255 - Ὁ παρασιτισμὸς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸν καταδικάζει σὲ θάνατο

255 - Ὁ παρασιτισμὸς τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὸν καταδικάζει σὲ θάνατο

Ὁ ἑλληνισμὸς ποτὲ δὲν πεθαίνει ἀλλὰ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς πνέει τὰ λοίσθια καὶ ἐξαφανίζεται ἀπὸ προσώπου γῆς. Γιατί; Διότι ἔχει χάσει, ὡς ναρκομανής, τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸν γύρω κόσμο. Μετὰ τὸ αἱματοκύλισμα τοῦ Παρισιοῦ τῆς νύκτας τῆς 13 Νοεμβρίου, γεγονὸς ποὺ τὸν ἔπιασε στὸν ὕπνο του μεταξὺ δύο δόσεων τοῦ περὶ συντάξεων ἄγχους του, αἱματοκύλισμα ποὺ εἶχε προβλέψει τὸ προηγούμενο ἄρθρο μου τῆς 9^ης Νοεμβρίου περὶ τοῦ Ντὰρ Ἄλ Χάρμπ, καὶ μάλιστα τέσσερις ἡμέρες ἐνωρίτερα, οἱ ντόπιοι δημοσιογράφοι τοῦ κρατιδίου, γεωπολιτικοὶ καὶ καθηγητὲς τῶν τοπικῶν πανεπιστημίων ξυπνῶντας ὑπὸ τὸ αἰφνίδιο τράνταγμα ἄρχισαν καὶ πάλι νὰ ἀναζητοῦν ἐξηγήσεις τοῦ φαινομένου στὴν συνωμοσιολογία: τὴν Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, τοὺς μασονοεβραίους καὶ τὸ παγκόσμιο τραπεζοσιωνιστικὸ πλέγμα. Ἔτσι, ὁ δημοσιογράφος  Λεωνίδας Ἀποσκίτης μοῦ ἔστειλε μία δῆθεν ἀποκαλυπτικὴ πληροφορία, ὅτι τὸ τζιχαδιστικὸ κτύπημα τοῦ Παρισιοῦ ποὺ ἐγὼ εἶχα προβλέψει μὲ μόνη βάση τὴν ἐπιστημονική μου κατάρτηση, τὴν εἶχε προβλέψει τὸ ἀγγλικὸ περιοδικὸ Economist, μέσῳ... Μπίλντερμπεργκ!

Μοῦ γράφει λοιπὸν ὁ Λεωνίδας: «Μία ἐπικίνδυνη σύγκρουση Δύσης-Ἀνατολῆς φαίνεται νὰ  ἀποτυπώνεται σὲ ἕνα ἀπόκοσμο καὶ μυστηριῶδες ἐξώφυλλο τοῦ περιοδικοῦ Economist, ὁ ἐκδότης τοῦ ὁποίου εἶναι μόνιμος θαμῶνας τῆς λέσχης Μπίλντερμπεργκ» καὶ παραθέτει τὸ παρακάτω κείμενο:

Ο Δρ. Kevin Barrett, Ph.D. Αραβολόγος-Ισλαμολόγος, ένας από τους πιο γνωστούς στις ΗΠΑ επικριτές της αμερικανικής πολιτικής του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», βρισκόταν στο Παρίσι αυτές τις ημέρες για το γύρισμα ενός ντοκυμανταίρ σχετικά με τα ύποπτα γεγονότα του Ιανουαρίου στο Charlie Hebdo.

Αρχικά, παρατηρεί ότι η τραγωδία συνέβη Παρασκευή και 13, όπως η σφαγή των Ναϊτών, που άρχισε την αυγή της Παρασκευής στις 13 Οκτωβρίου του 1307 (ημερομηνία συνδεδεμένη με την προέλευση της σχετικής πρόληψης περί «Παρασκευής και 13»), τον 11^ο μήνα και στο 11^ο διαμέρισμα του Παρισιού.

Ο πολυχώρος Μπατακλάν (Bataclan) στο Παρίσι, που αποτέλεσε τον κεντρικό στόχο, λειτούργησε για πρώτη φορά το 1865 (150 χρόνια πριν) και ονομάστηκε έτσι από την ομώνυμη οπερέττα «Ba-ta-clan» του Όφενμπαχ. Τα τελευταία 40 χρόνια ανήκε σε δύο αδέλφια, τους Εβραίους Pascal και Joel Laloux, οι οποίοι κατά σύμπτωση τον πούλησαν σε νέο ιδιοκτήτη στις 11 Σεπτεμβρίου του 2015. Ο πολυχώρος είχε επανειλημμένα καταγγελθεί από φιλοπαλαιστινιακές οργανώσεις γιατί συχνά φιλοξενούσε φιλο-ισραηλινά συγκροτήματα, όπως το αμερικανικό συγκρότημα Eagles of Death Metal, που έπαιζε την μοιραία νύχτα και το οποίο είχε κατακριθεί για φιλο-ισραηλινές δηλώσεις (είχε μάλιστα παίξει σε κλαμπ του Τελ Αβίβ τον Ιούλιο).

Εκ πρώτης όψεως, η επίθεση φαίνεται σαν άλλη μια τζιχαντιστική ενέργεια.

«Το βασικό ερώτημα, όμως», λέει ο Kevin Barrett, «είναι πάντα: ποιος επωφελείται; Και η απάντηση είναι προφανής: οι αυταρχικοί θύλακες του συστήματος, οι Μιλιταριστές, οι εκφραστές του “νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού”, όσοι πρεσβεύουν την δια του χάους επιβολή της Νέας Παγκόσμιας Τάξης».

Αλλά, υπάρχει κάτι πιο συγκλονιστικό που έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητο μέχρι σήμερα και στο οποίο αναφέρεται ο Barrett. Πρόκειται για το εξώφυλλο του πασίγνωστου περιοδικού Economist, του Ιανουαρίου 2015, στο οποίο «προφητεύεται» με παραστατικό τρόπο η χθεσινή τραγωδία στο Παρίσι.

Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ δημοσιογράφος Γιῶργος Παπαδάκης στὴν καθημερινὴ τηλεοπτική του ἐκπομπὴ Καλημέρα Ἑλλάδα, ὑποχρεώνεται λέγει νὰ ἀναφερθῇ στὴν τραγωδία τοῦ Παρισιοῦ παρὰ τὸν καταιγισμὸ μηνυμάτων ποὺ συνεχίζει νὰ δέχεται ἁπὸ τοὺς Ἕλληνες πολῖτες γιὰ συντάξεις καὶ δάνεια. Δὲν φταίει λοιπὸν ὁ Παπαδάκης, Φταίει τὸ ἀποχαυνωμένο κοινό του ποὺ τὸ μόνο ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει εἶναι τὸ πενηντάρικο ποὺ χάνει διότι βεβαίως δὲν φταίει σὲ τίποτα καὶ ποτὲ ὁ λαός, διότι καὶ βεβαίως δὲν τὰ φάγαμε ὅλοι μαζί. Φταίει αὐτὸς ὁ Παπανδρέου ποὺ εἶπε ὅτι λεφτὰ ὑπάρχουν.

Τώρα, στὸν πλανητικὸ (καὶ ὄχι ἁπλῶς στὸν τρίτο παγκόσμιο) πόλεμο ποὺ ἄρχισε στὶς 24 Μαρτίου 1999 στὴν Γιουγκοσλαυΐα καὶ θὰ τελειώσῃ γύρω στὸ 2030 μὲ πυρηνικὸ Ἀρμαγεδδῶνα, ἡ διεθνὴς τρομοκρατία ἐπιτρέπει τὴν συσπείρωση τῶν δυνάμεων κατὰ τῆς τελικῆς ἀναμετρήσεως μὲ τὴν Κίνα, τὴν συσπείρωση τῶν ΗΠΑ μὲ τὴν Εὐρώπη, Ῥωσία, Ἰράν, Σιΐτες, Ἰσραήλ, καὶ ὄχι ἀμερικανικὸ πόλεμο κατὰ Ῥωσίας καὶ Ἰράν, διότι στὴν ἀντίθετη περίπτωση, ἡ συμμαχία Ῥωσίας, Ἰράν, Σιϊτῶν μὲ Κίνα θὰ ὑπερισχύσῃ στὸν πλανητικὸ πόλεμο κατὰ τῶν ΗΠΑ. Δὲν χρειάζεται καμμία συνωμοσιολογία γιὰ νὰ ἐξηγηθοῦν αὐτά τὰ ἁπλὰ πράγματα: Σὲ περίπτωση συμμαχίας Κίνας-Ῥωσίας στὴν τελικὴ ἀναμέτρηση, χάνουν οἱ ΗΠΑ. Σὲ περίπτωση συμμαχίας ΗΠΑ-Ρωσίας, χάνει ἡ Κίνα τὸ 2030.

