226 – Δημοσθένης καὶ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

226 – Δημοσθένης καὶ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου

Ἡ περίοδος 2009-2015 ποὺ διανὐει ἡ Ἑλλὰς καὶ ποὺ συνεχίζεται ἐνώπιόν μας σήμερα, ὁμοιάζει ὅλο καὶ περισσότερο μὲ ἐπαναστατική, θυμίζοντας ἀκόμη καὶ τὴν γαλλικὴ ἐπαναστατικὴ περίοδο τῆς δεκαετίας 1789-1799 ποὺ κατέληξε στὸν βοναπαρτισμό. Ἄν καὶ αἷμα μέχρι στιγμῆς δὲν ἔχει χυθῆ ἡ συνεχὴς ἀντισυνταγματικότης τῆς πολιτικῆς ζωῆς μὲ ἀπανωτοὺς βιασμοὺς τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας ποὺ ὑποχρεώνει τὸ Κοινοβούλιο νὰ διαπληκτίζεται ὑπὸ τὴν συνεχῆ ἀπειλὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀντιδραστικῶν δυνάμεων, ἡ διολίσθηση πρὸς ὅλο καὶ περισσότερες ῥιζοσπαστικὲς προτάσεις ἀπὸ πρωταγωνιστὲς μίας ἀνωμάλου πολιτικῆς ζωῆς, περνῶντας ἀπὸ τὸν Κώστα Καραμανλῆ, στὸν Γιῶργο Παπανδρέου, τὸν Βαγγέλη Βενιζέλο, τὸν Σαμαρᾶ, τὸν Τσίπρα, τὸν Βαρουφάκη, τὸν Λαφαζάνη καὶ τώρα τὴν Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, ὅλα μὴ συνήθη πρόσωπα, τείνει ὅλο καὶ πιὸ καθαρὰ  στὴν ἐπιβολὴ  δυναμικῶν μεταξικῶν λύσεων.

Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἀνέδειξε ἐν μέσῳ χάους ὑπὸ τὴν ἐπιρροὴ ἑνὸς ἀνεγκεφάλου λαοῦ ξεβράκωτων μία νέα Εὐρώπη. Σὲ κλῖμα κοινωνικῆς ἀποσυνθέσεως ὑπὸ τὴν σκιὰ ἑνὸς Ἕλληνος μονήρη Ῥουσσώ, ἡ διεφθαρμένη καὶ στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ Ἑλλάς, ἀναπηδᾷ σὲ ἀπρόβλεπτα ὕψη ποὺ θὰ τὴν φέρουν σύντομα στὴν κορυφὴ τῆς Εὐρώπης.

Ἄν καὶ ἡ Ἐπανάσταση καταβροχθίζει τὰ παιδιά της, ἕνα ἄκρως ἀσυνήθιστο πρόσωπο προβάλλει μὲ ἐπιμονὴ γιὰ νὰ μείνῃ στὸν ἑλληνικὸ πολιτικὸ ὁρίζοντα, ἡ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, ἡ ὁποία ἀναδεικνύεται καταπληκτικὴ ῥήτωρ, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἡ Ἑλλὰς δὲν ἐγνώρισε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Δημοσθένους. Σφυροκοπῶντας ἀνελέητα τοὺς ὑπευθύνους τῶν διαδοχικῶν συνταγματικῶν πραξικοπημάτων ἀπὸ τὸ 2009 ἐνώπιον ἑνὸς ἄβουλου λαοῦ ποὺ τὰ ἔχει κυριολεκτικῶς χαμένα, μὲ περιοδικὲς κρίσεις ἀγανακτησμένων (μὲ ἦτα), ἐκπορθῶντας ἄδειες Βαστίλλες, ἡ Ζωὴ καθυποτάσσει τοὺς Λυσσασμένους  (les Enragés)  τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, οἱ ὁποῖοι ἀντιλαμβανόμενοι ὅτι δύναται νὰ τοὺς χρησιμοποιήσῃ στὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας, λουφάζουν τελευταῖα γινόμενοι σχεδὸν ἄφαντοι.

Ἡ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου ἔχει ἤδη ἀποδείξει τὰ τελευταῖα χρόνια ὅτι εἶναι μία ἀρχαιοελληνικοῦ ἀναστήματος ῥήτωρ καὶ ὅτι, ὅπως ὁ Δημοσθένης, εἶναι θωρακισμένη μὲ καταπληκτικὴ ἐπιμονὴ καὶ θέληση νὰ ξεπεράσῃ τὰ ἐμπόδια ποὺ σύσσωμη ἡ πλέμπα τοῦ Κοινοβουλίου  ὑψώνει  ἐνώπιόν της. Ἑπιτυγχάνει μόνη της νὰ ξιφουλκῇ κατὰ δεκάδων κοινοβουλευτικῶν μετριοτήτων καὶ νὰ καλύπτῃ τὶς φωνασκίες τους μὲ μία κρυστάλλινη φωνή. Ὅπως καὶ ὁ Μεταξᾶς, χρησιμοποιεῖ μὲν τὸ Σύνταγμα γιὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἀλλὰ ἀντί νὰ τὸ ἀναστείλῃ, ἀναστέλλει τὶς ἀντισυνταγματικὲς πράξεις τῶν ἀντιπάλων της καὶ ἐπιβάλλεται δικτατορικά, θωρακισμένη ἀπὸ τὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος.

