277- Οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς εἶναι οἱ σημαντικώτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἐπαναστατικοῦ πνεύματος

277- Οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς εἶναι οἱ σημαντικώτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἐπαναστατικοῦ πνεύματος

Ὡς πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς ὁ ἴδιος, ἔχοντας περάσει ἀπὸ ὅλα τὰ στάδια τῆς μακροχρονίου καθηγητικῆς πανεπιστημιακῆς σταδιοδρομίας, ἀπὸ τὸ Ἰνστιτοῦτο Διεθνῶν Σχέσεων τῆς Γενεύης, τὴν Σορβόννη καὶ τὸ Ἵδρυμα Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν στὸ Παρίσι, μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας καὶ τὴν Βασιλικὴ Ἀκαδημία τοῦ Καναδᾶ, ἔχω ἀποκτήσει τὴν ἀπόδειξη ὅτι ὁ πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ὀπισθοδρομικὰ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας, ἀσχέτως πολιτικῆς θέσεως.

           

Ὅταν ἐξέσπασε ὁ Μάης τοῦ 68 στὸ Παρίσι, σχεδὸν ὅλοι οἱ καθηγητές, πολλοὶ ἐξ αὐτῶν δεδηλωμένοι κομμουνιστὲς ἤ φραστικῶς ἄκρως προοδευτικοί, ἐξεδήλωναν τὴν μανιώδη ἀντίθεσή τους στὰ ἐπαναστατημένα νειάτα. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἀπὸ τὰ πλέον δυσκίνητα καὶ ὀπισθοδρομικὰ καθεστῶτα ὑπῆρξε τὸ Estado Novo ποὺ ἐγκαθίδρυσε στὴν Πορτογαλία τὸ 1933 ὁ καθηγητὴς πολιτικῆς οἰκονομίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Κοΐμπρα, Ἀντόνιο ντὲ Ὀλιβέϊρα Σαλαζάρ.

Ὁ καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κώστας Σημίτης, οἰκονομολόγος καὶ αὐτός, εἶναι τὸ ἑλληνικὸ ἀντίστοιχο τοῦ Σαλαζάρ. Ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ὑπῆρξε γνωστὸς καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴν Ἀμερικὴ ἀλλὰ νεκροθάφτης τῆς χώρας του, ἐνῷ ὁ υἱός του, ποὺ δὲν ὑπῆρξε ποτὲ καθηγητής, εἶναι ἀγνὸς, ἴσως ἐπειδὴ δὲν ἔχει ἑλληνικὴ νοοτροπία, γι’αὐτὸ καὶ ὁ Ἕλλην, πανοῦργος καὶ φθονερός, τὸν θεωρεῖ βλάκα. Ἰδεολογικά, προσωπικὰ εὑρίσκομαι πιὸ κοντὰ στὸν φασίζοντα Ἀνδρέα, παρὰ στὸν σοσιαλδημοκράτη ΓΑΠ ἀλλὰ ἐκτιμῶ ἀφάνταστα τὴν ἀγνότητα τῶν προθέσεων τοῦ υἱοῦ.

Καθηγητὴς Πανεπιστημίου καὶ ὁ θεολόγος Χρῆστος Γιανναρᾶς, μνημεῖο ἐγωκεντρισμοῦ καὶ φθόνου, καταδικασμένου γιὰ Νικολαϊτισμὸ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ ποτὲ δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀποβάλῃ τὴν νοοτροπία τῆς Ἀδελφότητος Ζωή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπεχώρησε τὸ 1964.

Κάποτε, τὸ 1999, κατὰ τὴν ἄκρως δικαιολογημένη ἐξέγερση τῶν λυκειοπαίδων, ὁ Γιανναρᾶς ἐπέκρινε δριμύτατα τὴν ἐπαναστατημένη νεολαία, μὲ άκριβῶς τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα ποὺ εἶχαν χρησιμοποιήσει οἱ Γάλλοι καθηγητὲς κατὰ τῆς παρισινῆς νεολαίας τοῦ Μάη 68, καὶ τὸ 1933 ὁ Σαλαζάρ. Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, ἐπανάσταση σημαίνει βίαιη ἀμφισβήτηση τῶν νόμων ποὺ θεωροῦμε ἄδικους, κατὰ τὴν ῥωμαίϊκη ῥήση:  «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή».

