165 – ΚΚΕ, ἡ σοφὴ κουκουβάγια

165 – ΚΚΕ, ἡ σοφὴ κουκουβάγια

Ἡ Ἱστορία ἔχει τὴν λογική της ποὺ ἡ λογικὴ ἀγνοεῖ» λέγει ὁ Γάλλος (l’Histoire a ses raisons que la raison ignore). Ἀπὸ αὐτὴν τὴν λογικὴ προέρχονται τρία τινά:

1 - Ἡ Ἱστορία ἀνανεώνεται μὲ κάθε γενεά ( παραδοσιακὰ 30 χρόνια, σήμερα μὲ τὴν ἐπιμήκυνση τῆς ζωῆς, 40 χρόνια). Αὐτὸ διότι ὁ σαραντάρης ἐγεννήθη τὴν ἐποχὴ τῆς πτώσεως ἑνὸς καθεστῶτος καὶ συνεπῶς δὲν ἔζησε τὰ ἀρνητικά του. Ἐὰν αὐτὸ τὸ καθεστὼς εἶχε δυναμική, θὰ ἐπανέλθη στὴν ἐπιφάνεια μετὰ ἀπὸ μία γενεά. Π.χ. τὸ 1815, ὁ Βοναπαρτισμὸς καταποντίζεται. Τὸ 1848, τὸ σύνθημα στὴν Γαλλία εἶναι: ποῦ εἶσαι Βοναπάρτη; Τὸ 1973, ὁ Παπαδοπουλισμὸς καταποντίζεται. Τὸ 2014, τὸ σύνθημα στὴν Ἑλλάδα εἶναι: ποῦ εἶσαι Παπαδόπουλε;

2 - Ἡ Ἱστορία ἀναδεικνύει μία βασικὴ σκέψη, τὴν ὀρθότητα τῆς ὁποίας τὴν καθοδηγεῖ γιὰ χιλιάδες χρόνια. Ἔτσι, μέσῳ τῆς διαλεκτικῆς, ὁ πλατωνισμὸς ἐπιβιώνει σήμερα μετὰ ἀπὸ δύο χιλιετηρίδες. Ἀκόμη καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Πλάτωνος, ὅπως ὁ Ἀριστοτέλης, ὑπῆρξαν μαθητές του καὶ συνεχιστές του, μέσῳ τῆς διαλεκτικῆς. Ὁ Πλάτων Β΄ ὑπῆρξε, μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια ὁ Μάρξ, μέσῳ τῆς διαλεκτικῆς. Ἀκόμη καὶ οἱ ἐχθροί του, ὡς ἀντικομμουνιστές, ὅπως οἱ διανοούμενοι τοῦ φιλελευθερισμοῦ (βλέπε στὶς ΗΠΑ) ἤ οἱ διανούμενοι τοῦ φασισμοῦ (στὸν Μεσοπόλεμο) ἠκολούθησαν τὸν Μάρξ. Ἴσως μετὰ ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια μαρξισμοῦ ἐμφανισθῇ ὁ Πλάτων Γ΄. Μόνον οἱ ἀνεγκέφαλοι δηλώνουν πὼς ὁ Μὰρξ ἔχει δῆθεν ξεπερασθῆ, ὅπως στὶς ἀρχὲς τοῦ χριστιανισμοῦ ἐλέγετο ὅτι ὁ Πλατωνισμὸς εἶχε δῆθεν ξεπερασθῆ.

3 – Ἡ ἰδεολικὴ βάση τοῦ ΚΚΕ εἶναι ὀρθὴ ἐπειδὴ εἶναι σταθερὰ μαρξιστική, ἀπὸ ἱδρύσεως του. Κανένα ἄλλο κόμμα δὲν ἔχει ὀρθὴ ἰδεολογικὴ βάση διότι, ἄν καὶ ἐπηρεάσθη ἀνομολογήτως ἀπὸ τὸν μαρξισμό, δὲν τὸν ἀκολουθεῖ. Ἡ τήρηση τῶν βασικῶν ἀρχῶν τοῦ μαρξισμοῦ ἀπὸ τὸ ΚΚΕ τοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναλύῃ πάντα σωστὰ τὴν πολιτικὴ κατάσταση.

