281 - Ἑλλὰς αἱμορραγοῦσα

281 - Ἑλλὰς αἱμορραγοῦσα

Ἡ πλατεία Συντάγματος, σὲ σχῆμα ὑπαιθρίου ἀρχαίου θεάτρου μὲ φόντο τὴν Βουλή, ἐγέμισε μὲ τρακτέρια ἀγροτῶν, Κρητικοὺς μὲ γλίτσες μαυροφορεμένους, ποὺ ἀφήσαν ὀπίσω στὰ χωράφια τὶς γυναῖκες τους. Στὰ ἀριστερά, ξεπρόβαλλε ἡ Παπαρήγα μὲ τὸ ἐγγονάκι της, ἐνῶ τὸ ΠΑΜΕ, ὅπως πάντα ἔτοιμο καὶ ὀργανωμένο γιὰ ἀγῶνα, ἐρύθμίζε μὲ τὸ σύνθημα ποὺ ἐπέβαλε σὲ ὅλους:  «ἐργατιά-ἀγροτιά, μιὰ φωνὴ καὶ μιὰ γροθιά!»

Ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ἄν καὶ ἀνατρεπτικὸ κίνημα μὲ 7% ψηφοφόρων, περισσοτέρους ἀπὸ τὸ ἕτερο ἀνατρεπτικὸ κόμμα, τὸ ΚΚΕ, ἐκρύβετο ὡσὰν νὰ ἦτο ἔνοχη, ὡσὰν νὰ ἐστερεῖτο ἀπὸ ὀργάνωση μὲ μόνη ἐμφανῆ παρουσίαση τὸν ἀκάλυπτο νεαρὸ ποὺ ἔσπαζε τὰ τζάμια περιπολικοῦ τῆς ἀστυνομίας, κτυπῶντας ἀλλοῦ νεαροὺς ἀστυνομικοὺς ποὺ ὅμως ἐπερίμεναν ἀπὸ αὐτοὺς συμπάθεια, ἐφ’ὅσον ἦταν γνωστὸ ὅτι ἡ ἀστυνομία εὑρίσκετο στὸ πλευρό τους.

Δύο τακτικές, δύο νοοτροπίες. Τὸ ΚΚΕ ἀπεδείκνυε ὅτι ἡ ὑπομονή του ὑπῆρξε ἀποτελεσματική, ἐνῷ ἡ ἀνυπομονησία τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἀπεδείχθη καὶ πάλι ἀρνητική, ὀργανωμένη στὴν βία ἀλλὰ  ἀνοργάνωτη στὴν διπλωματία.

Ὀπίσω ἀπὸ τὸ θεατρικὸ σκηνικὸ τοῦ κτιρίου τῆς Βουλῆς, προτέρου βασιλικοῦ ἀνακτόρου, ὡς Λουδοβῖκος ΙΣΤ΄, κρυφοκοιτάζοντας ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὶς κουρτῖνες τῶν ὑψηλῶν παραθύρων, ὁ Ἁμλέτος-Τσίπρας περιμένει τὴν μοιραία  ὥρα τοῦ Τσαουτσέσκου. Ξεπερασμένος ἀπὸ τὰ γεγονότα  καὶ τὴν δειλία του, μονολογεῖ γιὰ τὴν τραγικότητα τῆς ὑπάρξεώς του, νὰ ὑπάρξῃ ἤ μή, ἐνθυμούμενος μὲ νοσταλγία τὰ πρὸ τῆς ἠθικῆς του πτώσεως, ὅταν συνομιλοῦσε συντροφικὰ μὲ τὸν Γλέζο καὶ τὸν Μίκη Θεοδωράκη.

Ἡ χώρα περιμένει τὸν ἀπὸ μηχανῆς θεό. Κοιτάζει ὑψηλὰ στὸν οὐρανὸ μήπως εἰδῇ τὸ ἑλικόπτερο νὰ ὁδηγῇ τὸν Ἁμλέτο-Ἀλέξη στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Μέρκελ. Ἀλλὰ κάποιο ἄλλο ἑλικόπτερο προσδοκᾶ νὰ προσγειωθῆ στὴν πλατεῖα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ ἐμφανισθῇ ὁ πρῖγκιψ τῶν παιδικῶν της ὀνείρων, ὁ ἥρωας ἁρματωμένος ποὺ ἀτρόμητος θὰ παραλάβῃ τὸ ἠχηρὸ ὄχι τοῦ δημοψηφίσματος, θὰ ἀρνηθῇ νὰ πάῃ στὶς Βρυξέλλες γιὰ διάλογο καὶ θὰ κηρύξη τὴν ῥήξη καὶ τὴν ἀνατροπή.

Ἴσως μάταια ὅμως. Ὁ πρῖγκιψ δὲν θὰ ἔλθῃ. Χωρὶς θυσία καὶ αἷμα ὁ πρῖγκιψ θὰ παραμείνῃ ἄφαντος. Ἡ αἱμορραγοῦσα Ἑλλὰς τῆς παρακμῆς, χωρὶς νειάτα, χωρὶς συντάξεις, ὑπογεννοῦσα, θὰ κατακλεισθῇ, ὄχι πλέον ἀπὸ Ῥωμηοὺς Μικρασιᾶτες τοῦ Μεσοπολέμου  γιὰ νὰ τῆς δώσουν ῥώμη καὶ ἀντοχὴ στὶς κακουχίες, ἀλλὰ ἀπὸ ἀλλογενεῖς πρόσφυγες ποὺ κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν Βρυξελλῶν θὰ χρειασθοῦν ἑκατὸ χρόνια γιὰ νὰ ἐνταχθοῦν στὴν πονεμένη γῆ τοῦ Γένους. Ὁ πρῖγκιψ δὲν θὰ ἔλθῃ. Ἧταν ὄνειρο καὶ ἐπέρασε.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 14 Φεβρουαρίου 2016 