Κακόμοιρε Ἕλληνα. Καλὸς ὁ Καραγκιόζης ἀλλὰ καλύτερος ὁ Καραθεοδωρῆς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 16 Νοεμβρίου 2015

253 - Ἡ γενοκτονία ὡς δυτικὸ προϊόν: Μὲ ἀφορμὴ τὴν γενοκτονία τῶν Ποντίων ποὺ ἀνεγνώρισε τὸ ΚΚΕ

253 - Ἡ γενοκτονία ὡς δυτικὸ προϊόν: Μὲ ἀφορμὴ τὴν γενοκτονία τῶν Ποντίων ποὺ ἀνεγνώρισε τὸ ΚΚΕ

Ἡ λέξη γενοκτονία ἐπλάσθη γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1943  ἀπὸ τὸν Raphael Lemkin, ἕνας ἑβραιοπολωνὸς νομικός (1900-1959) ποὺ εἶχε καταφύγει στὶς ΗΠΑ τὸ 1941. Ἤδη τὸ 1933, ὡς εἰσαγγελεὺς στὴν Βαρσοβία,  εἶχε προσπαθήσει νὰ ὁρίσῃ γιὰ τὴν Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, σὲ συνέδριο στὴν Μαδρίτη, ἕνα ἀνθρωπιστικὸ διεθνὲς δίκαιο σχετικὰ μὲ τὶς τότε ἐκφράσεις του περὶ  βαρβαρότητος ἤ βανδαλισμοῦ, βασιζόμενος στὴν σφαγὴ τῶν Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων, τὸ 1915, στὰ πλαίσια τῆς καταρρέουσας Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τὶς ἐπανειλημμένες σφαγὲς τῶν χριστιανῶν Ἀσσυρίων μέχρι καὶ τὸν Αὔγουστο τοῦ 1933 στὸ Βόρειο Ἰράκ (σφαγὴ τοῦ Σίμελε). Οἱ κύριοι ἐκτελεστὲς αὐτῶν τῶν σφαγῶν κατὰ Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων δὲν ἦσαν οὔτε οἱ Τοῦρκοι, οὔτε οἱ Ἄραβες ἀλλὰ οἱ Κοῦρδοι οἱ ὁποῖοι καὶ ἐγκατεστάθησαν στὰ χωριὰ τῶν θυμάτων τους, ἄν καὶ οἱ ὑπεύθυνοι ποὺ ἄφησαν τὶς κουρδικὲς συμμορίες νὰ δράσουν ὑπῆρξαν οἱ κυβερνήσεις τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς Βαγδάτης. Περιέργως οἱ Κοῦρδοι ποτὲ δὲν ἐδικάσθησαν γιὰ τὶς τότε σφαγές τους ποὺ κυριολεκτικὰ ἀφάνισαν τὸν χριστιανικὸ πληθυσμὸ τῆς Ἀνατολῆς. Στὶς ΗΠΑ ὁ Λέμκιν ἐσυνέχισε τὶς μελέτες του ἐπάνω στὸ ἴδιο θέμα γιὰ τὴν νέα ὀργάνωση τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Αὐτὸς ὁ νεολογισμὸς  -"γενοκτονία"-  ἐπῆρε σάρκα καὶ ὀστᾶ στὰ στρατοδικεῖα τῆς Νυρεμβέργης τοῦ 1945-1946, γιὰ νὰ ὁρισθῇ ἡ ἐξόντωση τῶν ἑβραίων καὶ ἐπεκράτησε στὸ διεθνὲς δίκαιο μὲ τὸ ψήφισμα, ποὺ συνέταξε ὁ ἴδιος, τῆς "Συμβάσεως γιὰ τὴν πρόληψη καὶ τὴν καταστολὴ τοῦ ἐγκλήματος τῆς γενοκτονίας" τῆς 9ης Δεκεμβρίου 1948 τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν σὲ μία σύνοδο στὸ Παρίσι. Στὴν Ἀθήνα, στὶς  12 -13 Νοεμβρίου 2008, ἑορτάσθηκαν μὲ συνέδριο, τὰ 60 χρόνια τῆς συμβάσεως αὐτῆς. Τὸ ἄρθρο 2 τῆς Συμβάσεως ποὺ ὁρίζει τί εἶναι γενοκτονία, χαρακτηριστικὰ ἀναφέρεται σὲ ὁμάδες πληθυσμῶν (ἐθνικῶν, φυλετικῶν ἤ θρησκευτικῶν) ὡς θύματα γενοκτονίας, χωρὶς νὰ κατανομάσῃ συγκεκριμένα τοὺς ἑβραίους, διότι ὁ Λέμκιν ἐγνώριζε ὡς μελετητής, ὅτι πρὸ τῶν ἑβραίων οἱ σφαγὲς εἶχαν θερίσει ἀποκλειστικά, τὸν χριστιανικὸ πληθυσμὸ τῆς Ἀνατολῆς. Ἡ σύμβαση λοιπόν ἀναφέρεται, στὸ ἄρθρο 2α, σὲ "ἀνθρωποκτονία μελῶν ὁμάδος".

           

Ὁ ὅρος ὅμως γενοκτονία παρέμεινε συνδεδεμένος μὲ τοὺς ἑβραίους, ἐπειδὴ ὁ Λέμκιν τὸ διέδωσε καὶ τὸ ἐπέβαλε ὡς ἑβραῖος πολιτικὸς πρόσφυγας στὶς ΗΠΑ κατὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ὅπου καὶ ἠργάσθη ὡς σύμβουλος τῆς ἀμερικανικῆς κτβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ μέσῳ τοῦ βιβλίου του Axis Rule in Occupied Europe ποὺ τὸ Ἵδρυμα Κάρνεγκι στὴν Οὐασινγκτῶνα ἐδημοσίευσε τὸ 1944  καὶ ποὺ περιεῖχε τὸν ὁρισμὸ τῆς λέξεως. Ἐπίσης, ὁ Λέμκιν ἐπῆρε μέρος στὶς στρατιωτικὲς δίκες τῆς Νυρεμβέργης τὸ 1945-1946 ὡς σύμβουλος τοῦ ἀμερικανοῦ ἀρχιεισαγγελέως Robert H. Jackson καὶ λόγῳ τῆς ἐπιμονῆς του, οἱ περισσότεροι τῶν Γερμανῶν κατηγορουμένων κατεδικάσθησαν ὡς ὑπαίτιοι γενοκτονίας. Ὅπως γράφει στὴν αὐτοβιογραφία του ὁ στρατηγὸς τῆς ἀμερικανικῆς πολεμικῆς ἀεροπορίας Chuck Yeager ποὺ εἶχε πάρει μέρος στοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς ἐμπολέμου Γερμανίας, μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς συμμαχικοὺς βομβαρδισμοὺς ἦσαν  πολεμικὰ ἐγκλήματα, ἀλλὰ προσθέτει πὼς εὐτυχῶς ποὺ οἱ σύμμαχοι ἐκέρδισαν τὸν πόλεμο, διαφορετικὰ αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του θὰ ἐκάθοντο ὡς ἐγκληματίες πολέμου στὰ στρατοδικεῖα τῆς Νυρεμβέργης ἀντὶ τῶν Γερμανῶν!

            

Μετὰ τὸ 1946, οἱ ἑβραῖοι ἐπέμεναν νὰ θέλουν νὰ χρησιμοποιοῦν τὸν νέον αὐτὸ ὅρο "γενοκτονία" ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸ ἰδικό τους ὁλοκαύτωμα, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Λέμκιν τὸν ἐχρησιμοποίησε γιὰ τὶς σταλινικὲς σφαγές, στὴν μελέτη του, "Soviet Genocide in the Ukraine", τὸ 1953 (ἐπανεκτύπωση στὸ Holodomor [ἐξόντωση ἀπὸ πείνα] : Reflections on the Great Famine of 1932-1933 in Soviet Ukraine, Kingston, Kashtan Press, 2009). Αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ὁ ὅρος δὲν σημαίνει ὅπως διεδόθη, προσπάθεια ἐξαφανίσεως ἑνὸς γένους, μίας φυλῆς, ἀλλὰ ἐξόντωση μίας ὁμάδος ἀνθρώπων, σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν ἀτομικὴ δολοφονία. Ἐπιπλέον, στὸν ὅρο γενοκτονία, ὁ Λέμκιν συμπεριελάμβανε τὴν ἐθνοκτονία, γλωσσοκτονία καὶ γενικὰ τὴν προσπάθεια ἐξοντώσεως τῆς κουλτούρας μίας ὁμάδος καὶ ὄχι ἁπλῶς τὴν βιολογική του ἐξαφάνιση, κάτι ποὺ δὲν  ἠκολουθήθη στὰ ἐπίσημα κείμενα τοῦ διεθνοῦς δικαίου. Ἀκόμα καὶ τὸ κατηγορητήριο τῆς Νυρεμβέργης δηλώνει ὅτι γενοκτονία ἐξησκήθη "κατὰ συγκεκριμένων φυλῶν καὶ [κοινωνικῶν] τάξεων καὶ ἐθνικῶν, φυλετικῶν ἤ θρησκευτικῶν ὁμάδων, εἰδικώτερα δὲ κατὰ τῶν Ἑβραίων, Πολωνῶν, Τσιγγάνων καὶ ἄλλων ὁμάδων".

