225 - Ἡ καθοριστικὴ συμβολὴ τῶν Ἑλληνοξένων στὸν ἑλληνισμό

225 - Ἡ καθοριστικὴ συμβολὴ τῶν Ἑλληνοξένων στὸν ἑλληνισμό

Ὁ Ἑλληνόξενος, πέραν τοῦ ὁμογενοῦς, εἶναι ὁ ἑλληνικῆς καταγωγῆς ξένος ποὺ κάποια στιγμὴ στὴν ζωή του, στὰ ξένα, κατακεραυνώνεται ἀπὸ ἀστροπελέκι ποὺ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ ἀνθρωπίνου "εἶναι" του. Ἀντιθέτως ὁ Γραικῦλος εἶναι ὁ ἡμιμαθὴς Ἕλλην ποὺ φθονεῖ τὸν Ἑλληνόξενο γιὰ  τὸν παγκοσμισμό του καὶ μετατρέπει τὴν μετριότητά του σὲ ὑπερεθνικισμό. Μόνον ὁ Ἀρμάνδος Δελαπατρίδης (1895-1960), ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος τῶν Κυανολεύκων ἐκατάλαβε, μέσα στὴν θεϊκή του σχιζοφρένεια τὴν μετριότητα τοῦ Γραικύλου ὅταν αὐτοαποκαλούμενος ὅπως ὅλοι οἱ Ἀθηναῖοι «πρόεδρος», ἔταζε στὸν  κάθε Γραικῦλο νὰ τὸν κάνῃ ὑπουργό (τοῦ ἐπιπέδου τῆς νῦν ὑπουργοῦ μεταναστευτικῆς πολιτικῆς, Τίνας Χριστοδουλοπούλου) καταβάλλοντας δύο δραχμὲς γιὰ τὰ ἔξοδα ὁρκωμοσίας.

Ὁ Ἑλληνόξενος εἶναι ἐμπνευστὴς τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνισμοῦ. Χωρὶς αὐτὸν, θὰ ὑπῆρχε μόνον ἡ Ἑλλαδίτσα τῶν πονηρῶν, τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν, τῶν ντόπιων δημοσίων ὑπαλλήλων, βουλευτῶν, ὑπουργῶν, καθηγητῶν Πανεπιστημίου, φιλολόγων, μεταφραστῶν, ταξιτζίδων καὶ ἀεριτζίδων. Στὸ τελευταῖο μου βιβλίο, ἀφιερωμένο στὴν συμβολὴ τῶν Ἑλληνοξένων στὸν ἑλληνισμό, ποὺ φέρει τὸν τίτλο, «Περὶ Ἡρώων. Οἱ ἥρωες καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὸν σύγχρονο ἑλληνισμό», (Ἡρόδοτος, 2014),παρουσιάζω ὡς ἥρωες, πέραν τοῦ Ἰταλοῦ Σολωμοῦ, τὸν Ῥουμᾶνο Χενάκη, τὸν Ἀμερικανὸ Ῥωμανίδη, τὸν Ὀθωμανὸ Καραθεοδωρῆ, τὴν Γαλλίδα Σάβιτρι Ντέβι καὶ τὸν Ἰάπωνα Κουντεχόβε-Καλλέργη.

Ποία ἡ ἀντίδραση τῶν ἐγχωρίων ἐπαρχιωτῶν τοῦ ἀποτυχημένου κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν; Κατηγοροῦν τοὺς Ἑλληνόξενους ὅτι ἔχουν πολλαπλὰ διαβατήρια (ὁ Κουντενχόβε Καλλέργης  ἐγνώριζε 16 γλῶσσες καὶ ἦταν κάτοχος οὑγγρικῶν, τσεχικῶν καὶ γαλλικῶν διαβατηρίων) καὶ δὲν ὀμνύουν στὸν ἁπλοϊκὸ Κολοκοτρώνη καὶ τὴν Γαλανόλευκη, μὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ διαβατήριο, καὶ τρία κουτσὰ δημοσιοϋπαλληλικὰ ἀγγλικά.

