπίσημες γλῶσσες τοῦ Καναδᾶ, τὰ γαλλικὰ ἤ τὰ ἀγγλικά. Ἐπειδὴ ἡ ἰδική μου πρόβλεψη εἶναι ὅτι σὲ ἑκατὸ χρόνια τὰ ἑλληνικὰ θὰ ἔχουν καθιερωθῆ ὡς παγκόσμια γλῶσσα, ἐνῷ τὰ ἀγγλικὰ καὶ τὰ γαλλικὰ θὰ ἔχουν συρρικνωθῆ σὲ ἐπαρχιακὲς γλῶσσες, ἔγραψα τὸ σύντομο κείμενό μου μόνον στὰ ἑλληνικὰ γιὰ νὰ διευκολύνω τὴν ἀνάγνωσή του ἀπὸ τοὺς πολῖτες τοῦ κόσμου στὸν ΚΒ΄ αἰῶνα. Ἰδοὺ λοιπὸν αὐτὸ τὸ κείμενο:

Προβλέπω ὅτι τὸ 2114, γιὰ τὸν πλανήτη μας, θὰ ὑπάρξουν τὰ παρακάτω:

1 - Ὁ πλανήτης Γῆ δὲν θὰ ἔχῃ καταστραφῆ.

2 – Οἱ ἄνθρωποι θὰ ζοῦν καὶ σὲ ἄλλους πλανῆτες.

3 – Παγκόσμια γλῶσσα θὰ εἶναι ἡ ἑλληνική.

4 – Παγκόσμιος πολιτισμὸς θὰ εἶναι ὁ ἑλληνικός.

5 – Οἱ τεράστιες καταστροφὲς ἀπὸ πλανητικὸ πυρηνικὸ πόλεμο στοὺς ἀνθρώπους, στὶς πόλεις καὶ τὸ κλῖμα, θὰ ἔχουν ἐπουλωθῆ.

6 - Ὁ καπιταλισμὸς θὰ ἔχῃ παύσει νὰ ὑπάρχῃ ὡς παγκόσμιο πολιτικό, οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ σύστημα.

7 – Τὰ ἐθνικὰ κράτη θὰ ἔχουν παύσει νὰ ὑπάρχουν ἀλλὰ ἡ εἰρήνη θὰ συνεχίσῃ νὰ εἶναι ἕνα ἄπιαστο ὄνειρο.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Μαρτίου 2015