Ἔγραφε, λοιπόν, ὁ Γιανναρᾶς, στὶς 7 Φεβρουαρίου 1999, στὴν ἐπιφυλλίδα του -ὁ χωροφύλαξ Γιανναρᾶς- τὰ ἑξῆς ἐκπληκτικά: «Καταλήψεις δημοσίων κτηρίων, ἀποκλεισμὸς ἀστικῶν ἀρτηριῶν ἤ καὶ τοῦ ἐθνικοῦ ὁδικοῦ δικτύου. Τὸ κράτος δὲν ἐπεμβαίνει. Ἡ παρανομία ἔχει πάψει νὰ τιμωρεῖται, εἶναι ἀφορμὴ διαλόγου μὲ τὴν ἐξουσία... Ἡ παρανομία ἐμφανίζεται σὰν δημοκρατικὸ δικαίωμα... Στὴν Ἑλλάδα σήμερα ἔχουμε ὀξὺ καὶ τραγικὸ πρόβλημα ἐλευθερίας. Εἴμαστε ὑπόδουλοι στὴν τυραννίδα τοῦ διαλόγου ποὺ ἐθελόδουλα  τὴν ἐξυμνοῦμε».

Δύο εἶναι τὰ κατεστημένα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ποὺ μὲ τίποτα δὲν δύνανται νὰ ἐξουδετερωθοῦν: τὸ κατεστημένο τῶν καθηγητῶν Πανεπιστημίου καὶ τὸ κατεστημένο τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραρχίας. Οὔτε ὁ δικτάτωρ Παπαδόπουλος δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὰ πατάξῃ στὴν περίοδο 1967-1973, παρὰ τὶς προσπάθειές του. Διαβάζουμε στὴν καθημερινὴ ἑλληνόφωνη ἑφημερίδα τῆς Πόλης Ἀπογευματινή, τῆς 8 Φεβρουαρίου 1999: «Εἰς Ἑλβετίαν ὁ Πατριάρχης μετέβη προσκληθεὶς εἰς τὰς ἐργασίας τοῦ Παγκοσμίου Οἰκονομικοῦ Φόρουμ, τὸ ὁποῖον ἀπὸ 29ετίας συνέρχεται κατ’ ἔτος ἐν τῇ πολίχνῃ  Νταβός. Τὸ ἑσπέρας τῆς 31^ης Ἰανουαρίου ὁ Πατριάρχης ἔλαβε μέρος εἰς δεῖπνον ἐργασίας μὲ θέμα τὴν κοινωνικὴ πλευρὰν τῆς παγκοσμιοποιήσεως...Τὸ ἀπόγευμα τῆς Τρίτης, 2 Φεβρουαρίου ὁ Πατριάρχης ὡμίλησεν εἰς τὴν Ὁλομέλειαν τοῦ Φόρουμ...μὲ θέμα τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἀπαντήσας καὶ εἰς σχετικὰς ἐρωτήσεις. Τὸ γενικὸ θέμα τοῦ ἐφετεινοῦ Φόρουμ ἦτο «ὑπεύθυνος παγκοσμιοποίησις». Δηλαδὴ στὸ ἄντρο τοῦ παγκοσμίου τραπεζικοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος τοῦ Νταβὸς παρευρέθη ὁ Οἰκουμένικὸς Πατριάρχης χωρὶς κἄν νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ!

