48 - Ἕνα μάθημα ἱστορίας γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή

48 - Ἕνα μάθημα ἱστορίας γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγή

Θὰ κάνω, ὡς ἱστορικός, δύο παρατηρήσεις:

1  - Ὅταν στὴν Ἱστορία ἐμφανίζεται ἕνας μεγάλος, ἀσχέτως ἠθικῆς (διότι οἱ μεγάλοι δὲν ἔχουν τὴν συνήθη ἠθική),  ὑποχρεωτικὰ πρῶτα περνοῦν ἀπὸ μία περίοδο ἀπαξιώσεως καὶ λήθης καὶ μετὰ ἀπὸ μία τοὐλάχιστον γενεά, ὅταν αὐτοὶ ποὺ τὸν ἔζησαν ἔχουν ἀποβιώσει, ἐπανέρχεται στὴν μνήμη ἀκόμη πιὸ μεγάλος μέσα στὶς νέες γενεές. Τυπικὸ παράδειγμα ὁ Βοναπάρτης, ὁ ὁποῖος ἦτο τοῦ ἀναστήματος τοῦ Χίτλερ καὶ μέγας σφαγεύς. Ἀπὸ τὸ 1815 μέχρι τὸ 1848, ἐπέρασε ἀπὸ καθαρτήριο καὶ ἐπανῆλθε ὡς μέγας Ναπολέων, ὑμνούμενος ἀπὸ τὸν Βίκτωρα Οὑγκό καὶ ἀκόμη μεγαλύτερος στὴν παγκόσμια συνείδηση εἰς τοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ὁμοίως καὶ ὁ Στάλιν, καὶ αὐτός, ἀκόμη μεγαλύτερος σφαγεύς. Τὸ ἴδιο βλέπουμε νὰ γίνεται σήμερα μὲ τὸν Παπαδόπουλο. Τὸ ἴδιο συμβαίνει ἐπίσης μὲ τὸν Χίτλερ μέσα στὴν νέα γενεά. Ἀντιθέτως σωρεία ὀνομάτων μὲ τίτλους καὶ ἀξιώματα ἐν ζωῇ, βουλιάζουν στὴν ἀνυποληψία καὶ τὴν αἰωνία λήθη. Ποῖος θὰ ἐνθυμεῖται ἕναν Σημίτη σὲ ἑκατὸ χρόνια;

2  - Ὁ ναζισμός, δηλαδὴ ὁ γερμανικὸς φασισμός ἤ ἐθνικοσοσιαλισμός, δὲν ὑπῆρξε ἐθνικιστικὸς ἀλλὰ φυλετικός. Στὴν δεκαετία τοῦ 1970, εἶχα στείλει σὲ ἕνα ἀγγλόφωνο ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ ποὺ εἰδικεύετο στὸ ἐθνικισμὸ ἀνὰ τὸν κόσμο, μία μελέτη γιὰ τὸν ἑλληνικὸ ἐθνικοσοσιαλισμό. Μοῦ ἐπεστράφη ἀμέσως μὲ τὴν παρατήρηση ὅτι δὲν ἠδύναντο νὰ τὴν δημοσιεύσουν διότι ὁ ἐθνικοσοσιαλισμὸς δὲν ἦτο ἐθνικισμὸς καὶ ὅτι τὸ περιοδικὸ ἐδημοσίευε μόνον μελέτες ποὺς ἐσχετίζοντο μὲ τὸ φαινόμενο τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Πράγματι, ὁ Χίτλερ ἐπίστευε στὴν ἀνωτερότητα τῆς ἀρείας φυλῆς, ποὺ διεσώζετο ἐν μέρει στὴν γερμανικὴ φυλὴ ἀλλὰ ποὺ τὸ πρότυπό της ἦτο ἡ ἑλληνικὴ φυλή. Ἔχει ἀποδειχθῆ ὅτι οἱ μυθικοὶ Ἄρειοι ποὺ κατέκτησαν τὴν βόρειο Ἰνδία χίλια χρόνια πρὸ Χριστοῦ, δηλαδὴ πολὺ πρὸ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάδρου καὶ ἵδρυσαν ἑκατοντάδες πόλεις-κράτη κατὰ μῆκος τοῦ Γάγγη ποταμοῦ, ἦσαν οἱ Ἕλληνες (ἀκόμη καὶ πιὸ νότια ἡ Βομβάη ἱδρύθη ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες καὶ ὠνομάζετο Ἑπτανησία) καὶ ὅτι τὰ σανσκριτικὰ ποὺ ἐπεβλήθησαν στὸν ἰνδικὸ χῶρο ὡς ἰνδοευρωπαϊκὴ γλῶσσα ἦταν ἑλληνικῆς προελεύσεως καὶ ὄχι τὰ ἑλληνικὰ σανσκριτικῆς προελεύσεως. Ἀκόμη σήμερα, τὰ ἀγγλικὰ καὶ τὰ γαλλικά εἶναι, χωρὶς ὑπερβολή, ἑλληνικὲς διάλεκτοι.