Μία ἀμυδρὰ ἐλπίδα προβάλλει στὸν ὁρίζοντα τῶν πράξεών της: Μήπως καὶ ἐπιτύχῃ νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν κιτσικικὴ σύνθεση τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ, κομμουνισμοῦ καὶ φασισμοῦ. Ἐὰν τὸ ἐπιτύχῃ θὰ παραμείνῃ στὴν Ἱστορία ἡ σπουδαιότερη Ἑλληνίδα ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 14 Αὐγούστου 2015

215 - Δικτατορία καὶ οἰκονομικὴ κρίση. Ἐν αναμονῇ τοῦ ἑλληνικοῦ πραξικοπήματος

215 - Δικτατορία καὶ οἰκονομικὴ κρίση. 

Ἐν αναμονῇ τοῦ ἑλληνικοῦ πραξικοπήματος

Τὸ πραξικόπημα εἶναι ἕνα μέσον καταλήψεως τῆς ἐξουσίας, εἴτε μιᾶς ἐργατικῆς σοσιαλιστικῆς ἐπαναστάσεως (ῥωσικὸς μπολσεβικικὸς Ὀκτώβρης τοῦ 1917), εἴτε μιᾶς ἀστικῆς καπιταλιστικῆς ἐπαναστάσεως (ἑλληνικὸ Γουδὶ τοῦ 1909). Συχνά, ἡ δικτατορία δὲν ἐγκαθίσταται μὲ πραξικόπημα : παραδίδεται ἡ χώρα προσωρινὰ στὸν δικτάτορα ἀπὸ τὰ στελέχη τῆς ἐνδιαφερομένης κοινωνικῆς τάξεως ποὺ εὑρίσκεται ἤδη στὴν ἀρχὴ ἀλλὰ κινδυνεύει νὰ τὴν χάση, εἴτε αὐτὴ εἶναι ἡ ἀστικὴ τάξη, εἴτε εἶναι ἡ ἐργατική. Ἔτσι στὶς 4 Αὐγούστου 1936 ὁ ἴδιος ὁ βασιλεὺς παρέδωσε στὸν Μεταξᾶ τὴν Ἑλλάδα μὲ δικτατορικὲς ἐξουσίες. Ἡ ἀνάγκη τῆς δικτατορίας ἐμφανίζεται πάντα ὅταν ἕνα ταξικὸ καθεστὼς εὑρίσκεται σὲ παρακμή. Ἔτσι τὸ πολωνικὸ καθεστὼς τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἠσθάνθη τὴν ἀνάγκη ἐπιβολῆς τῆς δικτατορίας τοῦ στρατηγοῦ Γιαρουζέλσκι ὅταν συνειδητοποίησε ὅτι εὑρίσκετο σὲ παρακμή. Ὁμοίως ἡ ἀνάγκη ἐπιβολῆς δικτατορίας στὶς ΗΠΑ ἐνεφανίσθη μετὰ τὸ 1932 ὅταν τὸ ἀμερικανικὸ καθεστὼς τῆς ἀστικῆς τάξεως συνειδητοποίησε ὅτι εὑρίσκετο σὲ παρακμὴ μετὰ τὴν φοβερὴ οἰκονομικὴ κρίση τοῦ 1929, τὸν κίνδυνο κομμουνιστικῆς ἐπαναστάσεως στὴν διάρκεια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου στὴν δεκαετία τοῦ 1950 καὶ τὸν κίνδυνο ἰσλαμικῆς ἐπαναστάσεως μετὰ τὴν πτώση τοῦ σοσιαλιστικοῦ στρατοπέδου τὸ 1989.

Στὸ τέλος τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ἡ ἀμερικανικὴ κυβέρνηση ἐπέρασε στὸ Κογγρέσσο, πρὸς χάριν τῶν παλαιῶν πολεμιστῶν, ἕναν νόμο ποὺ προσέφερε τὴν πληρωμὴ ὁμολόγων ποὺ θὰ ὡλοκληρώνοντο τὸ 1945. Ἀλλὰ ἡ οἰκονομικὴ κρίση τοῦ 1929 κατέστρεψε τὶς οἰκονομίες καὶ τὶς ἐργασίες τῶν παλαιῶν πολεμιστῶν μὲ ἀποτέλεσμα αὐτοὶ νὰ κατέβουν στὸν δρόμο. Ἀπαιτοῦσαν ἀπὸ τὴν κυβέρνηση νὰ τοὺς πληρώση τὸ "δῶρο" ἀμέσως, τὸ λεγόμενο bonus, καὶ ὠργανώθησαν σὲ ὁμάδα πιέσεως ποὺ ἔγινε γνωστὴ ὡς bonus army.

           

Τὸ 1932, 60.000 παλαιοὶ πολεμιστὲς ἀνέβηκαν στὴν ὁμοσπονδιακὴ πρωτεύουσα τῆς Οὐσιγκτῶνος, ἀπαιτώντας τὸ μπόνους. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς κατοικοῦσαν σὲ μία φτωχογειτονιά, κοντὰ στὸ κτίριο τοῦ Κογγρέσσου ποὺ ἐλέγετο Hooverville. Στὶς 28 Ἰουλίου 1932, οἱ στρατηγοὶ MacArthur, Eisenhower καὶ Patton, οἱ ὁποῖοι ἀργότερα ἀνεδείχθησαν στρατιωτικοὶ ἡγέτες στὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ἐχρησιμοποίησαν ἅρματα μάχης, ξιφολόγχες καὶ σπαθιὰ γιὰ νὰ ἐκδιώξουν τὸ bonus army  ἀπὸ τὴν πρωτεύουσα. Ἔβαλαν φωτιὰ καὶ κατέστρεψαν ὁλοσχερῶς τὸ Hooverville. Οἱ ἄνεργοι παλαιοὶ πολεμιστὲς εἶχαν ἔλθει ἀπὸ παντοῦ καὶ εἶχαν συρρεύσει σὲ ὅλες τὶς μεγάλες ἀμερικανικὲς πόλεις. Οἱ τενεκεδουπόλεις τους ὠνομάζοντο Hoovervilles. Στὴν Οὐασιγκτῶνα, οἱ 60.000 παλαιοὶ πολεμιστὲς ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες εἶχαν καταλάβει τὴν Pennsylvania Avenue, κεντρικὴ λεωφόρο τῆς ἀμερικανικῆς πρωτευούσης καὶ ἐλέγετο ὅτι τοὺς εἶχε ὠργανώσει τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα τῶν ΗΠΑ.