Ὁ ὅρος γενοκτονία δὲν προσθέτει ἀπολύτως τίποτα τὸ νέο στὴν οὐσία τῶν διεθνῶν σχέσεων, γι 'αὐτὸ καὶ ὅσο περνᾶ ὁ καιρὸς, τόσο περισσότερο ἀμφισβητεῖται  ἡ ἐγκυρότης του καὶ φαντάζει ὡς μία προπαγανδιστικὴ ἔκφραση ποὺ χρησιμοποιεῖται ἐπιλεκτικὰ ἀπὸ τὴν καπιταλιστικὴ Δύση κατὰ τῶν ἀντιπάλων του, ἐνῷ σὲ καμμία περίπτωση δὲν τὴν χρησιμοποιεῖ κατὰ τῶν ἐγκλημάτων τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ.

           

Κατ'ἀρχάς, στὴν ἴδια τὴν Δύση οὐδεὶς συμφωνεῖ γιὰ ἕναν κοινὸ ὁρισμό. Τὸ ἐπιβεβαιώνει τὸ Journal of Genocide Research. Ὁ μὲν ἱστορικὸς  Stephan Katz  ἰσχυρίζεται πὼς μία καὶ μοναδικὴ εἶναι ἡ γενοκτονία, αὐτὴ τῶν ἑβραίων, ἐνῷ ὁ ψυχολόγος Israel Charny διατείνεται ὅτι κάθε σφαγὴ εἶναι καὶ γενοκτονία, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν βιομηχανικῶν καταστροφῶν ὅπως τὸ Τσερνόμπιλ. Ἡ αἰτία τῆς συγχύσεως προέρχεται ἀπὸ τὴν πρωταρχικὴ θέση τοῦ ἰδίου τοῦ Λέμκιν ποὺ στὸ βιβλίο του τοῦ 1944, γράφει: Αὐτὸ τὸ νέο φαινόμενο χρειάζεται ἕναν νέο ὅρο. Εἰσάγω λοιπὸν τὸν ὅρο γενοκτονία.

           

Ἀλλὰ τὸ φαινόμενο αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου καινούργιο στὴν Δύση. Πρῶτον δὲν εἶναι καινούργιο στὴν πράξη: Ἡ ἐθνικὴ κάθαρση, ἔκφραση μὲ τὴν ὁποία ἠθέλησαν οἱ νατοϊκὲς δυνάμεις στὴν Γιουγκοσλαυΐα, τὸ 1999, νὰ ὀνομάσουν τὶς σερβικὲς σφαγές, ὡς γενοκτονία, εἶχε συστηματικὰ χρησιμοποιηθῆ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς γαλλικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1789, γιὰ τὴν συγκρότηση τῶν ἐθνοκρατῶν, σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ ὁ ἱστορικὸς ἀδυνατεῖ, σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τοῦ ΙΘ΄ καὶ Κ΄ αἰῶνος νὰ μελετήσῃ τὴν ἀνάδυση οἱουδήποτε ἐθνοκράτους ποὺ νὰ μὴν ἐχρησιμοποίησε τὴν ἐθνικὴ κάθαρση γιὰ νὰ συγκροτηθῇ.

           

Δεύτερον, τὸ φαινόμενο δὲν εἶναι καινούργιο οὔτε στὰ γραπτὰ τῶν διανουμένων: Σὲ μελέτη μου, μὲ τίτλο "Ὁ ἀντισημισμὸς τοῦ Μὰρξ καὶ τὸ φιλοεβραϊκὸ New Age  τοῦ Σάρτρ" (Ἐνδιάμεση Περιοχή, τ. 38, χειμώνας 2005-2006),  ἀναλύοντας τὸ βιβλίο τοῦ Μάρξ, Τὸ ἑβραϊκὸ ζήτημα, τοῦ 1843, παρατηρῶ: "Ὁ Μὰρξ ὡς ἀνθεβραῖος διέφερε ἀπὸ τὸν Χίτλερ τὸν ἀντισημίτη στὸ ἑξῆς: Ὁ πρῶτος ἤθελε νὰ ἐξαφανίσῃ τὸν ἑβραῖο ὡς πολιτισμικό, θρησκευτικὸ καὶ κοινωνικὸ ὄν, ἐνῷ ὁ Χίτλερ ἤθελε νὰ τὸν ἐξαφανίσῃ ὡς βιολογικὸ ὄν".

Γιὰ νὰ συλλάβῃ κανεὶς πλήρως τὴν ἔννοια τῆς γενοκτονίας, ὄχι ἀπὸ νομικῆς ἀπόψεως ἀλλὰ ἀπὸ κοινωνιολογικῆς, ὁ γάλλος κοινωνιολόγος Jacques Semelin τοῦ Ἐθνικοῦ Κέντρου Ἐπιστημονικῆς Ἐρεύνης CNRS, σὲ μελέτη του τοῦ Δεκεμβρίου 2002, στὴν Revue internationale des Sciences sociales, μὲ τίτλο, "Du massacre au processus genocidaire" [Ἀπὸ τὴν σφαγὴ στὸ φαινόμενο τῆς γενοκτονίας] παρατηρεῖ πὼς χρειάζεται πρωτίστως νὰ συγκριθῇ ἡ σφαγὴ τῶν ἀνθρώπων μὲ τὴν σφαγὴ τῶν ζώων, ὥστε νὰ φθάσουμε στὸ ἔρώτημα: πότε μία σφαγὴ δύναται νὰ ἀποκαλεσθῇ γενοκτονία;

Ἡ ἔννοια τῆς γενοκτονίας ποὺ ἐπλάσθη ἀπὸ τὴν καπιταλιστικὴ Δύση γιὰ νὰ ἐνοχοποιήσῃ τὴν μὴ Δύση, ὡς καὶ τοὺς ἰδεολογικοὺς ἐχθρούς της, τὸν φασισμὸ καὶ τὸν κομμουνισμό, ἐπιστρέφει σήμερα στὴν πηγή του. Διότι τελικά, γενοκτονία, κατὰ τὸν ὁρισμὸ ποὺ τῆς δίδεις ἡ ἴδια ἡ Δύση εἶναι ἡ καταστροφὴ ὁμάδος ἀνθρώπων μέσῳ ἐκριζώσεως καὶ ἀφανισμοῦ, ὅπως ἐκριζώνεις ἕνα φυτὸ γιὰ να ξεραθῇ. Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὸ πράττει συστηματικά, ἐδῶ και 200 χρόνια ἡ ἴδια ἡ Δύση. Κατόπιν τῆς ἐκριζώσεως τοῦ ἐγχωρίου πληθυσμοῦ στὴν Ἀμερικὴ καὶ Αὐστραλία μὲ σκοπὸ τὴν ἐγκατάσταση στὶς χῶρες αὐτὲς τῶν δυτικοευρωπαίων, ἡ Δύση διενοήθη μὲ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση νὰ ἑδραιώσῃ παντοῦ τὸν ἐθνικισμὸ ποὺ βασίζεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἐπιθυμητὴ ἐκρίζωση τοῦ ἄλλου, δηλαδὴ στὴν γενοκτονία. Οἱ μέθοδοι ἐκριζώσεως δύνανται νὰ διαφέρουν, ἀπὸ τὴν ἐκδίωξη ὁλοκλήρων πληθυσμῶν ἀπὸ τὶς γαῖες τους, διακηρύττοντες ὅτι ἡ γῆ αὐτὴ ἀνήκει φερ'εἰπεῖν στοὺς Ἕλληνες καὶ ὄχι στοὺς Τούρκους καὶ τἀνάπαλιν, στὴν ἐθνικὴ κάθαρση μέσῳ σφαγῶν. Ἡ δυτικὴ ἀκαμψία μὴ διαλεκτικῆς σκέψεως τὴν ὁδηγεῖ, αὐτὴ καὶ οἱ δυτικοποιημένοι μιμητές της, στὴν ἰδέα τῆς καθάρσεως ἀπὸ ξένα μιάσματα (νὰ εἴμεθα μεταξύ μας μὲ μία γλῶσσα, μία θρησκεία, κοινὴ προέλευση, ἑνιαῖο ἔδαφος, μὲ ἕνα χρῶμα προσώπου, νὰ λεγόμεθα ὅλοι Δημήτρης καὶ ὄχι Χασάν, χωρὶς μειονότητες καὶ μετανάστες). Συνεπῶς μόνον ἡ δυτικὴ κοινωνία καὶ οἱ μιμητές της εἶναι γενοκτονική.