Βάσει τῶν ἀνωτέρω, ἐπιμένω στὴν ἄποψη ὅτι ὁ ἐθνικισμὸς συρρικνώνει τὸν ἑλληνισμὸ διότι τὸν κατατάσσει στὴν ἴδια μοῖρα μὲ ἑκατοντάδες ἄλλους ἐθνικισμούς καὶ ὅτι ἡ σωστὴ θέση εἶναι ὁ ἑλληνοκεντρισμός, ἐφ’ ὅσον ὅλη ἡ οἰκουμένη εἶναι ἑλληνογενής, μὲ στόχο νὰ μετονομασθῆ ὁ πλανήτης Γῆ σὲ πλανήτη Ἑλλὰς καὶ νὰ ἀναγνωρισθοῦν κάποτε τὰ ἑλληνικὰ ὡς ἡ γλῶσσα τῆς  Οἰκουμένης, κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο συνεφώνει καὶ ὁ Χίτλερ, ἀλλὰ καὶ ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ αὐτὸς ἑλληνογενής. Ἀντὶ λοιπὸν νὰ χάνουμε χρόνο μὲ ἰδεολογικοὺς καυγᾶδες πρέπει νὰ συσπειρωθοῦμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ στόχου τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τοὺς λαοὺς τῆς γῆς τοῦ γεγονότος ὅτι ὅλοι ἀνήκουν στὸν ἑλληνισμό, κάτι ποὺ οὐσιαστικὰ ἀποδέχονται ἀλλὰ ποὺ διαιρετικὰ συμφέροντα δὲν τοὺς ἀφήνουν νὰ ἀναγνωρίσουν.

Δημήτρης Κιτσίκης                       16 Ἰουνίου 2013

37 - Ἡ ἀπίστευτη παρακμὴ τοῦ Ἕλληνος

37 - Ἡ ἀπίστευτη παρακμὴ τοῦ Ἕλληνος

Δὲν εἶναι μόνον ἡ Βουλή. Εἶναι καὶ ἡ τηλεόραση. Ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα, ὥρα μὲ τὴν ὥρα, ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν καθημερινότητα, δηλαδὴ μὲ τὶς ἴδιες χιλιοπροβαλλόμενες εἰκόνες τοῦ ἔμπα βγὲς τῆς Τρόϊκας, τοῦ ἐὰν καὶ πόσο θὰ συνεχισθῇ ἡ καταβολὴ τοῦ χαρατσίου, ἐὰν ἤ ὄχι θὰ φορολογηθοῦν τὰ ἀγροτεμάχια, δηλώσεις τοῦ μέσου πολίτου ὅτι θέλει νὰ πληρώσῃ (!) ἀλλὰ δὲν ἔχει, ἀναλύσεις οἰκονομολόγων καθηγητῶν ποὺ γίνονται ἔτσι ἁπλά, γιὰ νὰ τὶς καταλαβαίνῃ ὁ δῆθεν κάθε ἠλίθιος. Ὁ στόχος εἶναι ἐμφανής. Πρῶτον νὰ ἀποτρελλάνουν τοὺς Ἕλληνες καὶ δεύτερον νὰ τοὺς ἀπομονώσουν ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη ὑφήλιο. Ἐδῶ γίνονται φοβερὰ πράγματα στὴν Συρία καὶ τὴν Βόρειο Κορέα, εἴμεθα στὰ πρόθυρα πυρηνικοῦ πολέμου καὶ ἐμεῖς ἀσχολούμεθα μὲ ἕναν Στουρνάρα καὶ ἕναν Τόμσον. Κάποτε ὑπῆρχαν Ἕλληνες. Τώρα ὑπάρχει ἀστυνομία βουτηγμένη στὴν διαφθορά, στρατὸ ποὺ τρέμει γιὰ τὸν μισθό, ἀντί νὰ πάρη τὰ ὅπλα ποὺ διαθέτει γιὰ νὰ βάλῃ τέρμα στὴν μασκαράτα. Ἔρχεται καὶ πάλι ἡ τρόϊκα λένε, καὶ τρέμει ὁ κόσμος ὅλος. Τί πτώση, τί κατάπτωση, τί βύθιση, τί ἀποβλάκωση τοῦ ἄλλοτε ἄνθους τῆς παγκοσμίας φυλῆς τοῦ πλανήτου! Τί λήθαργος εἶναι αὐτός. Θὰ πεθάνουμε μὲ τὸ εὐρὼ δαγκωμένο στὸ στόμα γιὰ νὰ μὴ μᾶς ξεφύγῃ, μουρμουρίζοντας ὕβρεις κατὰ τῆς κυρίας Μέρκελ καὶ ἔτσι θὰ περάσουμε ἐξευτελισμένοι στὴν Ἱστορία. Ἕνας ὁλόκληροςλαὸς ἔγινε γκαγκά. Ἐπιτέλους, ἀρκετὲς ἀναλύσεις καὶ ἱκεσίες!