Δημήτρης Κιτσίκης                                             25 Ἰανουαρίου 2016

98 - Ἡ γλῶσσα τοῦ μελλοντικοῦ ἐπαναστατικοῦ κράτους

98 - Ἡ γλῶσσα τοῦ μελλοντικοῦ ἐπαναστατικοῦ κράτους

Τὸ ἑλληνικὸ κράτος ποὺ οἰκοδομεῖται στὰ ὄνειρά μας ὡς πυξίδα γιὰ νὰ κατευθύνῃ τὸ σκάφος τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνισμοῦ, χρειάζεται μία πλανητικὴ γλῶσσα, δηλαδὴ τὴν ἑλληνική. Ἀλλὰ ἐπειδὴ τὴν πυξίδα θὰ τὴν χειρισθοῦν οἱ σημερινοὶ νέοι πτυχιοῦχοι ἄνεργοι ποὺ κατεστράφησαν πνευματικὰ ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς τῶν ἑλληνικῶν πανεπιστημίων, τοὺς φωστῆρες τῆς ἀχανοῦς μετριότητος, πρέπει νὰ τοὺς δοθῇ μία γλῶσσα διαφορετική, καβαφική, ἐλεύθερη ἀπὸ δυτικοὺς γλωσσολογικοὺς ῥασιοναλισμούς. Ἰδοὺ οἱ βάσεις τοῦ γλωσσικοῦ αὐτοῦ ἐργαλείου: 1 - Ἐπαναφορὰ τῆς πολυτονικῆς γραφῆς: Ἡ πολυτονικὴ γραφὴ μαθαίνεται τάχιστα, «μέσα σὲ δέκα λεπτά». Προμηθεύεσθε μίαν οἱαδήποτε γραμματικὴ τῆς νέας ἑλληνικῆς γλώσσης στὰ πολυτονιικά. Π.χ. τὶς σχολικές, πρὸ τῆς καθιερώσεως τοῦ γλωσσικοῦ ἐγκλήματος, ὅπως τὴν γραμματικὴ τοῦ Πέτρου Π. Παπαϊωάννου, Ἐκδόσεις τοῦ Βιβλιοπωλείου τῆς Ἑστίας. Ἐπίσης, χρειάζεσθε κάποιο πολυτονικὸ νεοελληνικὸ λεξικὸ καὶ σίγουρα ἕνα ἀρχαιοελληνικὸ λεξικό. Στὸν προσωπικό σας ὑπολογιστὴ πηγαίνετε στὸν πίνακα ἐλέγχου, στὸ εἰκονίδιο ἐπιλογῆς τῶν ἑκατοντάδων γλωσσῶν καὶ ἐπιλέγετε τὰ ἑλληνικὰ μὲ πολυτονικὸ πληκτρολόγιο. Προμηθεύεσθε καὶ τὸ πρόγραμμα, αὐτόματος πολυτονιστής, τῆς ἑλληνικῆς ἑταιρεία Ματζέντα, ποὺ μετατρέπει οἱοδήποτε μονοτονικὸ κείμενο σὲ πολυτονικό. Τὰ ἐλάχιστα λάθη τοῦ προγράμματος διορθώνονται εὔκολα μὲ τὸ χέρι. Ἡ πολυτονικὴ γραφή –συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς βαρείας, τῆς ὑπογεγραμμένης καὶ τῆς δασείας στὸ ἀρχικὸ ῥό-  εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τῆς γλώσσας, εἴτε γράφει κανεὶς λαϊκά, δημοτική, καθαρεύουσα, ἀρχαῖα ἤ ἰδιόμορφα, ἀπὸ τὴν ἀλεξανδρινὴ ἐποχὴ μέχρι σήμερα, δηλαδὴ στὶς δύο τελευταῖες χιλιετίες ὅταν ἡ ἑλληνικὴ ἀτονικὴ ξέφυγε ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τῆς πόλεως κράτους καὶ ἔγινε πλανητική, πρὸς χρῆσιν καὶ τῶν κατοίκων τῆς γῆς ποὺ δὲν εἶχαν τὰ ἑλληνικὰ ὡς μητρικὴ γλῶσσα. 