Ὁ βρεταννὸς Malcolm Muggeridge (1903-1990), ἔγραψε τὰ παρακάτω:  "Ἔχει γίνει ἀρκοῦντος ἀποδεδειγμένο ὅτι, στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ Κ΄ αἰῶνος, ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος ἀπεφάσισε νὰ καταργήσῃ τὸν ἑαυτό του. Ἔχοντας κουρασθῆ ἀπὸ τὸν ἀγῶνα νὰ παραμείνῃ ὁ ἑαυτός του ἐδημιούργησε τὴν ἰδική του ἀνία προερχομένη ἀπὸ τὴν ἰδική του πλησμονή, τὴν ἰδική του σεξουαλικὴ ἀνικανότητα προερχομένη ἀπὸ τὴν ἰδική του ἐρωτομανία, τὴν ἰδική του τρωτότητα προερχομένη ἀπὸ τὴν ἰδική του δύναμη, ὁ ἴδιος σαλπίζοντας τὶς σάλπιγγες ποὺ γκρεμίζουν τὰ τείχη τῆς ἰδικῆς του πόλεως, σὲ μία ἐπιχείρηση αὐτογενοκτονίας, πείθοντας τὸν ἑαυτό του ὅτι εἶναι ὑπὲρ τὸ δέον πολυάριθμος καὶ μοχθῶντας συνεπῶς μὲ χάπι, νυστέρι καὶ σύριγγα νὰ γίνῃ ὀλιγώτερος σὲ ἀριθμὸ ὥστε νὰ καθιστᾶ τὸν ἑαυτό  του εὐκολώτερο θῦμα γιὰ τοὺς ἐχθρούς του· ὥσπου, τέλος, ἀφοῦ ἐκπαιδευθῇ στὸ νὰ γίνῃ ἠλίθιος καὶ νὰ διαφθαρῇ στὸ σημεῖο νὰ ἐθισθῇ στὰ ναρκωτικὰ μέχρι ἀποχαυνώσεως, ἀναποδογυρίζει ἕναν ἐξαντλημένο, στραπατσαρισμένο γέρικο βροντόσαυρο καὶ ἐκλείπει ἀπὸ προσώπου γῆς". (Malcolm Muggeridge, "Jesus: The Man who Lives", in Cecil Kuhne ed., Seeing through the Eye: Malcolm Muggeridge on Faith, San Francisco, Ignatius Press, 2005, σ. 16).

           

Ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος, κατὰ τοὺς ἰδίους τοὺς Δυτικοὺς, ἔχει φθάσει στὸ τέλος τῆς ὑπάρξεώς του, ἐξαντλημένος καὶ βαρειὰ ἄρρωστος, Ἤδη ὁ Νίτσε, στὸ τέλος τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος εἶχε ἀντιμετωπίσει μὲ ἀπελπισία "τὴν ἀρρώστια ποὺ λέγεται ἄνθρωπος". Αὐτὸς ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος οἰκοδώμησε τὴν κοινωνία του ἐπάνω στὴν καταπίεση τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ οὐσία πλέον τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου ἔγινε ἡ αὐτοκαταπίεση, κατὰ τὴν γνώμη τοῦ Φρόϋδ. Συνεπῶς ὁ Ἀρμαγεδδὼν τοῦ δυτικοῦ ἄνθρώπου εἶναι ἀναπόφευκτος διότι θὰ προέλθῃ ἀπὸ τὴν ἰδική του θέληση νὰ αὐτοκαταστραφῇ. Ὁ Ἀρμαγεδδὼν δὲν εἶναι ἕνα φαινόμενο ποὺ θὰ καταστρέψῃ τὸν πλανήτη ἀλλὰ μόνον τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο καὶ εἶναι συνυφασμένος μαζί του. Δὲν ἔχει ὡς στόχο τὴν γενοκτονία τῶν ἑβραίων ἀλλὰ μόνον τοῦ ἑβραίου στὸ σημεῖο ποὺ αὐτὸς ἀντιπροσωπεύει τὸν δυτικὸ καπιταλισττικὸ ἄνθρωπο. Αὐτὸ ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος ὁ Μὰρξ στὸ σχετικὸ προαναφερθὲν βιβλίο του. Δηλαδή, πρόκειται στὴν οὐσία γιὰ τὴν γενοκτονία τοῦ καπιταλισμοῦ καὶ ὄχι τῶν ἑβραίων.

Τὴν ἀνισορροπία ποὺ ἔφερε στὸν ἄνθρωπο ἡ δυτικὴ κοινωνία, ὅπως τὸ εἶχε προβλέψει ὁ Νίτσε, μετατρέποντας τὸν Κ΄ αἰῶνα σὲ παρανοϊκό, σὲ σημεῖο ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ φιλόζωοι καὶ λάτρεις τῆς φύσεως καὶ τῆς ἀγροτικὴς ζωῆς καὶ μισητὲς τῶν πόλεων ὅπως ὑπῆρξαν τὰ ἐπίλεκτα μέλη τοῦ γερμανικοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ, νὰ ἐπιδοθοῦν σὲ ὁλοκαυτώματα καὶ γενοκτονίες, αὐτὴν τὴν ἀνισορροπία δύναται οἱοσδήποτε προσεκτικὸς παρατηρητὴς νὰ διαπιστώσῃ, μελετῶντας τὴν καθημερινὴ ζωὴ τοῦ μέσου βορειοαμερικανοῦ πολίτου. Ἐξωτερικὰ ὁ Βορειοαμερικανὸς παρουσιάζεται ἥρεμος, ἀνεξίθρησκος, λογικός, ἀνεκτικός. Ἀγαπᾶ τὰ ζῶα, τὰ παιδιά, τοὺς μαύρους, τοὺς μετανάστες, τοὺς ὁμοφυλόφιλους, τὶς ἀδικημένες γυναῖκες. Ἡ πρώτη ματιὰ ἐντυπωσιάζεται ἀπὸ μία κοινωνία ποὺ παρουσιάζεται ἐλεύθερη, δημοκρατική, μὲ ἐλάχιστες προκαταλήψεις.

           

Μὲ τὴν δεύτερη ματιὰ ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι ὀπίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἡρεμία ποὺ ἐπιτυγχάνει μὲ διάφορα ἡρεμηστικά, χάρις στὰ ὁποῖα πλουτίζουν οἱ φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες, ὁ Βορειοαμερικανὸς κατέχεται ἀπὸ ἀθεράπευτο ἄγχος. Ἡ λέξη κλειδὶ εἶναι relaxation ποὺ τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Ἑλλάδα ὅπου πηθικίζουμε καὶ τὶς ἀρρώστιες ἀκόμη τῶν Ἀμερικανῶν, μεταφράζουμε ὡς χαλάρωση. Ἡ ἀρρώστια αὐτὴ εἶναι καθαρῶς καπιταλιστική. Τὰ ἀποτελέσματα εἶναι σχεδὸν καθημερινὰ στὶς δυτικὲς κοινωνίες: αὐτοκτονίες ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων στὶς πολυεθνικὲς ἑταιρεῖες, ὁμαδικὲς δολοφονίες συναδέλφων. Στὶς ἀστικὲς δημοκρατίες δὲν χρειἀζονται SS γιὰ νὰ γαλουχίσουν δολοφόνους: οἱ οἰκολόγοι καὶ φιλόζωοι δύνανται  σὲ κάποια στιγμὴ νὰ προκαλέσουν γενοκτονίες.

           

Ὁ οἰκολόγος βασανίζεται ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς καθαρότητος, τῆς ἀποφυγῆς τῶν μιασμάτων, τῶν μικροβίων. Ἐπίσης, προσπαθεῖ νὰ ἀνακυκλώσῃ τὰ πάντα γιὰ νὰ μὴν μολυνθῇ ἡ φύση καὶ νὰ μὴν σπαταλισθοῦν ἐνέργεια καὶ προϊόντα. Ὁ οἰκολόγος εἶναι φασιστὴς καὶ τὸ παράδειγμα τῆς ἑλληνίδος ἐθνικοσοσιαλιστρίας  Σάβιτρι Ντέβι, φανατικῆς ὀπαδοῦ τοῦ Χίτλερ καὶ ἱέρειας τῆς συγχρόνου οἰκολογίας εἶναι χαρακτηριστικό. (Βλ. τὸ ἄρθρο μου, "Σάβιτρι Ντέβι" στὸ Τρίτο Μάτι, τ. 154, καλοκαίρι 2007). Ἡ βάση τῆς σκέψεως τῶν οἰκολόγων καὶ ζωοφίλων, ὅπως τοῦ Charles Patterson, εἶναι πὼς ὅλα τὰ κακὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν ἰσχυρισμὸ τοῦ ἀνθρώπου πὼς εἶναι ἄρχων τῆς φύσεως, ὅτι δύναται νὰ τὴν ἐξουσιάζῃ, νὰ τὴν ἐκμεταλλεύεται καὶ νὰ τὴν θανατώνῃ πρὸς ἀποκλειστικὸ ὄφελός του, γιὰ νὰ αὐξήσῃ ἀενάως τὸ κέρδος. Συνεπῶς ἀντιοικολόγος εἶναι βασικὰ ὁ καπιταλιστὴς καὶ ὁ οἰκολόγος καὶ ζωόφιλος Χίτλερ  ἐπρέσβευε ὅτι τὸ πρότυπο τοῦ καπιταλιστοῦ εἶναι ὁ ἑβραῖος.