Συγκεκριμένα, φίλτατός μου ἱερεύς, καθηγητὴς Πανεπιστημίου, προσπαθεῖ ἀκόμα σήμερα νὰ ὑπερασπισθῇ ὡς νομίζῃ τὸν πατέρα τῆς Ῥωμηοσύνης, Ῥωμανίδη, ἀπορρίπτοντας μετὰ βδελυγμίας τὴν ἀποδεδειγμένη προσήλωση τοῦ τελευταίου στὴν πολιτικὴ τῆς χούντας τοῦ Παπαδοπούλου καὶ τὴν ἀπέχθειά του γιὰ τὴν ἀστικὴ κοινοβουλευτικὴ Δημοκρατία, λὲς καὶ οἱ μεγάλοι ὁριοθετοῦνται στὰ πλαίσια τῆς Δεξιᾶς ἤ τῆς Ἀριστερᾶς. Ἔγραφα γιὰ τὸν Ῥωμανίδη: «Καὶ ὅμως, αὐτὸς ὁ Σωκράτης τῆς Ῥωμηοσύνης, μὲ μία προφορικὴ ἤ γραπτὴ φράση, σὲ ἀπέσπαζε ἀμέσως ἀπὸ τὴν μετριότητα τοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου».

Στὶς 12 Ἰουνίου 1968, ἐπὶ χούντας, ὁ Ῥωμανίδης ἐξελέγη τακτικὸς καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ ἤρχισε νὰ διδάσκῃ στὴν ἕδρα αὐτὴ ἀπὸ τὸ 1970. Ἐὰν δὲν ξεκίνησε τὴν διδασκαλία του ἀπὸ τὸ 1968 αὐτὸ ὀφείλεται στὸν συνήθη γραικυλισμὸ τοῦ κατεστημένου τῆς ἑλλαδικῆς κοινωνίας ποὺ κατηγορεῖ συστηματικὰ τὸν ἀντίπαλο ὑποψήφιο γιὰ ἰδεολογικὴ τοποθέτηση μὴ ἀρεστὴ στὴν κυβέρνηση ποὺ εὑρίσκεται ἐκείνη τὴν στιγμὴ στὴν ἐξουσία.

Ὁ Ῥωμανίδης ἐκατηγορήθη ἀπὸ Γραικῦλο συνάδελφό του τὸ 1968 ὅτι ἦταν κομμουνιστής. Τὴν ἴδια στιγμὴ εἶχε κατηγορηθῆ γιὰ κομμουνιστὴς ἀπὸ ἄλλον συνάδελφο, ὁ φασιστὴς καὶ θεωρητικὸς τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ καθηγητὴς Δημήτρης Βεζανῆς (1904-1968). Γιὰ νὰ ἀποδείξη ὅτι ἐπρόκειτο περὶ ψεύδους, ὁ Ῥωμανίδης προσεκόμισε μία δημοσιευμένη διάλεξή του ποὺ εἶχε κάμει στὴν Βοστώνη, στὶς 9 Ἀπριλίου 1964, πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀμερικανοῦ γερουσιαστοῦ τῆς Μασσαχουσέττης Soltonstall.