170 - Ἡ πτώση τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου τὸ 1989 ὑπῆρξε καταστροφὴ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ διανόηση

170 - Ἡ πτώση τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου τὸ 1989 ὑπῆρξε καταστροφὴ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ διανόηση

Τὸ ὄνειρο εἶναι ἰσχυρότερη δύναμη ἀπὸ τὸ ἔγκλημα. Οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ, καὶ πρῶτος ὁ μεγάλος Γάλλος ποιητής, ὁ κομμουνιστὴς Ἀραγκόν, ὅτι ὀμελέττα δὲν γίνεται χωρὶς θραύση αὐγῶν καὶ ἐπανάσταση δὲν γίνεται χωρὶς μεγάλης ἐμβελείας ἐγκλήματα. Καὶ ὁ Ῥοβεσπιέρρος, καὶ ὁ Στάλιν καὶ ὁ Μάο ὑπῆρξαν μεγάλοι ἐγκληματίες. Ἀπὸ μερικὲς δεκάδες χιλιάδες θύματα ὁ πρῶτος,  σὲ πολλὰ  ἑκατομμύρια ὁ δεύτερος καὶ σὲ δεκάδες ἑκατομμύρια ὁ τρίτος. Χάνουν χρόνο καὶ χρῆμα οἱ ἀντίπαλοι τῶν ἐπαναστάσεων ἐκθέτοντας τὰ φοβερὰ ἐγκλήματα τῶν ἐπαναστατῶν γιὰ νὰ μᾶς πείσουν στὸ ὄνομα τῆς ἠθικῆς νὰ μὴν ἐπαναστατοῦμε. Ἀπὸ καταβολῆς κόσμου οἱ κολασμένοι τῆς γῆς ἐξεγείρονται καὶ σφάζουν.

Τὸ ὄνειρο ὅμως εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸ ἔγκλημα. Παντοῦ στὸν κόσμο καὶ εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα, τὰ μεγαλύτερα ὀνόματα τῶν συγγραφέων, ποιητῶν, καλλιτεχνῶν, ἠθοποιῶν, ἐπιστημόνων, ὀνειρεύθηκαν τὴν ἐπανάσταση, ἐδέχθεισαν νὰ βασανισθοῦν, νὰ ὑποστοῦν τὶς φυλακὲς καὶ τὰ ξερονήσια γιὰ νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ὀνειρευθοῦν τὴν ἐπανάσταση. Οἱ ποινικοὶ καὶ οἱ ἐπιχειρηματίες ῥισκάρουν τὴν ζωή τους γιὰ τὸ χρῆμα. Οἱ ποιητὲς δίδουν τὴν ζωή τους γιὰ τὸ ὄνειρο. Καμμία προπαγάνδα τοῦ Κατεστημένου δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ τοὺς μεταπείσῃ. Καταδικασμένοι ἀδίκως σὲ θάνατο ἀπὸ τοὺς συντρόφους τους, στὸν σοβιετικὸ μεσοπόλεμο, στὶς δίκες τῆς Μόσχας, προχωροῦσαν στὸ ἀπόσπασμα μὲ μία κραυγή:  Ζήτω τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα ποὺ τοὺς ἐκτελοῦσε.

Καὶ ἦλθε ἡ καταστροφὴ τοῦ 1989 καὶ ἡ πατρίδα τοῦ σοσιαλισμοῦ καὶ τὸ στρατόπεδο τοῦ «παιανίζοντος μέλλοντος» (τὰ lendemains qui chantent τῶν Γάλλων κομμουνιστῶν ποιητῶν) μετετράπη σὲ στρατόπεδο λυγμῶν (τὰ lendemains qui déchantent). Ἀλλὰ οὐδεὶς ἀπὸ τοὺς γίγαντες τῆς ἑλληνικῆς τέχνης καὶ σκέψεως ποὺ εἶχαν χάσει τὰ πλευρά τους στὰ μπουντρούμια τοῦ Κατεστημένου ἀπαρνήθηκε τὸ παρελθόν του καὶ ἐθεώρησε χαμένες τὶς θυσίες του. Τὸ ὅτι εἶχαν τὸ προνόμιο νὰ ὀνειρευθοῦν τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἄλλοι ἐστόχευαν τὸ χρῆμα ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ ἀναπαυθοῦν ἡσυχασμένοι στὸ χῶμα.

Περιμένοντας τὴν Τελευταία Παρουσία καὶ τὴν ἐπάνοδο στοὺς κήπους τῆς Ἐδέμ, ξαπλωμένοι καὶ ὀνειρευόμενοι τὸ Μεγάλο Βράδυ τῆς Ἐπαναστάσεως, πλάϊ πλάϊ μὲ τοὺς αὐτόχειρες ἀρχαιολάτρες Ἕλληνες Περικλῆ Γιαννόπουλο, Ἰωάννη Συκουτρῆ καὶ Δημήτρη Λιαντίνη, οἱ ἐναπομείνουσες μεγάλες καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων διανοουμένων ξερνοῦν τοὺς Σαμαράδες καὶ τοὺς Βαγγέληδες τῆς γραικικῆς κομπίνας,

            Δημήτρης Κιτσίκης                                             15 Ἰανουαρίου 2015