2 – Ἂκόμη καὶ στὴν δημοτική, νἀ ἀκολουθεῖται ἡ πλέον συντηρητικὴ ὀρθογραφία στὴν κλίση τῶν ῥημάτων καὶ τῶν ὀνομάτων. Νὰ ἀποφεύγονται οἱ ὀρθογραφικοὶ νεωτερισμοὶ ὅπως τρένο, ἀβγό, καβγᾶς, κτήριο.  Νὰ μὴν ἀκρωτηριάζονται οἱ λέξεις ὅπως αὐτὸ συνηθίζεται στὸν προφορικὸ λόγο, ἀλλὰ:  ὁ Πλάτων τοῦ Πλάτωνος, ὁ Σωκράτης τοῦ Σωκράτους, ἠμπορῶ, ὑποκάμισο, ἐσώβρακο, ὑπανδρεύομαι. Τήρηση τῆς συλλαβικῆς ἤ χρονικῆς αὐξήσεως στὰ ῥήματα (ἐκοίταξα, ἠργάσθην). Στὴν αἰτιατικὴ νὰ μὴν ἀφαιρεῖται ποτὲ τὸ τελικὸ ν στὸ ἄρθρο, ἔστω καὶ ἄν ἡ λέξη ποὺ ἕπεται ἀρχίζῃ μὲ φ, θ, χ, σ. Ἡ γενικὴ τῶν τριτοκλήτων νὰ εἶναι πάντα ὅπως τῆς πόλεως, τῆς κυβερνήσεως. 3 - Ἡ μουσικότητα τῆς γλώσσας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν κινητικότητα τοῦ τόνου καὶ τὴν κλίση ὅλων τῶν λέξεων. Συνεπῶς, ποτὲ νὰ μὴν ἀκολουθοῦνται οἱ κανόνες τῆς δημοτικῆς ποὺ στόχο ἔχουν τὸν ἐκσλαυϊσμὸ τῶν ἑλληνικῶν. Ὁ τόνος πρέπει νὰ κατεβαίνῃ στὴν γενική, καὶ στὰ ὀνόματα ἀλλὰ καὶ στὰ ἐπίθετα. 4 - Ὅλες οἱ ξένες λέξεις πρέπει νὰ ἐξελληνίζονται καὶ νὰ λαμβάνουν ἑλληνικὴ ταυτότητα γιὰ νὰ τοὺς ἐπιτραπῇ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸ ἱερὸ τῆν ἑλληνικῆς γραφῆς, δηλαδὴ πρέπει ὅλες, χωρὶς ἐξαίρεση νὰ κλίνονται: τὰ τρακτέρια, τὰ ταξιά, τῆς Οὐασιγκτῶνος, τῆς Μοντρεάλης. 5 - Βάσει τῶν ἀνωτέρω ὁ καθεὶς εὑρίσκει τὸ ἰδικό του ὕφος μὲ διδασκάλους τοὺς  συγγραφεῖς ποὺ δὲν ἀκολουθοῦν τοὺς γλωσσολόγους τῶν Παρισίων, δημιουργοὺς ὅπως τὸν Καβάφη, τὸν Παπαδιαμάντη καὶ τὸν Κᾶλβο. Καθαρόαιμη καθαρεύουσα καὶ ἀρχαῖα δὲν ἁρμόζουν. Ὁ λόγος φαίνεται ψευδής. Προτιμοτέρα μία μικτὴ γλῶσσα προσωπικῆς ἐπιλογῆς. Μακριὰ ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἐπαγγελματίες γλωσσολόγους καὶ δασκάλους οἱ ὁποῖοι, ὅλοι, καταστρέφουν τὴν γλῶσσα. Τὸ σημαντικὸ γιὰ τὸν καθένα εἶναι νὰ οἰκοδομήσῃ μία ἰδική του γραφὴ ὥστε, καὶ ἀνωνύμως νὰ γράψῃ, θὰ ἀναγνωρίζεται πάντα. Γνωρίζεις ὅτι ὁ πίνακας εἶναι τοῦ Rembrandt καὶ χωρὶς τὴν ὑπογραφή του.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 14 Μαρτίου 2014