Μὲ τὴν Μεταπολίτευση, ἡ νοοτροπία τῶν "συναδέλφων" δὲν εἶχε ἀλλάξει. Αὐτὴν τὴν φορὰ τὸν ἐκατηγόρησαν γιὰ χουντικό. Φυσικά, ὁ Ῥωμανίδης ὡς μοναρχικὸς αὐτοκρατορικός, δὲν ἦταν οὔτε δημοκράτης, οὔτε χουντικός, οὔτε ὑπὲρ τῆς συνταγματικῆς βασιλείας οὔτε τῆς ρεπούμπλικας καὶ δὲν εἶχε οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τοὺς νεωρθοδόξους (νεω... μὲ ὠμέγα) "δημοκράτες καὶ σοσιαλιστές", τοὺς ἀποκαλουμένους "χριστιανοσοσιαλιστὲς" τοῦ μεταπολιτευτικοῦ κατεστημένου ("χριστιανοσοσιαλιστὲς γιὰ νὰ μὴν μᾶς ποῦν φασίστες" ἔλεγαν, ποὺ εἶχαν δῆθεν κάμει "ἀντιδικτατορικὸ ἀγῶνα"). Ὡς γνήσιος Ὀρθόδοξος δὲν εἶχε τίποτα τὸ "νέο" ἀλλὰ μόνον τὸ συντηρητικὸ καὶ τὸ ἐπαναστατικό. Δὲν εἶχε στὸ πρόσκέφαλόν του τὴν ἀνδρεϊκή «Ἐλευθεροτυπία», οὔτε ἐχρησιμοποίει τὴν ἀνδρέϊκὴ δημοτική. Δὲν ἔγραφε τό «νὰ ἀναπαραγάγῃ», ἀλλὰ τό «νὰ ἀναπαράξη». Ἧταν ὑπὲρ τοῦ βυζαντινοῦ προτύπου διακυβερνήσεως, σφόδρα ἀντιδυτικὸς ἀντιφρᾶγκος, ἀντιοικουμενιστὴς ἀντιπαπικός, συνάμα ὅμως καὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου ὡς ἀπολωλὼς καὶ παραστρατημένο πρόβατο τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνισμοῦ. Δὲν εἶχε κανένα λόγο νὰ προτιμᾷ τοὺς ἀστοὺς τοῦ Κολωνακίου τῆς Μεταπολιτεύσεως ἀπὸ τοὺς συνταγματάρχες τῶν λαϊκῶν συνοικιῶν τῆς Ἀθήνας. Καὶ πάλι, γιὰ νὰ ὑποστηρίξη τὸν φίλο του, ὁ π. Μεταλληνὸς ἐθεώρησε ὅτι ἔπρεπε νὰ γράψη ὅτι "ἡ προσπάθεια τοῦ π. Σπιτέρη, [καπουτσίνου κληρικοῦ καθηγητοῦ Ἱωάννου Σπιτέρη], νὰ δημιουργήσῃ τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ π. Ῥωμανίδης ἔχει ἀντιδυτικὰ αἰσθήματα εἶναι ἀποκύημα καθαρᾶς φαντασίας".

Οἱ Ἑλληνόξενοι διανοούμενοι, καὶ μόνον αὐτοί, ἀντιπροσωπεύουν τὸν πλανητικὸ ἑλληνισμὸ καὶ συμβάλλουν μὲ τὴν παρουσία τους καθοριστικὰ στὴν διάσωση τῆς θεοπνεύστου ἑλληνικῆς σκέψεως ποὺ θάβεται ἀπὸ τοὺς Γραικύλους τοῦ Κρατίδιου ὑπὸ λόφων ἀπορριμάτων τῶν χωματερῶν μὲ ἄρωμα Κολωνακίου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 13 Αὐγούστου 2015

94 - Ὁ Ἑλληνισμὸς ὡς "Μῦθος τοῦ ΚΑ΄Αἰῶνος"

94 - Ὁ Ἑλληνισμὸς ὡς "Μῦθος τοῦ ΚΑ΄Αἰῶνος"

Ἕνα σχόλιο στὸ ἄρθρο τοῦ μπλόγκ μου, "Οἱ Ἐκλεκτοί", τῆς 15ης Φεβρουαρίου 2014, ἀπὸ τὸν "Ζαρατούστρα", μοῦ δίδει τὴν εὐκαιρία νὰ ξεκαθαρίσω καὶ πάλι τὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ ποὺ πρεσβεύω καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Ὁ ἑλληνοκεντρισμός, ὅπως τὸν ἔχω ὁρίσει έγώ στὰ γραπτά μου, εἶναι ἕνα εἶδος σούπερ ἐθνικισμοῦ. Ἐνῷ ὁ ἐθνικισμὸς συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ σὲ σύνορα -ὅσο καὶ ἐκτενῆ νὰ εἶναι αὐτὰ τὰ σύνορα- ὁ ἑλληνοκεντρισμός ἐννοεῖ τὸν ἑλληνισμὸ ὡς οίκουμενικό (ἄλλα ὄχι διεθνιστικό) ὅπως ἦταν ἡ ἔννοια τῆς οἰκουμενικῆς αὐτοκρατορίας, καὶ ἀκόμη περισσότερο ὡς συμπαντικό, ἐπεκτεινόμενο στὸ Σύμπαν. Ὅπως ἔχω γράψει:"Τὰ ἄστρα ψιθυρίζουν ἑλληνικά" (βλέπε καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Ἠσαΐα Κωνσταντινίδη, "Δημήτρης Κιτσίκης. Γεωπολιτικὴ Βιογραφία").

