237 – Φθάνει πιά!

237 – Φθάνει πιά!

Εἴμεθα στὸν πάτο τοῦ βαρελιοῦ. Οὔτε γιὰ τρελοὺς πλέον δὲν κάνουμε. Εἴμεθα τὸ ἀπόλυτο μηδὲν τῆς γῆς. Εἴμεθα ἡ μπόχα τῆς οἰκουμένης. Πρέπει νὰ ἐξαφανισθοῦμε ἀπὸ προσώπου γῆς. Πῶς τολμᾶμε ἀκόμα νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸ ἱερὸ ὄνομα Ἕλλην γιὰ νὰ αὐτοπροσδιορισθοῦμε. Ὄχι οὔτε κἄν Γραικῦλοι δὲν εἴμεθα, παρὰ μόνον τὸ ἀπόλυτο μηδέν. Οὔτε κρατίδιο σὰν τὴν Μάλτα δὲν εἴμεθα. Οὔτε κράτος Φράνκενσταϊν δὲν εἴμεθα. Φρίκη! Εἴμεθα τὸ ἀπόλυτο μηδέν.

Πῶς τολμᾶμε καὶ ὁμιλοῦμε ἀκόμα γιὰ ἰδέες. Οἱ ἰδέες ἔχουν τελείως ἐξαφανισθῆ ἀπὸ τὰ κινούμενα ζόμπι τῆς ἑλλαδικῆς ἐπικρατείας. Τὰ ζόμπι, δηλαδὴ κορμιὰ νεκρῶν κάποιου ἀρχαίου λαοῦ ποὺ ἐπανέρχονται στὴν σκιὰ  τῆς ζωῆς γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν ἄβουλα τὸν Δράκουλα.

Τὸ τομάρι μας καὶ τίποτα ἄλλο. Οὔτε κἄν ἐγκληματίες δὲν εἴμεθα. Δὲν σφάζουμε τὰ παιδιά μας. Τὰ πετᾶμε μακριὰ ἀπὸ ἐμᾶς στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ νὰ μὴν μᾶς βλέπουν νὰ αὐνανιζόμεθα καὶ ντραποῦν. Ὁ αὐνανισμὸς τῶν διαρκῶν ἐκλογῶν μὲ ἀπίθανα συνονθυλεύματα ποὺ ὀνομάζομε κόμματα, σὰν τὸ Ποτάμι ἤ τὸ κόμμα τοῦ Λεβέντη. Μὲ ἀξεπέραστα συνθήματα. Τὸ χθὲς καὶ τὸ αὔριο, τὸ παλιὸ καὶ τὸ νέο. Δὲν πᾶμε πίσω. Πᾶμε μπροστά. Ἀπίθανες μωρίες. Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἑλλαδικῆς ἐπικρατείας θὰ σηκωθοῦν τὴν Κυριακὴ καὶ ὡς ζόμπι θὰ πᾶνε νὰ ψηφίσουν πίσω ἤ μπροστά. Ὄχι σὰν τὰ κατάλευκα, ἀγνὰ καὶ ἠλίθια πρόβατα. Οὔτε σὰν τοὺς μαύρους λύκους. Δὲν ὑβρίζουμε τὰ ζῶα παρομοιάζοντάς τα μὲ τὰ ἑλλαδικὰ ζόμπι.

Αὐτὰ τὰ ζόμπι, ἐκτὸς τῶν συνθημάτων, πίσω καὶ μπροστά, οὔτε κἄν ἑλληνικὰ δὲν ὁμιλοῦν. Μὲ ἄναρθρους ποδοσφαιρικοὺς ἀλαλαγμοὺς καταψηφίζουν ὑβριστικὰ τὴν ἀντίπαλη ὁμάδα, τὴν μόνη Κυριακὴ ποὺ δὲν ἔχουν καιρὸ νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν ἐξαπάτηση τοῦ γείτονος. Οὔτε ἡ Κόλαση τοὺς θέλει, οὔτε ἡ γῆ, οὔτε κανεὶς πλανήτης. Εἶναι τὸ ἀπόλυτο μηδέν.