           

Ὅλην του τὴν ζωὴ ὁ Χίτλερ ἐβασανίζετο ἀπὸ τὴν ἰδέα νὰ ἀποφύγῃ τὴν μόλυνση ἀπὸ τὰ μικρόβια, ἀπὸ τὸ μολυσμένο αἷμα, ἀπὸ τὰ χημικά, ἀπὸ τὰ μὴ οἰκολογικά προϊόντα, ἀπὸ τὴν βρῶμα καὶ τὴν ἀνηθικότητα τῶν πόλεων. Ἦταν χορτοφάγος, εἶχε πάθος γιὰ τὴν φύση, τὴν ἀγροτικὴ ζωή, τὴν παράδοση τῆς ἀγροτικῆς κοινωνίας, ἐντύνετο τυρολέζικα καὶ ἡ Εὔα ἐντύνετο χωριατοπούλα. Ἐφοβεῖτο τὴν νοθεία καὶ τοὺς νόθους, ἐπεζήτει τὸ καθαρὸ αἷμα, ἀπέφευγε τὴν σεξουαλικὴ πράξη, τὸν καπνὸ, τὸ ποτό, καὶ ἰδίως ἐφοβεῖτο τὸ σάπιο κρέας. Ἡ ὅλη του ῥατσιστικὴ θεωρία τοῦ καθαροῦ αἵματος, ἡ ἐπιδίωξή του νὰ τείνῃ ὁ Ἄριος πρὸς τὸ καθαρόαιμο ἄλογο, πρὸς τὴν σωματικὴ ὀμορφιὰ τῆς τίγρεως τῆς Βεγγάλης, πρὸς τὸ ἀρχαιοελληνικὸ γλυπτὸ σῶμα, ὑπῆρξε ἡ βάση τῆς ναζιστικῆς τέχνης.

           

Ἡ σύγκριση μεταξὺ ἑνὸς ἀρχαιοελληνικοῦ γλυπτοῦ καὶ ἑνὸς ναζιστικοῦ εὐρώστου καὶ μυώδους ἀνδρὸς ἁρίου ἥρωος, ἀποδεικνύει τὴν διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἑλληνικῆς ἁρμονίας καὶ τῆς δυτικῆς ἀνισορροπίας ποὺ ἐξεφράσθη στὴν ψυχανάλυση μέσα ἀπὸ τὶς φαντασιώσεις, τοῦ μεγαλυτέρου ψυχολόγου τοῦ Κ΄ αἰῶνος (μὲ τὸν Φρόϋδ), γερμανοελβετοῦ προτεστάντου, γόνου πάστορος, Καρόλου Γιούνγκ (1875-1961). "Ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν ῥύπο  -γράφει ὁ ψυχαναλυτὴς Norman O. Brown- σημαίνει ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὶς παιδικὲς φαντασίες ποὺ συγκεντρώνει τὸ λίμπιντο στὴν πράξη τῆς ἀποδεύσεως". (Βλέπε τὸ ἄρθρο μου, "Τὸ σῶμα ὡς κέντρο λατρείας στὴν Ὀρθοδοξία", στὸ Τρίτο Μάτι, τ. 101, Φεβρουάριος 2002).

           

Γιὰ τοὺς ἐθνικοσοσιαλιστὲς τοῦ Γ΄ Ῥάϊχ βαθειὰ ἐπηρεασμένους ἀπὸ τὸν βουδδισμὸ καὶ τὴν ἰνδουϊστικὴ θρησκεία, βία καὶ μὴ βία συνδυάζονται  στὸν ἥρωα. Οἱ Ῥάμα καὶ Κρίσνα εἶπαν ὅτι τὸ τέλος τῆς ἐποχῆς τῆς κάλι γιούγκα, τῆς ἀπολύτου παρακμῆς,  ἠδύνατο νὰ ἐπιτευχθῇ μόνον ἀντιδρῶντας στὴν παρακμὴ τῆς σκοτεινῆς ἐποχῆς μὲ ἀκόμη μεγαλύτερη βία. Συνεπῶς ἡ οἰκολογία δύναται περιέργως νὰ ὁδηγήσῃ στὴν γενοκτονία!

           

Ἡ ἰδέα τῆς καθαρότητος ἦταν τόσο ἔντονη στὸ Τρίτο Ῥάϊχ ὥστε τὰ SS ὠργάνωσαν μία μυστικὴ ἀποστολὴ στὴν νότιο Γαλλία, στὰ μέρη ὅπου εἶχε ἡττηθῆ ἡ χριστιανικὴ αἵρεση τῶν Καθαρῶν, στὸν Μεσαίωνα, γιὰ νὰ ἀναζητήσουν τὸ ἅγιο δισκοπότηρο (τὸ ἱερὸ Γκράαλ), δηλαδὴ τὸ σκεῦος ποὺ ἐθρυλεῖτο ὅτι εἶχε χρησιμοποιηθῆ ἀπὸ τὸν Χριστό, στὸν τελευταῖο δεῖπνο, ὅπου συνεκεντρώθη τὸ αἷμα του, τὴν ὥρα ποὺ τὸν κατέβαζε ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας.(Βλ. τὸ βιβλίο τοῦ Jean-Michel Angebert, Hitler et la tradition cathare, Paris, Robert Laffont, 1971). Τὰ σύγχρονα δυτικὰ κινήματα τῆς παρακμιακῆς ἐποχῆς ποὺ συχνὰ συνεργάζονται μεταξύ τους, δηλαδὴ οἱ οἰκολόγοι, φιλόζωοι, φεμινιστές, γκέϋ καὶ λεσβίες, ἔχουν κοινὸ χαρακτηριστικὸ μία τάση γιὰ ἀρχαιολατρεία, παγανισμό καὶ μαγεία. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τὰ ζῶα, μερικὲς φορές νὰ παίρνουν, στοὺς κύκλους αὐτοὺς, ἀρνητικὲς διαστάσεις καὶ νὰ καταλήγουν θύματα γενοκτονίας! Ἔτσι, τὸ ὄνομα τῶν Καθαρῶν τοῦ Μεσαίωνος, τῶν Cathares εἶχε συνδυασθῆ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τους μὲ τὴν λατινικὴ λέξη catus που σημαίνει γάτα ποὺ τὴν ἀνεπαρίσταναν ὑπὸ μορφὴν λευκῆς πτερωτῆς γάτας. Ἐπίσης στὶς προκαταλήψεις ἡ μαύρη γάτα συνδέεται μὲ τὸ κακό. Ἀποτέλεσμα: 60.000 μαῦρες γάτες ἐθανατώθησαν τὸ 2008 στὴν Ἰταλία ὡς ὄργανα τοῦ διαβόλου. Ἡ οἰκολογικὴ ἀνακύκλωση ἐπῆρε στοὺς λάτρεις τῆς φύσεως καὶ τῆς ὑπαίθρου, Χίτλερ καὶ Μάο, περίεργες διαστάσεις: οἱ χιτλερικοὶ, στὰ στρατόπεδα ἐξοντώσεως, ἀνεκύκλωναν τὸ ἀνθρώπινο λίπος φτειάχνοντας σαπούνι καὶ τὰ κόκκαλα φτειάχνοντα χτένια. Ὁ Μάο εἶχε δηλώσει πὼς οἱ νεκροὶ ἠδύναντο νὰ χρησιμεύσουν καὶ νὰ γίνουν λίπασμα. Ἄλλωστε ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ κάποιος δὲν πιστεύει στὴν μεταθανάτιο ζωή, δύναται πιὸ εὔκολα νὰ θεωρήσῃ σπατάλη τὸν ἐνταφιασμό, τὴν μὴ χρησιμοποίηση τοῦ ἐμβρύου κατόπιν ἐκτρώσεως ἤ τῶν ὀργάνων φυλακισμένων καταδικασμένων σὲ θάνατο γιὰ ἰατρικοὺς σκοποὺς καὶ τέλος νὰ θεωρήσῃ ἐπιτρεπτὸ τὸ ἐμπόριο ὀργάνων ποὺ δύναται νὰ φθάσῃ καὶ μέχρι τὴν δολοφονία παιδιῶν.

Δημήτρης Κιτσίκης                                   6 Νοεμβρίου 2015

           

250 –Τὸ ἰσραηλινὸ πρότυπο στὰ πλαίσια τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς

250 –Τὸ ἰσραηλινὸ πρότυπο στὰ πλαίσια τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς

Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ εἶναι πολιτισμὸς ποὺ περιλαμβάνει λαούς, ὁ καθεὶς μὲ τὴν κουλτούρα του. Ἔτσι καὶ οἱ Ἑβραῖοι εἶναι λαὸς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς μὲ τὴν ἰδική του κουλτούρα. Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ὡς ἑνιαῖος πολιτισμός, περιλαμβάνει στὸ μέσον της τοὺς πανάρχαιους λαοὺς μὲ τὴν πλέον ὑψηλὴ κουλτούρα ἡ καθεμιά. Αὐτοὶ εἶναι ἀπὸ Δυσμὰς πρὸς Ἀνατολάς, οἱ Βυζαντινωθωμανοί, οἱ Ἑβραῖοι καὶ οἱ Ἰρανοί, πηγὴ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας καὶ θρησκείας, τῆς ἑβραιοχριστιανικῆς θρησκείας καὶ τῆς ἰρανικῆς ζωροαστρικῆς θρησκείας.