Ἐντύπωση προκαλεῖ στὸν ἀγνοοῦντα τὰ παραπάνω, ἡ σωστὴ ἀνάλυση τοῦ ΚΚΕ τῆς ἑλληνικῆς κρίσεως ἀπὸ τὸ 2009, εἰδικὰ ὅσον ἀφορᾷ τὴν διολίσθηση τοῦ Σύριζα πρὸς τὴν σοσιαλδημοκρατία, ὡς δεκανίκι τοῦ καπιταλιστικοῦ συστήματος. Ἐπίσης ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἀποκατάσταση τῆς μαρξιστικῆς ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸ 1991, ἀπὸ τὴν Ἀλέκα Παπαρήγα, τὴν ἐπάνοδο στὸν σταλινισμὸ καὶ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ζαχαριάδη μετὰ ἀπὸ τὴν μακρὰ περίοδο διολισθήσεως τοῦ διεθνοῦς κομμουνιστικοῦ κίνηματος ἀπὸ τὸν Χρουστσὼβ στὸν Γκορμπατσώβ.

Σήμερα, ἐνώπιον τοῦ τέλους τῆς σαραντάχρονης Μεταπολιτεύσεως καὶ τῆς προοπτικῆς ἐπιβολῆς Πινοσετισμοῦ ἤ καὶ ἐπανόδου τῆς Μοναρχίας στὴν Ἑλλάδα, ὁ κόσμος διερωτᾶται γιατί τὸ ΚΚΕ κομίζει γλαῦκα εἰς Ἀθήνας. Πράγματι, στὶς 28 Αὐγούστου 1834, ὁ βασιλεὺς Ὄθων ἀναχωρῶντας ἀπὸ τὸ Ναύπλιο καὶ κάνοντας τὴν ἐπίσημη εἴσοδό του στὴν Ἀθήνα ὡς νέα πρωτεύουσα τοῦ κρατιδίου, κρατῶντας μία ζωντανὴ κουκουβάγια ὡς σύμβολο τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν προκάλεσες τὸν γέλωτα τῶν Ἀθηναίων, ἐφ’ὅσον ἐκόμιζε γλαῦκα εἰς Ἀθήνας, δηλαδὴ τὸ αὐτονόητο.

Ἔτσι καὶ μὲ τὸ ΚΚΕ. Ποῖος βαθιὰ σκεπτόμενος διανοούμενος δὲν ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ θέση τοῦ ΚΚΕ εἶναι αὐτὴ τῆς σοφῆς κουκουβάγιας. Ἀκόμη καὶ ὁ σόφρων καθηγητὴς Ξενοφῶν Ζολῶτας, πρωθυπουργὸς τὸ 1990, ἀνεγνώριζε ὅτι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἡ μετριοπαθὴς στάση τοῦ Χαριλάου Φλωράκη ἦταν πιὸ σωστὴ ἀπὸ αὐτὴν τῶν δύο ἀντιμαχομένων ὁμάδων τοῦ ἀστικοῦ κράτους, τῶν Μητσοτάκη καὶ Παπανδρέου.

Ὁ κόσμος βεβαίως ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβῃ γιατί ἡ σοφὴ κομμουνιστικὴ κουκουβάγια παραμένει ἀκίνητη έπάνω στὸ κλαδί της καὶ δὲ ἐπιτίθεται, βάζοντας σὲ πράξη τὸ ὡραῖο σύνθημα τῆς Παπαρήγας τῆς ῥήξεως καὶ ἀνατροπῆς. Τὸ μέλλον θὰ ἀποδείξῃ ἐὰν ἡ σημερινὴ ἀκινησία τοῦ ΚΚΕ ἦταν δικαιολογημένη.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 20 Δεκεμβρίου 2014   

156 – Γιὰ ἕνα ἐπιστημονικὸ φασιστικὸ ἑλληνικὸ κίνημα

156 – Γιὰ ἕνα ἐπιστημονικὸ φασιστικὸ ἑλληνικὸ κίνημα

Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀπευθύνεται στοὺς ἐλαχίστους ὀπαδούς μου οἱ ὁποῖοι προσεπάθησαν νὰ εἰσέλθουν στὴν οὐσία τῆς πολιτικῆς μου σκέψεως ἡ ὁποία ἔχει συνοψισθῆ στὸ μοναδικὸ θεωρητικὸ βιβλίο περὶ φασισμοῦ (τὴν τρίτη ἰδεολογία) ποὺ ἔχει ποτὲ κυκλοφορήσει στὴν Ἑλλάδα (Δημήτρης Κιτσίκης -Ἡ τρίτη ἰδεολογία καὶ ἡ Ὀρθοδοξία –Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας – 1998).