           

Ὁ στρατηγὸς ἐν ἀποστρατείᾳ τῆς ἐλὶτ τοῦ Ναυτικοῦ, τῶν πεζοναυτῶν (marines) ὁ Smedley Butler, ἥρωας τῶν παλαιῶν πολεμιστῶν καὶ σφόδρα ἀντίθετος στὴν κυβέρνηση τοῦ προέδρου Χοῦβερ (Hoover), κατεκεραύνωνε τὸ ἀμερικανικὸ κατεστημένο σὲ πάμπολλες ὑπαίθριες ὁμιλίες του. Ὁ Butler (1881-1940)  ποὺ ἀπεκάλεσε "γκάνγκστερ τοῦ καπιταλισμοῦ",  τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του, ντρεπόμενος γιὰ τὶς πρότερες δραστηριότητές του, ἔγραψε ἕνα βιβλίο τὸ 1935, μὲ τίτλο War is a Racket ("Ὁ πόλεμος εἶναι μία γκανκστερικὴ ὑπόθεση") στὸ ὁποῖο ἔγραφε τὰ ἑξῆς : "Ὁ πόλεμος εἶναι μία γκανγκστερικὴ ὑπόθεση. Πάντοτε ἦταν. Εἶναι ἡ πλέον προσοδοφόρα καὶ σίγουρα ἡ πλέον ἀνήθικη. Εἶναι ἡ μόνη ποὺ ἔχει τέτοια διεθνῆ διάσταση... Τὰ κέρδη μετρῶνται σὲ δολλάρια καὶ οἱ ἀπώλειες σὲ ζωές".

           

Ἐνθυμούμενος τὶς παλαιές του δραστηριότητες ἔγραφε : "Ἐβοήθησα γιὰ νὰ μετατρέψω τὸ Μεξικὸ καὶ ἰδιαιτέρως τὸ Tampico σὲ μία ἀσφαλῆ περιοχὴ γιὰ τὰ πετρελαϊκὰ συμφέροντα τῶν ΗΠΑ τὸ 1914. Ἐβοήθησα γιὰ νὰ μετατρέψω τὴν Ἁΐτη καὶ τὴν Κούβα σὲ μία ὑπάκοη περιοχὴ γιὰ νὰ δύνανται τὰ παιδιὰ τῆς National City Bank νὰ εἰσπράτουν χρήματα. Ἐβοήθησα στὸν βιασμὸ μισῆς δωδεκάδος κεντροαμερικανικῶν δημοκρατιῶν γιὰ τὰ συμφέροντα τῆς Wall Street. Ὁ κατάλογος τῶν γκανγκστερικῶν πράξεων εἶναι μακρύς. Ἐβοήθησα στὴν ἐξάγνιση τῆς Νικαράγουας πρὸς χάριν τοῦ διεθνοῦς τραπεζικοῦ οἴκου τῶν Brown Brothers τὸ 1909-1912. Ἔφερα τὸ φῶς στὴν Δομινικανὴ Δημοκρατία πρὸς χάριν τῶν ἀμερικανικῶν συμφερόντων ζακχάρεως τὸ 1916. Ἐβοήθησα νὰ μετατραπῆ ἡ Ὁνδούρας σὲ ἕναν σωστὸ χῶρο γιὰ τὶς ἀμερικανικὲς ἑταιρεῖες φρούτων τὸ 1903. Στὴν Κίνα τὸ 1927, ἐβοήθησα τὴν Standard Oil  νὰ πραγματοποιήση χωρὶς ζημιὰ τὴν δουλειά της... Θὰ ἠμποροῦσα νὰ εἶχα δώσει στὸν Ἄλ Καπόνε μερικὰ μαθήματα. Τὸ περισσότερο ποὺ ὁ Ἄλ Καπόνε ἠμποροῦσε νὰ κάνη ἦταν νὰ διευθύνη τὶς γκανγκστερικὲς του ἐνέργειες σὲ τρεῖς διαφορετικὲς ἀστικὲς περιοχές. Ἐμεῖς οἱ Marines ἐδράσαμε σὲ τρεῖς διαφορετικὲς ἠπείρους.... Τὰ ἀνδραγαθήματά μας κατὰ τῶν Ἀμερινδιάνων, τῶν Φιλιππινέζων, τῶν Μεξικανῶν καὶ ἐναντίον τῆς Ἱσπανίας συγκρίνονται μὲ τὶς ἐκστρατεῖες τοῦ Τζένγκις Χάν, τῶν Ἰαπωνέζων στὴν Μαντσουρία καὶ τῆς ἀφρικανικῆς ἐπιθέσεως τοῦ Μουσσολίνι. Καμμία χώρα δὲν ἐκήρυξε ποτὲ τὸν πόλεμο ἐναντίον μας προτοῦ τῆς κάνουμε τὴν τιμὴ νὰ τῆς κηρύξουμε ἐμεῖς τὸν πόλεμο. Ὁλόκληρη ἡ ἱστορία μας ἀποδεικνύει πὼς ποτὲ δὲν ἐκάμαμε ἕναν ἀμυντικὸ πόλεμο".