Καὶ ἐλάχιστες ἡμέρες πρὸ τῆς τραγελαφικῆς ἐκλογικῆς ἀναμετρήσεως οἱ κατεδαφιστὲς τοῦ ἔθνους δικάζουν βουλευτὲς νομίμου κόμματος ποὺ κατεβαίνει στὶς ἐκλογές, γιὰ ἐγκληματικὴ δράση! Παπαδόπουλε, σήκω ἀπὸ τὸν τάφο σου καὶ βάλε ἐπιτέλους ὅλους αὐτοὺς τοὺς καραγκιόζηδες ποὺ μᾶς κυβερνοῦν στὰ σίδερα, αὐτοὺς ποὺ ἡ ὑπέρμετρη θρησκοληψία σου δὲν σοῦ ἐπέτρεψε νὰ ἐξοντώσῃς ὅσο κυβερνοῦσες τὸν ἄθλιο τοῦτο τόπο.

Φθάνει πιά! Μόνη καὶ τελευταία λύση, ἡ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ. Μήπως στὰ βάθη τῶν ἀπαξιωμένων ἀξιωματικῶν εὑρεθῇ δεκανέας Ναπoλέον (le petit caporal) νὰ θυσιασθῆ γιὰ νὰ ἀλλάξῃ μιὰ ζωὴ ποὺ σήμερα δὲν ἔχει πλέον κανένα νόημα. Τὸ ἀπόλυτο μηδέν!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 8 Σεπτεμβρίου 2015

205 – Πινοσὲτ ἤ Παπαδόπουλος;

205 – Πινοσὲτ ἤ Παπαδόπουλος;

Ὄχι, ἀρνοῦμαι νὰ πιστεύσω ὅτι ὁ Τσίπρας δύναται ποτὲ νὰ γίνῃ προδότης! Ἕνας κομμουνιστής, ἔστω καὶ πρώην, ποὺ ἐπίστευσε βαθειὰ στὴν κοινωνικὴ ἐπανάσταση, σὰν τοὺς πρώτους χριστιανούς, προτιμᾷ τὸ μαρτύριο παρὰ τὴν ἀλλαξοπιστία. Καὶ δηλωσίας νὰ ἔχῃ γίνει, σὰν τὸν Ἄρη Βελουχιώτη, πάλι πεθαίνει μὲ τὸ κεφάλι ψηλά. Ἡ ὁμολογία πίστεως καὶ τὸ μαρτύριο εἶναι μέρος τῆς κομμουνιστικῆς πίστεως.

Ἡ Ἱστορία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ἀλλὰ οἱ ἴδιες καταστάσεις δημιουργοῦν ἴδια ἀποτελέσματα. Ὁ Ἀλλιέντε παρέμεινε ὄρθιος καὶ ἐξοντώθηκε τὸ 1973. Ἔμεινε στὴν Ἱστορία ὡς ἅγιος τῆς κοινωνικῆς ἐπαναστάσεως σὲ ἕναν λαὸ βαθύτατα χριστιανικό. Ἀντιθέτως ὁ Σιάντος, τὸ 1945, ὑπέγραψε τὴν προδοτικὴ συμφωνία τῆς Βάρκιζας. Ποῖος θυμᾶται σήμερα τὸν Σιάντο, ἐνῷ ὅλος ὁ πλανήτης θυμᾶται τὸ θῦμα τοῦ σατανικοῦ φιλελευθερισμοῦ, τὸν Ἀλλιέντε.