80 - Περὶ Ἡγέτου

80 - Περὶ Ἡγέτου

Ἡ θέσις μου ὑπῆρξε ἐπ'αὐτοῦ πάντα ξεκάθαρη. Οὐδεὶς πολιτικὸς ἡγέτης δύναται νὰ φθάσῃ στὸ ἀνώτατο στάδιο ἀποτελεσματικότητος καὶ μεγαλείου χωρὶς νὰ δεχθῇ δίπλα του σὲ μόνιμη βάση τὸν φιλόσοφο, δηλαδὴ ἐὰν δὲν πραγματοποιηθῆ τὸ δίδυμο βασιλέως φιλοσόφου, τὸ δίδυμο Ἀλεξάνδρου καὶ Ἀριστοτέλη ἤ Ἀλεξάνδρου Α΄ τῆς Ῥωσίας καὶ τοῦ Ἑλβετοῦ δασκάλου του La Harpe. Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατον νὰ συνδυασθῇ σὲ ἕνα καὶ μόνο πρόσωπο ὁ βασιλεὺς-φιλόσοφος. Ἀλλὰ ὁ "βασιλεύς" εἶναι συνήθως ἐπηρμένος ἐπειδὴ ἔχει ἐξουσία καὶ νομίζει ὅτι δύναται νὰ τὰ βγάλῃ πέρα χωρὶς τὸν φιλόσοφο. Προσωπικά, στὴν ζωή μου, μοῦ ἐζητήθη ἐπανειλημμένως νὰ ἀναλάβω τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας ἀλλὰ πάντα τὸ ἠρνήθην ἐπειδὴ ἔψαχνα τὸν πολιτικὸ ἥρωα ποὺ θὰ ἠμποροῦσα νὰ κατευθύνω ὡς φιλόσοφο, ἐφ'ὅσον ἐγὼ φρονῶ ὅτι δὲν δύναμαι νὰ εἶμαι συνάμα βασιλεὺς καὶ φιλόσοφος. Ἕνα πρόσφατο παράδειγμα μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν Τουρκία: Ὁ Ἔρντογαν εἶχε δεχθῆ στὰ δέκα χρόνια ἐξουσίας του νὰ ἀκολουθήση ἕναν φιλόσοφο, τὸν Fethullah Gülen γι'αὐτὸ καὶ ἐγνώρισε μεγάλες ἐπιτυχίες. Προσφάτως ὅμως ἠθέλησε νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὴν πνευματικὴ αὐτὴ κηδεμονία καὶ τώρα εὑρίσκεται ἐνώπιον γκρεμοῦ. Ἀλλὰ ὁ Γκυλὲν δὲν θέλει νὰ γίνῃ "βασιλεύς" ὁ ἴδιος, σὰν τὸν Χομεϊνί νὰ ποῦμε.

Μερικοὶ παρατηροῦν ὅτι στὴν Ἑλλάδα τὸ ποσοστὸ καθηγητῶν Πανεπιστημίου ποὺ ἐκλέγονται βουλευτὲς ἤ χρησιμοποιοῦνται πολιτικὰ ὡς τεχνοκράτες, εἶναι μεγάλο. Καθηγητές, ὅπως ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ἤ ὁ Κώστας Σημίτης ἐκυβέρνησαν τὴν χώρα καὶ ὁ σημερινὸς ἀντιπρόεδρος τῆς Kυβερνήσεως ὁ Βαγγέλης Βενιζέλος εἶναι καὶ αὐτὸς καθηγητὴς Πανεπιστημίου. Αὐτοὶ οἱ τρεῖς ἄνδρες ὄχι μόνον δὲν ἀνεδείχθησαν ὡς  ἡγέτες ἀλλὰ ἀντιθέτως εἶναι πρωτίστως ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ὑποβάθμιση τῆς χώρας μας διεθνῶς. Τολμῶ, ὡς καθηγητὴς Πανεπιστημίου ὁ ἴδιος, νὰ ὁμολογήσω ὅτι ὅπως εἶχε δηλώσει ὁ Μπίσμαρκ, ἡ παρουσία καθηγητῶν στὴν ἐξουσία εἶναι καταστροφὴ γιὰ τὴν χώρα. Στὴν πραγματικότητα σὲ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα, ἀπὸ ὁδοκαθαριστὴς σὲ ὑδραυλικός, μέχρι καθηγητὴς Πανεπιστημίου, ὑπάρχουν οἱ μέτριοι, οἱ καλοὶ καὶ οἱ ἄριστοι, ἀλλὰ καὶ ὁ ἄριστος καθηγητὴς δὲν δύναται νὰ εἶναι Ἀριστοτέλης, ὁ φιλόσοφος ποὺ θὰ ἐμπνεύσῃ καὶ θὰ κατευθύνῃ ἕναν Ἀλέξανδρο. Βασιλεὺς καὶ φιλόσοφος γιὰ νὰ σμίξουν πρέπει καὶ οἱ δύο νὰ εἶναι διαφορετικοῦ τύπου ἄνθρωποι καὶ ὄχι ἁπλῶς ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο. Ἐξ οὕ καὶ ἡ σπανιότης τοῦ εἴδους.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 22 Δεκεμβρίου 2013