Στὸν Βορρᾶ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς εἶναι οἱ πρώην Βάρβαροι Σλαῦοι ποὺ προσεπάθησαν νὰ εἰσέλθουν στὸ κέντρο καὶ ἐκπολιτίσθησαν ὡς ἕναν βαθμό, ὅπως οἱ Ῥῶσοι. Στὸν Νότο τῆς Ἐνδιάμεση Περιοχῆς εἶναι οἱ πρώην Βάρβαροι Ἄραβες ποὺ προσεπάθησαν καὶ αὐτοί, τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ μὲ τοὺς Σλαύους, νὰ εἰσέλθουν στὸ κέντρο καὶ ἐκπολιτίσθησαν  στοιχειωδῶς.

Ὅταν στὸν ΙΕ΄αίῶνα ὁ Πλήθων μετέφερε στὴν Ἰταλία τὸν πολιτισμὸ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, μία σύνθεση, ὅπως ἔγραψε ὁ ἴδιος, πλατωνισμοῦ καὶ ζωροαστρισμοῦ, δηλαδὴ ἑλληνισμοῦ καὶ ἰρανισμοῦ, ἱδρύοντας τὸν Δυτικὸ Πολιτισμό, μέχρι καὶ τὸν Νίτσε, ἤδη στὴν Δύση, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἑβραίου Χριστοῦ καὶ τὸν ἀνηλεό τους διωγμό, οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν ἐκδιωχθῆ ἀπὸ τὸ Ἰσραὴλ καὶ καταφύγει στὴν Δύση, ὅπου στὴν ἴδια τὴν Ἰταλία τοῦ Πλήθωνος ποὺ εἶχε μεταφέρει τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα, οἱ Ἑβραῖο ἵδρυσαν τὸν καπιταλισμὸ μέσῳ τῶν τραπεζῶν.

Ἀλλὰ οἱ Ἑβραῖοι, ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀρχαιοτάτους λαοὺς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ἦσαν αὐτοὶ ποὺ εἶχαν ὑποστῆ τοὺς περισσοτέρους διωγμοὺς καὶ τὰ περισσότερα δεινά. Οἱ λαοὶ ὅπως καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀναδεικνύονται στὸν κολοφῶνα, ὅπως τὸ ἐξήγησε καὶ ὁ Βρεταννὸς ἱστορικὸς Τόϋνμπη, ὅταν ἔχουν εὕρη ἐνώπιον τους  μεγάλα ἐμπόδια καὶ ἔχουν κατορθώσει νὰ τὰ ὑπερπηδήσουν.

Αὐτὸ ἀκριβῶς συνέβη μὲ τοὺς Ἑβραίους ποὺ κατέφυγαν στὴν Δύση. Γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν ἔγιναν χαμαιλέοντες, πιὸ Δυτικοὶ καὶ ἀπὸ τοὺς Δυτικούς, συμβάλλοντας ἀποφασιστικὰ στὴν ἵδρυση τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ, ἀλλὰ μέσῳ τῆς θρησκείας τους ποτὲ δὲν ἐξέχασαν τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχὴ καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἀνόδου τοῦ ἐθνικισμοῦ στὴν Δύση, στὸν ΙΘ΄αίῶνα ἀπεφάσισαν νὰ ἐπιστρέψουν στὸν προαιώνιο χῶρο τους τὴν Παλαιστίνη. Προϋπόθεση βεβαίως ἦταν νὰ ἐμφανισθῇ ὁ ἥρωας καὶ ὁ ἥρωας αὐτὸς ἐνεφανίσθη στὸ πρόσωπο τοῦ Αὐστριακοῦ Θεοδώρου Χέρτσλ.

Καὶ τὸ 1948 ἐπραγματοποίηθη τὸ θαῦμα: Ἱδρύθη τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Τὸ ἐγχείρημα ἦταν πρωτάκουστο σὲ ὅλην τὴν μακραίωνη ἱστορία τῆς Ἀνθρωπότητος. Τὸ μυστικὸ τῆς ἐπιτυχίας ἦταν ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν κατωρθώσει στὴν Εὐρώπη νὰ ἀφομοιώσουν τελείως τὴν Δύση, κάτι ποὺ στὴν ζωή μου ἔκαμα καὶ ἐγώ, γινώμενος 100% Γάλλος καὶ Καναδός, ἔχοντας τρία διαβατήρια καὶ ὡς διανοούμενος ἔχοντας ἀπορροφήση τὴν τουρκικὴ κουλτούρα, τὴν ἰνδικὴ θρησκεία καὶ τὸν κινεζικὸ πολιτισμό, ἔχοντας ὅμως ἀποφύγει τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ εἰδικὰ τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ Χέρτσλ, μὴ εἰσερχόμενος σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς μου σὲ κανένα κόμμα, τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ στὴν Δύση, ἀλλὰ φωλιάζοντας στὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς μου τὴν ἑλληνικὴ παράδοση καὶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα, πάντα ἔτοιμος, ὡς Ἕλλην Χὲρτζλ, νὰ ἐπανέλθω στὴν ἑλληνικὴ κοιτίδα ποὺ σήμερα καταλαμβάνεται ἀπὸ Γραικύλους, γιὰ νὰ συμβάλλω στὴν ἵδρυση ἑνὸς ἑλληνικοῦ σπαρτιατικοῦ Ἰσραήλ.

            

Τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰσραήλ, συνθέσεως δυτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ παραδόσεως τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ποὺ συνέδεσε τὴν κατασκευὴ πυρηνικοῦ ὁπλοστασίου μὲ τὴν νεκρανάσταση τοῦ ἑβραϊκοῦ ἀλφαβήτου καὶ τῆς ἑβραϊκῆς γλώσσης,  ἐὰν ἀκολουθηθῇ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες μὲ στόχο τὴν ὀργάνωση διαστημικοῦ προγράμματος μὲ τὴν ἐπάνοδο τῆς πολυτονικῆς γραφῆς καὶ τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, θὰ ἀποδειχθῇ ἡ μοναδικὴ λύση γιὰ τὴν νεκρανάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸν χῶρο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 23 Ὀκτωβρίου 2015

238 - Ἑλληνικὸς σιωνισμός: Ἑλλάς-Ἰσραήλ, βίοι παράλληλοι

238 - Ἑλληνικὸς σιωνισμός: Ἑλλάς-Ἰσραήλ, βίοι παράλληλοι

Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια ὁ Παναγιώτης Δημητρᾶς, ὁ κατ’ ἐπάγγελμα κυνηγὸς ἀντισημιτῶν στὴν Ἑλλάδα, ἔγραφε πὼς  μᾶλλον ἤμουν ἀντισημίτης ἐπειδὴ εἶχα γράψει ὅτι ἀπ’ἀρχὰς τῆς Ἱστορίας ὑπῆρχε ἀντιδικία μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ἑβραίων καὶ ὅτι τελικῶς, ὅπως σὲ ποδοσφαιρικὸ ἀγῶνα,  ἡ ὁμὰς Ἑλλὰς θὰ ἐκέρδιζε τὴν ὁμάδα Ἰσραήλ. Συνεχίζω νὰ τὸ πιστεύω, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα ἡ Ἑλλὰς ἀντιπροσωπεύει τὸ ἀπόλυτο χάος ἐνῷ τὸ Ἰσραὴλ ἀντιπροσωπεύει τὴν ἀπόλυτη ἐπιτυχία. Γιατί;

Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἰστορίας Ἕλληνες καὶ Ἑβραῖοι εὑρέθησαν παρόντες στὶς δύο ὄχθες τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, κάτι ποὺ μαρτυρεῖ τὸ κοινὸ ἑλληνοεβραϊκὸ βιβλίο, ἡ Βίβλος. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν ἐπιγόνων τοῦ Ἀλεξάνδρου, τῆς ἑλληνικῆς παντοδυναμίας στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ τὸν ἔντονο ἐξελληνισμὸ τῶν Ἑβραίων, κάτι ποὺ μαρτυροῦν τὰ τέσσερα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μὲ τίτλο Οἱ Μακαβαῖοι καὶ τὴν μετάφραση ἀπὸ τὰ ἑβραϊκὰ στὰ καθημερινὰ ἑλληνικὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὸ 272  π.Χ. ἀπὸ 72 Ἑβραίους λογίους τῆς Ἀλεξανδρείας, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Ἕλληνος φαραὼ τῆς Αἰγύπτου Πτολεμαίου Β΄, πρὸς χρῆσιν τῶν ἑλληνομαθῶν Ἑβραίων, μεταξὺ αὐτῶν ἀργότερα καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, ἐπάνω στὴν ὁποία ἐβασίσθη ἡ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα Καινὴ Διαθήκη.