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι αὐτὴ ἡ πολὺ σημαντικὴ προσπάθεια ἐπιβολῆς στρατιωτικῆς δικτατορίας, στὶς ΗΠΑ τὸ 1932-1934, ἀπεσιωπήθη τελείως ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴ ἱστοριογραφία, σὲ σημεῖο νὰ μὴν δύναται κανεὶς νὰ εὕρη οὔτε μία ὑποσημείωση στὰ ἱστορικὰ ἐγχειρίδια τῶν ΗΠΑ ποὺ νὰ μνημονεύη τὸ γεγονός. Οἱ ἱστορικοὶ δύνανται νὰ γνωρίζουν γιὰ τὸ ἀποτυχὸν πραξικόπημα, ἐφ' ὅσον τὸ θελήσουν, ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῶν συνεδριάσεων μιᾶς ἐρευνητικῆς ἐπιτροπῆς ἐπὶ τοῦ θέματος ποὺ ἐσυστάθη ἀπὸ τὴν Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων τοῦ Κογγρέσσου, τὴν Dickstein-McCormack Committee (1934-1935). Ὁ τίτλος τῆς ἐπιτροπῆς ἦταν "Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ γιὰ τὶς μὴ ἀμερικανικὲς δραστηριότητες"(Special Committee on Un-American Activities). Δυστυχῶς τὰ πρακτικὰ δὲν μᾶς διαφωτίζουν ὡς πρὸς τὴν ἀκριβῆ ἡμερομηνία στὴν ὁποία ἐξεκίνησε ἡ συνωμοσία καὶ ποῖος ἦτο ὁ ἐγκέφαλος.

           

Σὲ μία χώρα ὅπου τὸ χρῆμα εἶναι ἡ ῥαχοκοκαλιὰ οἱασδήποτε δράσεως, ἡ συνωμοσία εἶχε ἐξασφαλίσει "τρία ἑκατομμύρια δολλάρια ἀμέσως καὶ τριακόσια ἑκατομμύρια γιὰ τὰ περαιτέρω". Κατὰ τὴν γνώμη τοῦ Σπίβακ, ἡ συνωμοσία ἀπέτυχε διότι σὲ μία κοινωνία ὅπου τὸ χρῆμα εἶναι θεός, ἔλλειπε ἡ ἰδεολογικὴ ἀφοσίωση. Ὠργανώθη τὸ πραξικόπημα σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ σύσταση μιᾶς καπιταλιστικῆς ἐπιχειρήσεως. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπελέγει ἀπὸ τοὺς ἐπιχειρηματίες γιὰ τὴν μεταφορὰ τῶν ἐντολῶν τους, ἦταν ἕνας χρηματιστὴς, ὁ Gerald C. (Jerry) MacGuire, ὁ ὁποῖος ἄν καὶ ἐκέρδιζε 150 δολλάρια τὴν ἑβδομάδα, αἰφνιδίως εὑρέθησαν στὸν προσωπικό του τραπεζικὸ λογαριασμό, ἐμβάσματα ὕψους ἑκατὸ χιλιάδων δολλαρίων γιὰ "ἔξοδα". Ὁ MacGuire ἠργάζετο γιὰ ἕναν μεγάλο χρηματομεσίτη, τὸν Grayson M.-P. Murphy, διευθυντὴ τῶν ἑταιρειῶν Anaconda, Goodyear Tire, Bethlehem Steel καὶ διαφόρων τραπεζῶν ποὺ ἠλέγχοντο ἀπὸ τὸν Morgan, ὅπως ἡ New York Trust Co.

           

Τὸ πραξικόπημα ποὺ θὰ ἐξεδηλώνετο στὴν ἀμερικανικὴ πρωτεύουσα, θὰ ἐβασίζετο σὲ μία στρατιωτικὴ δύναμη πραιτωριανῶν ἀποστράτων, τὴν Ἀμερικανικὴ Λεγεώνα. Ἡ American Legion εἶχε ἱδρυθῆ στὶς 16 Φεβρουαρίου 1919 ἀπὸ 20 Ἀμερικανοὺς ἀξιωματικούς ποὺ εἶχαν συναντηθῆ στὸ Παρίσι ὅταν ἡ Εὐρώπη εὑρίσκετο ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῆς διεθνοῦς ἐπαναστατικῆς προσπαθείας τῶν μπολσεβίκων τοῦ Λένιν. Μεταξὺ τῶν ἀξιωματικῶν αὐτῶν ἦταν ὁ Hamilton Fish, Jr.,ποὺ ἀργότερα προήδρευσε τῆς πρώτης ἐπιτροπῆς τοῦ Κογγρέσσου ἐρεύνης τῶν κομμουνιστικῶν δραστηριοτήτων, καὶ ὁ Grayson Murphy.