Εἶμαι σήμερα 79 ἐτῶν καὶ ἡ ὑγεία μου καὶ τὸ μυαλό μου εἶναι σὲ ἀρίστη κατάσταση. Ἀλλὰ τὸ θεωρητικό μου ἔργο –λένε οἱ φίλοι μου-θὰ ξεπεράσῃ τοὺς αἰῶνες. Τὸ Ἵδρυμα Δημήτρη Κιτσίκη, ΝΠΔΔ, ποὺ τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἵδρυσε χάρη στὴν πρωτοβουλία ἐμπνευσμένου δημάρχου Ζωγράφου, εἶναι φυσικὸ νὰ κινδυνεύῃ νὰ ἐξαφανισθῇ μὲ τὴν σύληση ἐσωτερικῶν βαρβάρων καὶ μὲ ἔξωθεν εἰσβολή. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μὲ ἀνησυχεῖ. Ὁ Ῥουσσὼ ἀπεβίωσε τὸ 1778 καὶ τὴν χρονιὰ ἐκείνη οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ φαντασθῇ ὅτι τὸ θεωρητικὸ ἔργο του θὰ εὕρισκε πεδίο ἐφαρμογῆς. Καὶ ὅμως 11 χρόνια ἀργότερα, ξεσποῦσε ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση στὸ ὄνομα τοῦ Ῥουσσώ. Ἡ Ἀκαδημία τοῦ Πλάτωνος καὶ τὸ Λύκειο τοῦ Ἀριστοτέλους κατεδαφίσθησαν ὑπὸ τὰ κτυπήματα τῶν  ἐσωτερικῶν καὶ ἐξωτερικῶν Βαρβάρων καὶ ὅμως ἡ σκέψη καὶ τῶν δύο συνεχίζει, μετὰ ἀπὸ 2.500 χρόνια νὰ κατευθύνῃ τὴν Οἰκουμένη.

Ἡ θεωρητική μου σκέψη μὲ ἔφερε πάντα κοντὰ στὸν φασισμό, στὴν καθαυτὸ ἰδεολογία τῆς μικροαστικῆς τάξεως γι αὐτὸ καὶ ἐμέλέτησα, πάντα μὲ συμπάθεια, τὶς δύο ἄλλες ἰδεολογίες, πρωτίστως τὸν μαρξισμό-λενινισμό (Νῖκος Ζαχαριάδης), ἰδεολογία τῆς ἐργατικῆς τάξεως, καὶ δευτερευόντως τὸν φιλελευθερισμό (Ἐλευθέριος Βενιζέλος), ἰδεολογία τῆς μεγαλοαστικῆς τάξεως (τὸ ἀποκαλούμενο Κολωνάκι).

Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι ἐνῷ ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἀπετελεῖτο πάντοτε, κατὰ μεγάλη πλειοψηφία, ἀπὸ μικροαστούς, ποτὲ ὁ καθαρόαιμος φασισμὸς δὲν ἠδυνήθη νὰ κυβερνήσῃ οὔτε καὶ ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ τὸ 1936-1941 (μέγα φίλου τῶν Ἑβραίων τῆς Θεσσαλονίκης) καὶ μονίμως συνεθλίβετο μεταξὺ τοῦ φιλελευθερισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ.