Ἔχουν δίκαιο καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ χριστιανισμοῦ ἀλλὰ καὶ οἱ χριστιανοὶ νὰ ἀποκαλοῦν τὸν χριστιανισμὸ ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρο τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ μετὰ Χριστὸν, ἑλληνοεβραϊκὸ πολιτισμό. Στὸν ΙΗ΄αίῶνα ὁ φιλόσοφος Χέγκελ, ἐμπνευστὴς τοῦ Μάρξ, ἔγραψε ὅτι ὁ πλανητικὸς ἑλληνισμὸς εἶχε ἐμπλουτισθῆ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν ἑβραϊσμό, σὲ σημεῖο ποὺ ἡ Ὀρθοδοξία (καὶ ὄχι ὁ ῥωμαιοκαθολικισμὸς ἤ ὁ προτεσταντισμός) νὰ γίνῃ ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ ἑλληνισμοῦ, παρὰ τὶς ἐθνικιστικὲς ἐξάρσεις τῶν Ῥώσων ποὺ στὸ ὄνομα τῆς οἰκουμενικότητος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀρνοῦνται τὴν ἀναπόσπαστη σχέση της μὲ τὸν ἑλληνισμό. Ἀκόμη, τὰ τελευταῖα χρόνια, ὁ πρώην πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ εἶχε δηλώσει ὅτι ὁ ῥωμαιοκαθολικισμὸς εἶχε σφάλει διότι εἶχε ὑποτιμήσει, κάποια στιγμή, τὴν ἄμεση σχέση χριστιανισμοῦ καὶ ἑλληνισμοῦ. Συνεπῶς ἡ ἀποδοχὴ τῆς Δύσεως, τοὐλάχιστον ἀπὸ τὸν ΙΣΤ΄αἰῶνα, ὅταν ὁ Guillaume Budé ἵδρυσε στὸ Παρίσι τὸ Collège de France γιὰ τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἐκμάθηση τῶν ἑλληνικῶν καὶ τῶν ἑβραϊκῶν, καθιέρωνε τὸν ἀναμφισβήτητο κοινὸ ἑλληνοεβραϊκὸ πολιτισμό, παρὰ τὴν ἐπίμονη ἄρνηση τοῦ φαινομένου αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς ἑλληνικοὺς ἀρχαιολατρικοὺς κύκλους. Ἀπὸ χιλιάδες χρόνια καὶ ἰδίως στὴν σύγχρονη ἐποχή, ἡ μελέτη τοῦ ἑλληνισμοῦ χρωστᾷ τὰ μέγιστα στοὺς Ἑβραίους ἐπιστήμονες καὶ τὰ δυτικὰ πανεπιστήμια σφίζουν ἀπὸ Ἑβραίους ἑλληνομαθεῖς καθηγητὲς ποὺ  διδάσκουν τὴν ἑλληνικὴ σκέψη.

Ὁ ἑλληνικὸς ἀντισημιτισμὸς ποὺ ἀντιγράφει τὸν δυτικὸ ἀντισημιτισμὸ καὶ τὸν νεώτερο ἀραβικὸ ἀντισημιτισμό, ἐξαπολύει συνεχῶς ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ ἑβραϊκοῦ σιωνισμοῦ, προφασιζόμενος ὅτι δὲν πρόκειται περὶ ἀντισημιτισμοῦ ἀλλὰ περὶ ἀντισιωνισμοῦ.

Ὁ σιωνισμός, ὅπως γνωρίζουμε, εἶναι ἡ ἐθνικιστικὴ ἰδεολογία τοῦ πατέρα τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, Χέρτζλ. Πέραν αὐτοῦ τοῦ ἐθνικιστικοῦ σιωνισμοῦ, ὑπάρχει καὶ ὁ ἑβραιοκεντρικὸς πλανητικὸς σιωνισμός, ὁ πλανήτης  Ἰσραήλ, ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὸ περίφημο κείμενο τοῦ 1903, πλαστογραφημένο ἤ μή, τῶν Πρωτοκόλλων τῶν Σοφῶν τῆς Σιών, ποὺ παρουσιάζει σχέδιο κυριαρχίας τοῦ κόσμου ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους. Τίποτα τὸ μεμπτὸν γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἀνησυχητικὸ βεβαίως γιὰ τοὺς Δυτικούς, γιατί;

Ἐγράφη ἐπανειλημμένως ὅτι ὁ Κιτσίκης ἦταν ὁ Ἕλλην Χέρτζλ. Τί ἐννοοῦσαν μὲ αὐτό;  Ὅτι πέραν τῆς Μεγάλης Ἰδέας τοῦ  βενιζελικοῦ ἐθνοκράτους, ὑπάρχει γιὰ τὸν Κιτσίκη ἡ ἔννοια τοῦ πλανήτου Ἑλλάς, ἔκφραση ποὺ καθιέρωσε πρὸ δεκαετιῶν καὶ ποὺ σήμερα χρησιμοποιεῖται εὐρέως ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ τύπο.

Πράγματι, βασιζόμενος στὴν Ἁγία Γραφή,  φρονῶ, πρῶτον ὅτι ἡ πρώτη φράση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου, «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος», σημαίνει «ὁ ἑλληνικὸς Λόγος» καὶ ἐπειδὴ ὁ Λόγος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι θεόπνευστη. Δεύτερον, ἡ Ἁγία Γραφὴ διδάσκει ὅτι ἐπειδὴ οἱ Ἑβραῖοι δὲν ἀνεγνώρισαν τὸν Χριστὸ ὡς Μεσσία, ἔχασαν τὰ πλανητικά τους πρωτεῖα καὶ τὸ περιούσιο τοῦ λαοῦ τους ποὺ εἶχαν μέχρι τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι οἱ Ἕλληνες ἔγιναν ἡ Νέα Ἱερουσαλήμ, ὁ νέος περιούσιος λαός. Οἱοσδήποτε παρακολουθεῖ τὴν θεία λειτουργία, ἀκούει ἐπανειλημένως ὅτι εἴμεθα τὸ Ἰσραήλ, τὸ νέο Ἰσραήλ, ἡ νέα Ἱερουσαλήμ, συνεπῶς καὶ ἡ νέα Σιών.

Ὅταν ἀρνοῦμαι τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ ἐθνικιστοῦ καὶ ἐπιμένω στὴν ἔννοια τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ μὲ τὴν φράση, «Ὁ ΚΑ’αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ»,  τοποθετοῦμαι στὸ ἐπίπεδο τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνικοῦ σιωνισμοῦ, γράφοντας τὰ νέα πρωτόκολλα τῆς Ἑλληνικῆς Σιών παγκοσμίας ἐπικρατήσεως τοῦ ἑλληνισμοῦ, αὐτοπροσδιορίζομαι  ὡς Ἕλλην σιωνιστής.

Ὁ Ἑβραῖος δὲν μισεῖ τὸν alter ego του, τὸν Ἕλληνα καὶ ὁ Ἕλλην δὲν μισεῖ τὸν Ἑβραῖο. Εἶναι ἁπλῶς θέμα ἀνταγωνισμοῦ μεταξὺ ἀδελφῶν. Καὶ ἐγὼ εἶμαι πεπεισμένος ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες θὰ ὑπερισχύσουμε. Τόσο ἁπλό.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 10 Σεπτεμβρίου 2015  

234 - Ὁ ἀντισημιτισμὸς τῶν Ἑλλήνων

234 - Ὁ ἀντισημιτισμὸς τῶν Ἑλλήνων

(Παρακαλῶ τὴν Ἐλεύθερη Ὥρα ποὺ ἀναδημοσιεύει τὰ ἄρθρα τοῦ μπλόγκ μου, νὰ τιμωρῇ τὸν διορθωτή της ὁ ὁποῖος τολμᾷ νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ὀρθογραφία μου, συνεπῶς καὶ τὴν σκέψη μου -γράφοντας π.χ.φασίστας ἀντὶ γιὰ φασιστής, δύο διαφορετικὲς ἔννοιες ἤ ἀλεβίτες ἀντὶ γιἀ ἀλεβῆδες, δύο διαφορετικὲς θρησκευτικὲς κοινότητες- βασισμένος στὸν αὐτόματο διορθωτὴ τοῦ ὑπολογιστοῦ του, μὲ ἀφαίρεση τοῦ 1% τοῦ μισθοῦ του γιὰ κάθε κομπιουτερικῶς διορθωμένη λέξη ὥστε νὰ μειώνεται ὁ μισθός του κατὰ 10% γιὰ κάθε 10 "διορθωμένες" λέξεις. Εὐχαριστῶ. Δ.Κ.)

Τὰ ἀρβανίτικα (μία άλβανικὴ διάλεκτος) ἦταν ἡ βασικὴ γλῶσσα τοῦ 1821 μαζὶ μὲ τὰ ἑλληνικά, τὰ βλάχικα καὶ τὰ τουρκικά. Ἡ ἐθνικιστικὴ ἰδεολογία τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς εἶναι φράγκικη. Τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸ σήμερα ὁρίζεται μὲ τρία τινά: α) Τὴν γεωγραφία: τὴν θάλασσα καὶ τὰ βουνὰ τοῦ χώρου τοῦ Αἰγαίου. β) Τὴν θρησκεία μὲ δύο κλάδους: τὴν ἑλληνικὴ (ἀρχαία) καὶ τὴν Ὀρθοδοξία (νεοεβραϊκή). γ) τὸν πολιτισμό: τὸν συμπαντικὸ ἑλληνισμὸ βασισμένο στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα.