           

Ἡ American Legion  εἶδε τὸ φῶς χάριν τῶν προσπαθειῶν τῆς ἑταιρείας J.P. Morgan & Co. ἡ ὁποία καὶ τὴν ἐχρηματοδότησε. Ἐχρησιμοποιήθη δὲ στὶς ΗΠΑ στὸν μεσοπόλεμο γιὰ νὰ διαλύῃ τὶς ἀπεργιακὲς κινητοποιήσεις τῶν ἐργατῶν μὲ τὴν βία. Τὸ 1935, ὁ συνταγματάρχης William Easterwood, ὑποδιοικητὴς τῆς Λεγεῶνος, ἐταξίδευσε στὴν Ἰταλία καὶ ἀνεκήρυξε τὸν Μουσσολίνι ἐπίτιμο μέλος τῆς American Legion καὶ τὸν προσεκάλεσε στὸ προσεχὲς συνέδριό της. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1934 ἱδρύθη στὴν Νέα Ὑόρκη ἡ American Liberty League, ἀπὸ Ἀμερικανοὺς μεγαλοεπιχειρηματίες μὲ ταμία τοῦ συνδέσμου τὸν Grayson Murphy. Ἐπίσημος στόχος τους ἦταν "νὰ ἐναντιωθοῦν κατὰ τοῦ ῥιζοσπαστισμοῦ [τῆς κυβερνήσεως τοῦ 1933 τοῦ F.D. Roosevelt], νὰ διδάξουν σεβασμὸ γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ γιὰ τὴν ἰδιωτικὴ ἰδιοκτησία, γενικῶς δὲ νὰ ἐνθαρρύνουν τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία" (βλ. Jules Archer, The Plot to seize the White House, 1976).

           

Οἱ ἔννοιες ποὺ ἐχρησιμοποίησαν οἱ συνωμότες ὡς ἰδεολογικὴ φρασεολογία γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἀμερικανικῆς δικτατορίας, τότε ὅπως καὶ τώρα ἦσαν : ἐλευθερία, ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ ἰδιοκτησία, καὶ ὡς ἡγέτη τους ἐπέλεξαν τὸν στρατηγὸ Smedley Butler. Ἄμεσοι στόχοι ἦσαν : α)Ἡ ἐξουδετέρωση (μέχρι καὶ δολοφονίας) τοῦ προέδρου Ροῦζβελτ. β) Ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ χρυσοῦ ὡς χρηματιστικὴ βάση (gold standard) γιὰ νὰ ἐπανεύρουν τὰ χρήματά τους οἱ τράπεζες καὶ συνεπῶς οἱ καταθέτες.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Ἰουλίου 2015

208 – Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἦλθε ἡ ὥρα τῶν ἄκρων

208 – Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἦλθε ἡ ὥρα τῶν ἄκρων

Ἐδῶ ποὺ εἴχαμε χάσει κάθε ἐλπίδα γιὰ τὴν χώρα μας ὅτι ἠδύνατο ποτὲ νὰ μεγαλουργήσῃ καὶ πάλι, ἐδῶ ποὺ διεπιστώναμε τὴν  ἀφόρητη παρακμή της, αἰφνιδίως, ἀρχὲς Ἰουλίου τοῦ 2015 ἐγένετο τὸ θαῦμα. Ἡ Ἑλλάς, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, ἀφοῦ ἐπέρασε ἀνεπιστρεπτεὶ τὸν Ῥουβίκωνα, καὶ κατευθυνομένη πρὸς τὴν αἰωνία πόλη τῆς Ῥώμης, μὲ σιδερένια γροθιά, διέλυσε τὶς ἀκρίδες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ συρφετοῦ τῶν ἡγετίσκων τῆς Εὐρώπης, μὲ τὰ γραφικὰ ὀνόματα Μέρκελ, Ὁλλάντ, Ντράγκι, Ντάϊσελμπλούμ, Γιουνκέρ.

Μὲ λαοκρατία, αὐτοκρατορικὸ δημοψήφισμα, ἀποφασισμένη νὰ ἐξασκήσῃ ἐπαναστατικὴ βία, νὰ πάῃ στὰ ἄκρα, σὲ ὁλοκληρωτικὲς λύσεις, πέραν τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ, νὰ ὑποτάξῃ τὸ Κολωνάκι, νὰ περάσῃ μέσα ἀπὸ τὸ αἷμα σὲ λυτρωτικὲς λύσεις, ὁ Γραικῦλος μεταμορφώνεται σὲ ἥρωα, βαραίνει ἡ πατημασιά του καὶ στὸν  διάβα του ἡ Εὐρώπη τῶν μετριοτήτων τρέμει.

Ξεχασμένη ἡ ἐποχὴ ποὺ ὡς σημιτικὸς λωποδυτάκος ἐχάλκευε τὶς στατιστικὲς γιὰ νὰ εἰσέλθῃ ὡς λακὲς στὴν  εὐρωπαϊκὴ οἰκία τῶν τεχνοκρατῶν, αὐτὴν ποὺ ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ μεγαλείου του ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκὼλ κατεκεραύνωνε ὡς συνονθήλευμα μὴ ἐκλεγμένων εὐροκρατῶν. Αὐτὸς εἶχε ἐπιστρέψει στὴν ἐξουσία, στὶς 13 Μαΐου 1958 μὲ πραξικόπημα καὶ μὲ πραξικόπημα ἐτοιμάζεται ὁ Ἕλλην ντὲ  Γκὼλ νὰ ἀναλάβῃ τὴν ἀρχὴ γιὰ νὰ σκουπίσῃ  τὶς ἀκαθαρσίες τῶν πολιτικάντηδων.