Ὁ Γερμανὸς ἐθνικοσοσιαλιστὴς Ἀλφρέδος Ῥόζενμπεργκ στὸ πολύκροτο βιβλίο του ὥρισε τὸ αἷμα ὡς τὸν "Μῦθο τοῦ Κ΄ Αἰῶνος". Ἐγὼ ὁρίζω τὸν ἑλληνισμὸ ὡς τὸν "Μῦθο τοῦ ΚΑ΄αἰῶνος" (Βλέπε τὸ κείμενο "στόχος" τοῦ παρόντος μπλόγκ:"Ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ").

Ἡ ἴδια ἡ ζωή μου, κατὰ τὴν ἐκφραζομένη δημοσίως γνώμη τοῦ καθηγητοῦ πατρὸς Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ἔχει πολλὰ χαρακτηριστικὰ μὲ τὴν ζωὴ τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ (ἀλλὰ καὶ τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου). Εἶμαι γόνος ἑλληνοϊταλικῆς οἰκογενείας εὐγενῶν. Ὁ πρόπαππος μου ἀπὸ τὴν μητέρα μου, ὁ κόντες ντ'Ἀντώνιο, κατήγετο ἀπὸ τὴν Τεργέστη καὶ ἡ προγιαγιά μου, ἀπό τὴν μητέρα μου, ἦτο Γαλλίδα -ἡ Ἄννη- ἡ ὁποία εἶχε 16 παιδιά, 8 βαπτισμένα ῥωμαιοκαθολικὰ καὶ 8 ὀρθόδοξα. Ἡ οἰκογένεια τῆς Κρητικιᾶς μητέρας μου ἦτο ἐγκατεστημένη στὸ Κάϊρο. Ἐγὼ ὁ ἴδιος, ὡς Ὀρθόδοξος, ἐγεννήθην μέσα στὴν Ἀθήνα ἀλλὰ μὲ γλῶσσα γαλλική. Τὰ ἑλληνικὰ τὰ ἔμαθα σὲ ἡλικία 5 ἐτῶν μέχρι τὰ 12 μου χρόνια ὁπότε ἔφυγα γιὰ τὴν Γαλλία καὶ ὅταν ἐξῆλθα ἀπὸ τὸ γαλλικὸ λύκειο τῶν Παρισίων, εἶχα ξεχάσει τὰ ὁλίγα ἑλληνικά μου. Μὲ τεραστία προσωπικὴ προσπάθεια ἐπέτυχα νὰ μάθω πολὺ καλὰ τὰ ἑλληνικά, ἀλλὰ τὰ πρῶτα μου βιβλία στὰ ἑλληνικὰ ἦταν μεταφρασμένα ἀπὸ τὰ γαλλικά.

Ὁ Κάλβος, στὴν γλῶσσα του καὶ στὴν σκέψη του δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ Ἕλλην τοῦ ἐθνοκράτους. Εἶναι συμπαντικὸς Ἕλλην, ὅπως ὁ Νῖτσε καὶ ὁ Βάγνερ, ὅπως καὶ ὁ Καβάφης. Ὅλοι αὐτοὶ ἀναπνέουν ἑλληνισμό. Εἶναι ἑλληνοκεντρικοί. Ὁ Ἕλλην Χέγκελ, ἐμπνευστὴς τοῦ Μάρξ, ἔλεγε ὅτι ὁ ἑλληνισμὸς εἶχε ἐμπλουτισθῆ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο. Ἡ συνθετική μου ἔννοια τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ βασισμένη στὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ συναντᾷ τὴν ψυχοσύνθεση τοῦ Κάλβου πού, σὲ μικτὴ γλῶσσα, συνθέτει τὸν κλασσικισμὸ μὲ τὸν ῥομαντισμό, τὴν ἑλληνικὴ θρησκεία μὲ τὸν χριστιανισμό, τὸν ἐρωτισμὸ μὲ τὸν πουριτανισμό, τὸν ἐπαναστατισμὸ μὲ τὸν συντηρητισμό. Ὁ Κάλβος συλλαμβάνεται ὡς μετέχων στὸ κίνημα τῶν Καρμπονάρων καὶ καταφεύγει στὴν Γενεύη, ὅπως καὶ ἐγὼ μετεῖχα στὴν παρισινὴ ἐξέγερση τοῦ Μάη τοῦ 1968 μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπελαθῶ ἀπὸ τὴν Γαλλία, καταφεύγοντας στὸν Καναδᾶ.