Ἡ παντογλωσσία ἦταν ἡ γλωσσικὴ ἔκφραση τῶν Ἑβραίων. Ἡ ἐθνικιστικὴ ἰδεολογία τῶν σιωνιστῶν τοῦ Χέρτζλ εἶναι φράγκικη. Τὸ γένος τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τὸν Σολομῶντα στὸ σήμερα ὁρίζεται μὲ τρία τινά:  α) Τὴν γεωγραφία: τὴν ἔρημο τῆς Παλαιστίνης. β) Τὴν θρησκεία: τὴν ἑβραϊκή. γ) Τὸν πολιτισμό: τὸν συμπαντικὸ ἑβραϊσμὸ βασισμένο στὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα.

Στὸν ΙΣΤ΄αἰῶνα ὁ Γάλλος ἀναγεννησιακὸς σοφὸς Guillaume Budé (Γουλιέλμος Βουδαῖος, 1467-1540), ἵδρυσε στὸ Παρίσι τὸ «Κολλέγιο τῆς Γαλλίας» (Collège de France) μὲ στόχο γιὰ πρώτη φορὰ νὰ διδάσκονται οἱ δύο γλῶσσες τοῦ πολιτισμοῦ (ἐκτὸς τῶν λατινικῶν ποὺ εἶχαν ἱδρύσει τὴν Φραγκιά) τὰ ἑλληνικὰ καὶ τὰ ἑβραϊκά. Ἔκτοτε στὴν Δύση, οἱ δύο αὐτὲς γλῶσσες, πεμπτουσία τοῦ πολιτισμοῦ, ἐπορεύθησαν χέρι μὲ χέρι.

Στὰ γραπτά μου ἔχω ἀποδείξει τὴν κοινὴ προέλευση  Σπαρτιατῶν καὶ Ἑβραίων. Παρὰ ταῦτα ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ἑθνικιστικὸ σωβινιστικὸ κίνημα, στὸν ἐπίσημο ὕμνο της λέγει: «Οἱ νέοι εἴμαστε Σπαρτιᾶτες» καὶ ἡ Ἑλλάς «θὰ σκεπάσῃ ὅλη τὴν γῆ», ὄχι μὲ πολιτισμὸ ἀλλὰ μὲ κατάκτηση. Σὲ ἄλλο της τραγούδι φορτωμένο μὲ ὕβρεις πεζοδρομίου ποὺ δὲν ἁρμόζουν στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, καὶ ποὺ φέρει τὸν τίτλο, «Γαμῶ τὴν Ἀλβανία», λέγει ὅτι οἱ  Ἀλβανοὶ  «εἶναι ξυπόλυτοι χωρὶς γραμματική», τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ προσπαθοῦν νὰ μοιάσουν μὲ τὸν ἀγράμματο Ἀρβανίτη Καραϊσκάκη, τὸν ἀλβανόφωνο.

Ὁ λαϊκισμός ἔχει δύο ἔννοιες: α) Ἐπιστημονικός. Εἶναι συνώνυμος μὲ φασισμὸ ὡς ἰδεολογία τοῦ Volk, τοῦ λαοῦ, ἰδεολογία συνεργασίας τῶν λαϊκῶν τάξεων πρὸς ὄφελος ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ.  β) Ὀππορτουνιστικός: Εἶναι συνώνυμος μὲ κολακεία τοῦ λαοῦ.

Ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ὅπως καὶ τὸ ΚΚΕ, εἶναι ἀκραιφνῶς ἐπαναστατατική. Εἶναι ἐθνικοσοσιαλιστικὴ ποὺ ἀντιγράφει, ὅπως ἔκαμε στὸν μεσοπόλεμο ὁ φασισμός, τὶς μεθόδους προπαγάνδας καὶ ὀργανώσεως agit-prop τῶν μπολσεβίκων. Τὸ ΚΚΕ χρησιμοποιεῖ μία ἀθλία δημοτικιὰ ὡς δῆθεν γλῶσσα τοῦ λαοῦ καὶ ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ  χρησιμοποιεῖ γλῶσσα γηπέδου γιὰ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τὸν λαό.

Ὁ ἀντισημιτισμὸς εἶναι γενικὸ χαρακτηριστικὸ ὁλοκλήρου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀντισημίτης εἶναι καὶ ὁ κομμουνιστής, καὶ ὁ Χρυσαυγίτης καὶ ὁ φιλελεύθερος. Συχνὰ ὁ ἀντισημιτισμὸς καλύπτεται μὲ τὴν ἀδιευκρίνιστη ἔννοια τοῦ σιωνισμοῦ. Ἐπειδὴ ὁ ἀντισημιτισμὸς εἶναι φραγκικὴ ἀσθένεια εἰσαγωμένη ἀπὸ τὴν Φραγκιὰ καὶ εἰδικὰ ἀπὸ τὸν δυτικὸ καπιταλισμό, στὴν διαμάχη τῶν καπιταλιστῶν γιὰ κέρδη καὶ ἐξουσία, ὁ ἀντισημιτισμὸς θὰ λήξῃ στὴν Ἑλλάδα μόνον μὲ τὴν γενίκευση τῆς ἀντιφραγκικῆς παιδείας.

Ἡ ἀντισημιτικὴ ἰδεολογία τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς εἶναι ὁ θανάσιμος κίνδυνος  ποὺ πλανᾶται ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι της, πρόσκαιρης ἐπιτυχίας ἀλλὰ μακροχρονίας ἀποτυχίας, ὅπως αὐτὸ συνέβη μὲ τὸν Χίτλερ. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες κατηγοροῦν τοὺς ἐπιτυχημένους συνανθρώπους τους ὅτι εἶναι Ἑβραῖοι μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι ὁ κάθε ἀνώτερος Ἕλλην πρέπει ὑποχρεωτικὰ νὰ εἶναι Ἑβραῖος ἐνῷ ὁ κάθε ἀποτυχημένος Γραικῦλος πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ ἔχῃ μόνον ἑλληνικὸ αἷμα. Ἔτσι, στὸ μπλόγκ μου, ἀνώνυμος σχολιαστὴς μοῦ γράφει: «Διατί ἀποκρύπτετε ὅτι ὁ Νῖκος ὁ Μιχαλόλιας εἶναι Ἑβραῖος ὅπως ὅλοι οἱ Μανιᾶται τοῦ χωρίου Λάγια;
Διατί δὲν λέτε λέξιν διὰ τὸ ὅτι ὁ Μιχαλόλιας φυλετικῶς δὲν ἔχει τὴν παραμικρὰν σχέσιν μὲ τὴν Ἑλληνικήν Φυλὴν καὶ ἡ θυγάτηρ του Οὐρανία (ἕνα δέκα μὲ ἀνάτασιν) δὲν δύναται νὰ εὕρῃ σύζυγον εἰς τὰ 28 της;...Ἕνας θαυμαστής σας προκεχωρημένης ἡλικίας». Σημαντικοὶ ἑβραιογενεῖς τῆς παγκοσμίας Ἱστορίας ὑπῆρξαν σφόδρα ἀντισημῖτες καὶ συγκεκριμένα  οἱ Μάρξ, Βάγνερ καὶ Χίτλερ.

Ἀφοῦ λοιπὸν τὸ ἑβραϊκὸ γένος εἶναι ἀποδεδειγμένα ὁ ἀνώτερος λαός, ὅποιος πιστεύει, ὅπως ἐγώ, ὅτι τὸ ἑλληνικὸ γένος εἶναι περιούσιος, πιστεύει ἐπίσης ὅτι  Ἐβραῖοι καὶ Ἕλληνες  πρέπει νὰ εἶναι ἀδέλφια. Καὶ ἀνησυχῶ γιὰ τὴν ἀξία μου διότι ἔχω φθάσει νὰ εἶμαι 80 ἐτῶν καὶ μέχρι στιγμῆς οὐδεὶς μὲ ἔχει ἀποκαλέση ἑβραῖο!

Λέω στὴν Χρυσῆ Αὐγή: Προσοχή, τὸ μῖσος ποὺ ἐξαπολύει κατὰ ὅλων τῶν γειτόνων τοῦ ἑλληνικοῦ κρατιδίου: τοὺς Ἑβραίους, τοὺ Ἀλβανούς, τοὺς Σκοπιανοὺς καὶ τοὺς Τούρκους, θὰ χρησιμοποιηθῇ ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις γιὰ νὰ τὴν σπρώξῃ, ὅπως ἔσπρωξε τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο τὸ 1919, σὲ ἐξωτερικοὺς πολέμους ποὺ θὰ δώσουν τὴν χαριστικὴ βολὴ στὸ ἀθηναϊκὸ κρατίδιο τὸ ὁποῖο καὶ θὰ ἐξαφανισθῇ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 4 Σεπτεμβρίου 2015