Ὅλες οἱ μεγάλες ἀλλαγές, ὅλες οἱ ἐπαναστάσεις γίνονται μὲ τὴν ἄσκηση βίας, γίνονται μὲ παραξικοπήματα, γίνονται μὲ λαοκρατία. Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστὶ τὸ αἷμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Καὶ οἱ ἁμαρτίες τῶν Ἑλλήνων εἶναι τεράστιες, εἶναι ἀκατανόμαστες. Σὰν τὸν Πέτρο ποὺ τρεῖς φορὲς ἠρνήθη τὸν Χριστὸ καὶ ἔκλαψε βοερά, ἔτσι καὶ ὁ ἑλληνικὸς λαός, μόνον μέσῳ βιαίας ἐπαναστάσεως δύναται νὰ ξεπλύνῃ τὰ φοβερά του ἐγκλήματα, νὰ ἐξαγνησθῇ μέσα στὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Δειλός, ἀναποφάσιστος, τρέμοντας καὶ ἄτολμος, μιὰ φωνή, ἀπὸ τὰ βάθη τῶν ἑλληνικῶν αἰώνων τοῦ προστάζει νὰ παρατήσῃ τὶς φαιδρότητες τῆς εὐρολαγνείας καὶ τὴς ἀπρόσωπης σημαίας τῆς Εὐρώπης καὶ νὰ βάψῃ μὲ τὸ αἶμα του τὴν κόκκινη πολεμικὴ σημαία τοῦ Βυζαντίου, οἱ Ἑλληνίδες νὰ βάψουν ὁλοκόκκινα τὰ μαλλιά τους ἀντί γιὰ ξανθά, ἀκολουθῶντας τὶς προσταγὲς τοῦ προφήτου τῆς Ῥωμηοσύνης καὶ τῆς Ῥωμανίας, τοῦ πατέρα Ῥωμανίδη.

Μακριὰ ἀπὸ τὰ ἀποβράσματα τοῦ Βαρδάρη, τοῦ δημάρχου Μπουτάρη τῆς γκέϋ παρέϊντ καὶ τοῦ εὐρολάγνου ἀρχιεπισκόπου Ἀνθίμου, Γραικῦλοι ἦλθε ἡ στιγμὴ νὰ γίνετε Ἕλληνες.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 30 Ἰουνίου 2015

205 – Πινοσὲτ ἤ Παπαδόπουλος;

205 – Πινοσὲτ ἤ Παπαδόπουλος;

Ὄχι, ἀρνοῦμαι νὰ πιστεύσω ὅτι ὁ Τσίπρας δύναται ποτὲ νὰ γίνῃ προδότης! Ἕνας κομμουνιστής, ἔστω καὶ πρώην, ποὺ ἐπίστευσε βαθειὰ στὴν κοινωνικὴ ἐπανάσταση, σὰν τοὺς πρώτους χριστιανούς, προτιμᾷ τὸ μαρτύριο παρὰ τὴν ἀλλαξοπιστία. Καὶ δηλωσίας νὰ ἔχῃ γίνει, σὰν τὸν Ἄρη Βελουχιώτη, πάλι πεθαίνει μὲ τὸ κεφάλι ψηλά. Ἡ ὁμολογία πίστεως καὶ τὸ μαρτύριο εἶναι μέρος τῆς κομμουνιστικῆς πίστεως.

Ἡ Ἱστορία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ἀλλὰ οἱ ἴδιες καταστάσεις δημιουργοῦν ἴδια ἀποτελέσματα. Ὁ Ἀλλιέντε παρέμεινε ὄρθιος καὶ ἐξοντώθηκε τὸ 1973. Ἔμεινε στὴν Ἱστορία ὡς ἅγιος τῆς κοινωνικῆς ἐπαναστάσεως σὲ ἕναν λαὸ βαθύτατα χριστιανικό. Ἀντιθέτως ὁ Σιάντος, τὸ 1945, ὑπέγραψε τὴν προδοτικὴ συμφωνία τῆς Βάρκιζας. Ποῖος θυμᾶται σήμερα τὸν Σιάντο, ἐνῷ ὅλος ὁ πλανήτης θυμᾶται τὸ θῦμα τοῦ σατανικοῦ φιλελευθερισμοῦ, τὸν Ἀλλιέντε.

Ὑπάρχουν τρεῖς καὶ μόνον  ἐκδοχές: 1 ) Ὁ Τσίπρας ὑπογράφει καὶ ἀναποφεύκτως οἱ Ἐρινύες θὰ τὸν κατασπαρἀξουν ἐφ’ὅσον ἐγεννήθησαν ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Οὐρανοῦ. 2) Ὁ Τσίπρας δὲν ὑπογράφει καὶ ἕνας Ἕλληνας Πινοσὲτ, ὅπως τὸ 1973, ἤ μία συνταγματικὴ ἐκτροπὴ ὅπως τὸ 1936, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῆς Βουλῆς,  χύνει τὸ αἷμα του γιὰ νὰ ὑπενθυμηθῇ στοὺς πάντες ὅτι τοῦ Ἀλέξη τὸ αἷμα εἶναι ἀγνὸ κόκκινο. 3) Ἐμφανίζεται ἕνας ἥρωας, ὡς ἀπρόσμενος Σωτήρ, ἀπὸ μηχανῆς θεός, ὅπως αὐτὸ συνἐβη τὸ 1967.

Καὶ στὶς τρεῖς περιπτώσεις ἡ χώρα θὰ εἰσέλθῃ στὴν ἀνωμαλία. Καὶ αὐτὸ γιατί; Διότι ἀπὸ τὸ 1944, ἡ Ἑλλὰς ἀκολουθεῖ τὴν μοῖρα τῆς τριτοκοσμικῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Ἡ τεραστία γεωπολιτική της θέση, στὸ μέσον τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς τὴν καθιστᾷ τὸ ἕρμαιον τῶν ἰμπεριαλιστικῶν δυνάμεων. Διακόσια χρόνια προσπαθεῖ ἡ Λατινικὴ Ἀμερικὴ νὰ ἀπελευθερωθῇ ἀπὸ τὸ θηρίο τῆς Δύσεως, διακόσια χρόνια ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ προσπαθεῖ νὰ ἀπελευθερωθῇ ἀπὸ τὴν ἰδία Δύση, χωρὶς ἀποτέλεσμα. Μπολιβάρ, Περόν, Κάστρο, Τσάβες, γιὰ τὴν Λατινικὴ Ἀμερική, Καποδίστριας, Μεταξᾶς, Βελουχιώτης, Νάσσερ, Παπαδόπουλος, Σαντάμ, Καντάφι γιὰ τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή. Καὶ οἱ δήμιοι πάντα ξεδιπλώνουν ἀδιάντροπα τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, τὴν δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερία τῶν ἀγορῶν γιὰ νὰ καθυποτάξουν τοὺς λαοὺς καὶ νὰ διαμελίσουν τὰ ἔθνη.