Ὁ πρωθυπουργὸς Ἀντώνης Σαμαρᾶς, στὶς 14 Φεβρουαρίου 2014, ἐδήλωσε ἔμπροσθεν τῶν μοναχῶν, στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου εἶχε μεταβῆ γιὰ προεκλογικοὺς λόγους, ὅτι δύο εἶναι οἱ προτεραιότητες τῆς κυβερνήσεώς του: Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία! Ἀβυσσαλέο ψεῦδος! Ποτέ, μὰ ποτέ, αὐτὸς ὅπως καὶ ὅλοι οἱ προηγούμενοι πρωθυπουργοὶ τοῦ ἐθνοκρατιδίου, στὰ διεθνῆ φόρα, δὲν ἀνέδειξαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ποτὲ δὲν ἐπρότειναν στὶς Βρυξέλλες ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα νὰ γίνῃ τὸ πολιτισμικὸ εὐρώ, δηλαδὴ νὰ καθιερωθῇ ὡς ἡ κοινὴ γλῶσσα τῆς ΕΕ, καὶ νὰ διδάσκεται σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς ΕΕ ὑποχρεωτικά, ἀπὸ τὴν πρώτη δημοτικοῦ μέχρι τὸ Πανεπιστήμιο. Ἀντιθέτως κατέσφαξαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τὴν καθιέρωση, πρῶτα τῆς καθαρευούσης, μετὰ τῆς δημοτικῆς καὶ τέλος τοῦ μονοτονικοῦ. Ἀντί γιὰ πολιτισμὸ πουλᾶνε τουρισμό. Μεταξὺ τῶν βουλευτῶν, μόνον ὁ Βύρων Πολύδωρας ὑπερασπίσθη δημοσίως τὸ πολυτονικὸ σύστημα καὶ δευτερευόντως ἡ Λιάνα Κανέλλη.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς φαιδρᾶς Μελίνας ποὺ δὲν ἔκαμε ποτὲ ἔρωτα τὴν Κυριακή, ἀλλὰ ἀπαιτοῦσε τὴν ἐπάνοδο στὰ στενὰ σύνορα τοῦ κρατιδίου τῶν Μαρμάρων τοῦ Παρθενῶνος μέχρι τὸν σημερινὸ Ἀμερικανὸ ἠθοποιὸ George Clooney, ποὺ εἰσεχώρησε μὲ τὴν σειρά του στὴν κλίνη τῆς Μελίνας, τὸ κρατίδιο τῶν Ἀθηνῶν ἀρέσκεται, ὡς μοναδικὴ πολιτισμικὴ πολιτική, νὰ προβάλλῃ τὸν φράγκικο φιλελληνισμὸ ποὺ καταλήγει στὰ σεξουαλικὰ ὄργια τῆς Μυκόνου πρὸς χάριν τουρισμοῦ. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ἡ Τουρκία ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὸ Βερολῖνο, τὴν ἐπιστροφὴ μέσα στὰ στενὰ σύνορά της, τοῦ Βωμοῦ τοῦ Διὸς Σωτῆρος καὶ τῆς Ἀθηνᾶς Νικηφόρου τῆς Περγάμου, βασιζομένη στὴν λογικὴ τῶν συνόρων τοῦ ἐθνοκράτους. Ἔτσι, προσπαθοῦμε νὰ συρρικνώσουμε τὸν ἑλληνισμό, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ θὰ ὑπεχρεώναμε τὸν Νῖτσε καὶ τὸν Βάγνερ νὰ πολιτογραφηθοῦν Ἕλληνες πολῖτες τοῦ κρατιδίου.

Ἡ μελλοντικὴ κυβέρνηση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς πρέπει νὰ ἔχῃ ὡς ἀπόλυτη προτεραιότητα νὰ ἐπιβάλλῃ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα παγκοσμίως ὡς ἀπαραίτητο ἐργαλεῖο ἐξαπλώσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ ὄχι τὸν ξεβράκωτο τουρισμό. Ὁ Ἕλλην δὲν δύναται νὰ συνεχίσῃ νὰ εἶναι τὸ γκαρσόνι τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ κόσμου. Εἶναι ἄρχων καὶ πρέπει νὰ παραμείνῃ ἄρχων. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἐγὼ θὰ ψηφίσω Χρυσῆ Αὐγὴ καὶ ἄν κηρυχθῇ ἐκτὸς νόμου, τότε μόνον θὰ ψηφίσω ΚΚΕ.

                Δημήτρης Κιτσίκης                24 Φεβρουαρίου 2014