Ἡ Γαλλία ὑπῆρξε πάντα ἡ πατρίδα τῶν ἰδεολογιῶν. Χωρὶς τὴν μελέτη τῆς γαλλικῆς θεωρητικῆς σκέψεως εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατον νὰ ἐννοήση κανεὶς τὴν οὐσία τῶν τριῶν προανεφερθεισῶν ἰδεολογιῶν ἀλλὰ καὶ τῶν παραφυάδων τους, ὅπως, ὁ ἀναρχισμὸς καὶ ὁ ἐθνικισμός. Στὴν Ἑλλάδα ἡ γενικὴ ἔλλειψη γνώσεως τῆς γαλλικῆς γλώσσας καὶ ἡ ἐξάπλωση τῆς βαρβαρικῆς, ἤτοι τῆς ἀμερικανικῆς γλώσσας, τελείως ξεκομμένης ἀπὸ τὴν παγκοσμία θεωρητικὴ γνώση, καθιστᾷ σχεδὸν ἀδύνατη τὴν ἐμβάθυνση τῶν ἰδεολογιῶν. Τὸ σημερινὸ πρότυπο καθαρόαιμου φασισμοῦ εἶναι ἡ πολιτικὴ σκέψη τοῦ Ἐθνικοῦ Μετώπου (Front National), τῆς κόρης Μαρὶν Λὲ Πέν καὶ ὄχι τοῦ  πατέρα της ποὺ τὸ εἶχε ἱδρύσει.

Βασισμένο στὸ πρότυπο αὐτό, τὸ ἑλληνικὸ φασιστικὸ κίνημα ποὺ σήμερα εἶναι τελείως ἀνύπαρκτο, πρέπει νὰ ἀποφύγῃ, σὰν τὸν Διάβολο τὸ λιβάνι: 1 – τὸν ἀντικομμουνισμό, ὑπὸ οἱαδήποτε μορφή (π.χ. ἀντισταλινισμός) καὶ 2 – τὸν ἀντισημιτισμό, ὑπὸ οἱανδήποτε μορφή (π.χ. ἀντισιωνισμός). Ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ὅσο κουβαλᾷ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ ἐμφυλιακὸ παρελθὸν τοὺς δύο θανασίμους ἰοὺς τοῦ ἀντικομμουνισμοῦ καὶ τοῦ ἀντισημιτισμοῦ, δύναται μὲν κάποτε νὰ κυβερνήσῃ τὴν χώρα ἀλλὰ ποτὲ δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ τὴν ὑπηρετήσῃ θετικὰ ἐπειδὴ ποτὲ δὲν θὰ δυνηθῆ νὰ γίνῃ γνησίως φασιστική.

Ὁ ΙΗ΄ αἰὼν ὑπῆρξε ὁ αἰὼν τοῦ φιλελευθερισμοῦ, ὁ ΙΘ΄ αἰών, ὁ αἰὼν τοῦ κομμουνισμοῦ, ὁ Κ΄ αἰών, ὁ αἰὼν τῆς διαμάχης φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ ποὺ κατέληξε στὴν κατεδάφιση καὶ τῶν δύο ἰδεολογιῶν καὶ τὴν ἐπάνοδο τοῦ φιλελευθερισμοῦ. Ὁ ΚΑ’ αἰὼν θὰ εἶναι ὁ αἰὼν τοῦ ἐπιστημονικοῦ φασισμοῦ, βασισμένο, στὴν Ἑλλάδα, στὴν σκέψη μου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                             16 Νοεμβρίου 2014