Ἤδη ἡ νέα γενεὰ περιμένει τοὺς ἀδέκαστους ἱστορικοὺς γιὰ νὰ ξεδιπλώσουν τὴν ἀθλιότητα τῆς μεταπολιτεύσεως τοῦ 1974-2015, νὰ ἀποκαλύψουν τὸ τεράστιο ψεῦδος τοῦ Πολυτεχνείου τοῦ Νοέμβρη 1973 ὅπως καὶ τοῦ Μάη 1968 τῶν Παρισίων. Ἀλλὰ αὐτοὶ θὰ παραμείνουν στὸ ἐξωτερικὸ ἐνῷ ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀγκομαχᾷ ὑπὸ τὴν δικτατορία τοῦ Ἕλληνος Πινοσὲτ ἀντὶ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ τοῦ Λίντερ Μάξιμο τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.

Καϋμένη Ἑλλάδα, ποὺ χρειάζεσαι νὰ πεινάσῃς καὶ νὰ ὑποστῇς τὸ μαστίγιο τοῦ Λένιν γιὰ νὰ δημιουργήσῃς τὰ ὑπερόπλα τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ μέλλοντος! Ἡ ἐλπίδα ὅμως ποτὲ δὲν πεθαίνει, οὔτε στὴν Λατινικὴ Ἀμερική, οὔτε στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, μέχρι ποὺ νὰ φθάσουμε στὸν Ἀρμαγεδδῶνα. Ἐν τῷ μεταξύ, Ἀλέξη, σὲ περιμένει ὁλόκληρο κεφάλαιο στὸ βιβλίο δόξης τῆς Οἰκουμένης. Μὴν τὸ χάσῃς!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 21 Ἰουνίου 2015

180 - Ἰσχὺς σὺν διπλωματία ἀπαιτοῦν πραξικόπημα

180 - Ἰσχὺς σὺν διπλωματία ἀπαιτοῦν πραξικόπημα

Τελικὰ τὸ συριζαίϊκο ΠΑΣΟΚ Β’ εὑρέθη στὰ κρύα τοῦ λουτροῦ μὲ ταχυδακτυλουργικὴ διπλωματία ἔναντι τῆς γερμανικῆς ἰσχύος, ἐφ’ὅσον ἡ Ἑλλὰς δὲν διαθέτει ἰδική της ἰσχύ. Ἡ ἀνδρεϊκὴ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται ὡς φάρσα.

Οἱ ἀμερικανικὲς βάσεις τὸ 1982 ἔφυγαν μένοντας. Ἡ Τρόϊκα τὸ 2015 ἔφυγε μένοντας. Τὸ κυβερνητικὸ πρόγραμμα τοῦ ΠΑΣΟΚ τοῦ 1981 ἔλεγε: «Οἱ ξένες βάσεις δὲν ἔχουν θέση στὴν χώρα μας γιατὶ ἀντιστρατεύονται τὴν ἐθνική μας ἀνεξαρτησία», καὶ στὶς 15 Ἰουλίου 1983 ὑπεγράφη ἡ λεγομένη συμφωνία ἀπομακρύνσεως τῶν βάσεων. Στὶς 23 Ἰανουαρίου 1987, ὁ Ἀνδρέας στὴν Βουλὴ ἀνήγγειλε τὴν ἔναρξη νέων διαπραγματεύσεων γιὰ τὶς βάσεις ἐπὶ μηδενικῆς βάσεως καὶ στὶς 24 Μαΐου τὸ νέο κείμενο θὰ ὑπεβάλλετο δῆθεν στὴν ἔγκριση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ μὲ δημοψήφισμα. Καὶ οἱ βάσεις ἔμειναν χωρὶς δημοψήφισμα.

Στὶς 27 Ἀπριλίου 1936 ἡ κυβέρνηση τοῦ Μεταξᾶ εἶχε λάβει ψῆφο ἐμπιστοσύνης ἀπὸ τὴν Βουλὴ μὲ 241 ψήφους ὑπέρ, 16 κατὰ καὶ 4 λευκὰ καὶ κατόπιν αὐτοῦ τὸ Κοινοβούλιο διέκοψε τὶς ἐργασίες του μέχρι τὸ φθινόπωρο. Στὶς 9 Μαΐου δώδεκα διαδηλωτὲς ἔπεφταν νεκροὶ ἀπὸ τὶς σφαῖρες τῶν σωμάτων ἀσφαλείας. Τότε, στὶς 4 Αὐγούστου, ὁ Βασιλεύς, στὴν θέση τοῦ σημερινοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ἀπεδέχθη τὴν ἀπόφαση τῆς κυβερνήσεως Μεταξᾶ γιὰ ἀναστολὴ ὁρισμένων μόνον ἄρθρων τοῦ Συντάγματος τοῦ 1911, συγκεκριμένα δέκα ἄρθρων.