Ὑπάρχουν τρεῖς καὶ μόνον  ἐκδοχές: 1 ) Ὁ Τσίπρας ὑπογράφει καὶ ἀναποφεύκτως οἱ Ἐρινύες θὰ τὸν κατασπαρἀξουν ἐφ’ὅσον ἐγεννήθησαν ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Οὐρανοῦ. 2) Ὁ Τσίπρας δὲν ὑπογράφει καὶ ἕνας Ἕλληνας Πινοσὲτ, ὅπως τὸ 1973, ἤ μία συνταγματικὴ ἐκτροπὴ ὅπως τὸ 1936, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῆς Βουλῆς,  χύνει τὸ αἷμα του γιὰ νὰ ὑπενθυμηθῇ στοὺς πάντες ὅτι τοῦ Ἀλέξη τὸ αἷμα εἶναι ἀγνὸ κόκκινο. 3) Ἐμφανίζεται ἕνας ἥρωας, ὡς ἀπρόσμενος Σωτήρ, ἀπὸ μηχανῆς θεός, ὅπως αὐτὸ συνἐβη τὸ 1967.

Καὶ στὶς τρεῖς περιπτώσεις ἡ χώρα θὰ εἰσέλθῃ στὴν ἀνωμαλία. Καὶ αὐτὸ γιατί; Διότι ἀπὸ τὸ 1944, ἡ Ἑλλὰς ἀκολουθεῖ τὴν μοῖρα τῆς τριτοκοσμικῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Ἡ τεραστία γεωπολιτική της θέση, στὸ μέσον τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς τὴν καθιστᾷ τὸ ἕρμαιον τῶν ἰμπεριαλιστικῶν δυνάμεων. Διακόσια χρόνια προσπαθεῖ ἡ Λατινικὴ Ἀμερικὴ νὰ ἀπελευθερωθῇ ἀπὸ τὸ θηρίο τῆς Δύσεως, διακόσια χρόνια ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ προσπαθεῖ νὰ ἀπελευθερωθῇ ἀπὸ τὴν ἰδία Δύση, χωρὶς ἀποτέλεσμα. Μπολιβάρ, Περόν, Κάστρο, Τσάβες, γιὰ τὴν Λατινικὴ Ἀμερική, Καποδίστριας, Μεταξᾶς, Βελουχιώτης, Νάσσερ, Παπαδόπουλος, Σαντάμ, Καντάφι γιὰ τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή. Καὶ οἱ δήμιοι πάντα ξεδιπλώνουν ἀδιάντροπα τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, τὴν δημοκρατία καὶ τὴν ἐλευθερία τῶν ἀγορῶν γιὰ νὰ καθυποτάξουν τοὺς λαοὺς καὶ νὰ διαμελίσουν τὰ ἔθνη.

Ἤδη ἡ νέα γενεὰ περιμένει τοὺς ἀδέκαστους ἱστορικοὺς γιὰ νὰ ξεδιπλώσουν τὴν ἀθλιότητα τῆς μεταπολιτεύσεως τοῦ 1974-2015, νὰ ἀποκαλύψουν τὸ τεράστιο ψεῦδος τοῦ Πολυτεχνείου τοῦ Νοέμβρη 1973 ὅπως καὶ τοῦ Μάη 1968 τῶν Παρισίων. Ἀλλὰ αὐτοὶ θὰ παραμείνουν στὸ ἐξωτερικὸ ἐνῷ ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀγκομαχᾷ ὑπὸ τὴν δικτατορία τοῦ Ἕλληνος Πινοσὲτ ἀντὶ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ τοῦ Λίντερ Μάξιμο τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ.

Καϋμένη Ἑλλάδα, ποὺ χρειάζεσαι νὰ πεινάσῃς καὶ νὰ ὑποστῇς τὸ μαστίγιο τοῦ Λένιν γιὰ νὰ δημιουργήσῃς τὰ ὑπερόπλα τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ μέλλοντος! Ἡ ἐλπίδα ὅμως ποτὲ δὲν πεθαίνει, οὔτε στὴν Λατινικὴ Ἀμερική, οὔτε στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, μέχρι ποὺ νὰ φθάσουμε στὸν Ἀρμαγεδδῶνα. Ἐν τῷ μεταξύ, Ἀλέξη, σὲ περιμένει ὁλόκληρο κεφάλαιο στὸ βιβλίο δόξης τῆς Οἰκουμένης. Μὴν τὸ χάσῃς!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 21 Ἰουνίου 2015