80 - Περὶ Ἡγέτου

80 - Περὶ Ἡγέτου

Ἡ θέσις μου ὑπῆρξε ἐπ'αὐτοῦ πάντα ξεκάθαρη. Οὐδεὶς πολιτικὸς ἡγέτης δύναται νὰ φθάσῃ στὸ ἀνώτατο στάδιο ἀποτελεσματικότητος καὶ μεγαλείου χωρὶς νὰ δεχθῇ δίπλα του σὲ μόνιμη βάση τὸν φιλόσοφο, δηλαδὴ ἐὰν δὲν πραγματοποιηθῆ τὸ δίδυμο βασιλέως φιλοσόφου, τὸ δίδυμο Ἀλεξάνδρου καὶ Ἀριστοτέλη ἤ Ἀλεξάνδρου Α΄ τῆς Ῥωσίας καὶ τοῦ Ἑλβετοῦ δασκάλου του La Harpe. Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατον νὰ συνδυασθῇ σὲ ἕνα καὶ μόνο πρόσωπο ὁ βασιλεὺς-φιλόσοφος. Ἀλλὰ ὁ "βασιλεύς" εἶναι συνήθως ἐπηρμένος ἐπειδὴ ἔχει ἐξουσία καὶ νομίζει ὅτι δύναται νὰ τὰ βγάλῃ πέρα χωρὶς τὸν φιλόσοφο. Προσωπικά, στὴν ζωή μου, μοῦ ἐζητήθη ἐπανειλημμένως νὰ ἀναλάβω τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας ἀλλὰ πάντα τὸ ἠρνήθην ἐπειδὴ ἔψαχνα τὸν πολιτικὸ ἥρωα ποὺ θὰ ἠμποροῦσα νὰ κατευθύνω ὡς φιλόσοφο, ἐφ'ὅσον ἐγὼ φρονῶ ὅτι δὲν δύναμαι νὰ εἶμαι συνάμα βασιλεὺς καὶ φιλόσοφος. Ἕνα πρόσφατο παράδειγμα μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν Τουρκία: Ὁ Ἔρντογαν εἶχε δεχθῆ στὰ δέκα χρόνια ἐξουσίας του νὰ ἀκολουθήση ἕναν φιλόσοφο, τὸν Fethullah Gülen γι'αὐτὸ καὶ ἐγνώρισε μεγάλες ἐπιτυχίες. Προσφάτως ὅμως ἠθέλησε νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὴν πνευματικὴ αὐτὴ κηδεμονία καὶ τώρα εὑρίσκεται ἐνώπιον γκρεμοῦ. Ἀλλὰ ὁ Γκυλὲν δὲν θέλει νὰ γίνῃ "βασιλεύς" ὁ ἴδιος, σὰν τὸν Χομεϊνί νὰ ποῦμε.

Μερικοὶ παρατηροῦν ὅτι στὴν Ἑλλάδα τὸ ποσοστὸ καθηγητῶν Πανεπιστημίου ποὺ ἐκλέγονται βουλευτὲς ἤ χρησιμοποιοῦνται πολιτικὰ ὡς τεχνοκράτες, εἶναι μεγάλο. Καθηγητές, ὅπως ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ἤ ὁ Κώστας Σημίτης ἐκυβέρνησαν τὴν χώρα καὶ ὁ σημερινὸς ἀντιπρόεδρος τῆς Kυβερνήσεως ὁ Βαγγέλης Βενιζέλος εἶναι καὶ αὐτὸς καθηγητὴς Πανεπιστημίου. Αὐτοὶ οἱ τρεῖς ἄνδρες ὄχι μόνον δὲν ἀνεδείχθησαν ὡς  ἡγέτες ἀλλὰ ἀντιθέτως εἶναι πρωτίστως ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ὑποβάθμιση τῆς χώρας μας διεθνῶς. Τολμῶ, ὡς καθηγητὴς Πανεπιστημίου ὁ ἴδιος, νὰ ὁμολογήσω ὅτι ὅπως εἶχε δηλώσει ὁ Μπίσμαρκ, ἡ παρουσία καθηγητῶν στὴν ἐξουσία εἶναι καταστροφὴ γιὰ τὴν χώρα. Στὴν πραγματικότητα σὲ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα, ἀπὸ ὁδοκαθαριστὴς σὲ ὑδραυλικός, μέχρι καθηγητὴς Πανεπιστημίου, ὑπάρχουν οἱ μέτριοι, οἱ καλοὶ καὶ οἱ ἄριστοι, ἀλλὰ καὶ ὁ ἄριστος καθηγητὴς δὲν δύναται νὰ εἶναι Ἀριστοτέλης, ὁ φιλόσοφος ποὺ θὰ ἐμπνεύσῃ καὶ θὰ κατευθύνῃ ἕναν Ἀλέξανδρο. Βασιλεὺς καὶ φιλόσοφος γιὰ νὰ σμίξουν πρέπει καὶ οἱ δύο νὰ εἶναι διαφορετικοῦ τύπου ἄνθρωποι καὶ ὄχι ἁπλῶς ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο. Ἐξ οὕ καὶ ἡ σπανιότης τοῦ εἴδους.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 22 Δεκεμβρίου 2013