Ὁ συνάδελφος καθηγητὴς Γιῶργος Κοντογιώργης προτείνει σήμερα τὴν ἀναστολὴ τοῦ ἄρθρου 86 τοῦ Συντάγματος, ἐπειδὴ ἀποτελεῖ ἰσχυρὸ θεμέλιο τῆς «λεηλατικῆς κομματοκρατίας. Ἐπιβάλλεται δὲ ἀπὸ τὶς ἔκτακτες συνθῆκες ποὺ διέρχεται ἡ χώρα, ἐπειδὴ ἐγγράφεται στὸ σῶμα τῆς πρωτογενοῦς αἰτίας ποὺ ἐπέτρεψε τὴν καταστροφή». Εἶχε ψηφισθῆ τὸ 2001, ἐπὶ ὑπουργίας τοῦ Βαγγέλη Βενιζέλου, εἰσηγητοῦ -βεβαίως, βεβαίως- ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος ποὺ εἶχε ἀρχίσει τὸ 1996 καὶ εἶχε ὁλοκληρωθῆ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2001.

Ὁ συνάδελφος καθηγητὴς Θεοδόσης Πελεγρίνης, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2011, εἶχε καὶ αὐτὸς ἐπισημάνει ὅτι τὸ ἄρθρο αὐτό, «δυσχεραίνει ἀκόμα περισσότερο τὴν παραπομπὴ βουλευτῶν καὶ ὑπουργῶν, δημιουργῶντας τεράστια διαδικαστικὰ ὀχυρὰ ἄμυνας τῶν βουλευτῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ κανένας τὰ τελευταῖα 35 χρόνια, δὲν ὡδηγήθη ποτὲ στὴν φυλακή»: Ἐκτὸς φυσικὰ ἀπὸ τὴν πραξικοπηματικὴ φυλάκιση τῶν βουλευτῶν τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς. Ἀλλὰ τὸ ἄρθρο 86 εἶχε ψηφισθῆ τὸ 2001 ἀπὸ 268 βουλευτές, στὴν ἀλήθεια μὲ τὴν μὴ συμμετοχὴ τῶν βουλευτῶν τοῦ ΚΚΕ. Καὶ τώρα,  στὶς 24 Φεβρουαρίου 2015, ἡ Συριζαία πρόεδρος τῆς Βουλῆς, Ζωὴ Κωνσταντοπούλου, πρὸς τιμήν της, ἠρνήθη νὰ προέλθη σὲ ψηφοφορία χωρὶς τὴν παρουσία τῶν προφυλακισμένων βουλευτῶν τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ἐνώπιον τοῦ ἐξάλλου Βαγγέλη  Βενιζέλου καὶ τῆς Ντόρας Μπακογιάννη νὰ λέγῃ : «Κάναμε τὴν Βουλὴ μπάχαλο καὶ μᾶς φτύνουν τώρα οἱ Χρυσαυγῖτες»!

Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ἔγραφε στὸ ἡμερολόγιό του, ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὶς ἕξι βασικὲς ἀρχὲς τοῦ Τούρκου ἡγέτου ποὺ τόσο ἐθαύμαζε, τοῦ Κεμὰλ Ἀτατούρκ: «Ἡ Ἑλλὰς ἔγινε ἀπὸ τῆς 4^ης Αὐγούστου κράτος ἀντικομμουνιστικό, κράτος ἀντικοινοβουλευτικό, κράτος ὁλοκληρωτικό. Κράτος μὲ βάση ἀγροτικὴ καὶ ἐργατική, καὶ κατὰ συνέπεια ἀντιπλουτοκρατικό. Δὲν εἶχε βέβαια κόμμα ἰδιαίτερο νὰ κυβερνᾷ. Ἀλλὰ κόμμα ἦταν ὅλος ὁ Λαός».

Ἡ Ἀχίλλειος πτέρνα τοῦ καθεστῶτος ἦταν βεβαίως ὁ ἀντικομμουνισμός, τὴν ὁποία ἐξεμεταλλεύθη ὁ καπιταλιστικὸς φιλελευθερισμὸς πρὸς ὄφελός του, λάθος ποὺ εὐτυχῶς ἀνέτρεψε ὁ λαὸς στὴν Κατοχή, ὅταν ἡ μεταξικὴ ΕΟΝ μετετράπη σὲ ΕΠΟΝ καὶ ἐμεγαλούργησε.

Σήμερα ὁ Σύριζα, μὲ ταχυδακτυλουργικὴ διπλωματία ἀλλὰ χωρὶς ἰσχύ, διολισθαίνει στὸν «νεοφιλελεύθερο μαρξισμό», κατὰ τὸν εἰρωνικὸ πρωτοσέλιδο τίτλο τῆς «Ἑστίας» τῆς 26^ης Φεβρουαρίου 2015. Συνεπῶς,  διολισθαίνει μακροπροθέσμως, ὅπως τὸ προηγούμενο ΠΑΣΟΚ, καὶ στὸν ἀντικομμουνισμό. Ἐκτὸς καὶ ἀπὸ τὰ σπλάχνα του ἀνακύψῃ συνταγματικὸ πραξικόπημα ποὺ θὰ τοῦ προσφέρῃ ἰσχὺ καὶ θὰ ὁδηγήσῃ τὴν χώρα σὲ καθεστὼς Κάστρο ἤ Τσάβες, δηλαδὴ σὲ καθεστὼς ἐθνικομπολσεβικικό, συνθέσεως φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ, μόνος τρόπος γιὰ νὰ μεγαλουργήσῃ ἡ χώρα. Διαφορετικά, τὸ ὑποχρεωτικὸ αὐτὸ πραξικόπημα ἐνδέχεται νὰ τὸ πραγματοποιήσῃ ἄλλη δύναμη, μὴ ἀποκλείοντας καὶ τὴν ἄνοδο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 26 Φεβρουαρίου 2015