Δημήτρης Κιτσίκης                                             7 Ἀπριλίου 2013 

34 - Ἡ νοσταλγία κατὰ τῆς προόδου

34 - Ἡ νοσταλγία κατὰ τῆς προόδου

Τὸ ὅλο ποιητικό μου ἔργο τῶν 6 βιβλίων καταδικάζει τὴν αὐταπάτη τῆς προόδου καὶ ἐξυμνεῖ τὴν νοσταλγία ὡς κινητήριο δύναμη τῆς Ἱστορίας ποὺ μελετῶ στὰ 80 μου βιβλία ὡς ἱστορικός. Οἱ Ἕλληνες γνωρίζουν ὅτι ἡ πρόοδος ποὺ ἀντιπροσωπεύει ἡ κατάκτηση τῆς Τροίας ὑπῆρξε καταστροφικὴ καὶ ἡ μόνη ἐποικοδομητικὴ πραγματικότης παραμένει ἡ ἐπιστροφὴ στὴν Ἰθάκη. Ἀλλὰ ἡ δυτικὴ Ἀναγέννηση παρερμήνευσε τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ καὶ ἔθεσε πλώρη στὸν ΙΗ΄αἰῶνα ὁλοταχῶς πρὸς τὴν πρόοδο τοῦ Διαφωτισμοῦ ἀπὸ ὅπου ἐξῆλθε ὁ καπιταλιστικὸς φιλελευθερισμὸς καὶ ἡ ἀντίθετη ὄψη του, ὁ προλεταριακὸς σοσιαλισμός. Καὶ ἡ πτωτικὴ πορεία τῆς Ἀνθρωπότητος, ἡ ὁποία εἶχε ξεκινήσει μὲ τὴν Γένεση τῆς πτώσεως ἀπὸ τὸν Παράδεισο, ἐπῆρε ἰλιγγιώδη ἐπιτάχυνση. Ἡ πρόοδος τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως κατέστρεψε τὸν ἄνθρωπο διαλύοντας τὸν κοινωνικὸ ἱστό του. Ἡ ἀρμονία ποὺ ἦταν τὸ νόημα τῆς ἑλληνικότητος, ὅπως καὶ τῆς κινεζικότητος, ἐθρυμματίσθη μὲ ὅλο καὶ πιὸ βίαιες πράξεις ἐκσυγχρονισμοῦ ποὺ ἀτομικοποίησε τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἐξεγύμνωσε ἀπὸ τὸ κοινωνικό του ἔνδυμα καὶ τὸν παρέδωσε ἀνυπεράσπιστο στὸ στόμα τοῦ καπιταλισμοῦ. Ἐκραύγαζε ὁ Ῥουσσὼ ὅτι ὁδηγούμεθα στὸν Ἀρμαγεδδῶνα, ἤδη ἀπὸ τὸν ΙΗ΄αἰῶνα, καὶ οὐδεὶς τὸν ἄκουγε. Ἡ ῥωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία μὲ ἀπανωτοὺς ἐκσυγχρονισμοὺς ἔφθασε στὰ μοιραῖα ἔτη 1962-1965 τῆς Δευτέρας Βατικανείου Συνόδου καὶ ἀπετελείωσε τὴν θρησκεία τοῦ Βατικανοῦ. Πέντε χρόνια ἀργότερα, στὴν Γαλλία, Ἰταλία, Κεμπέκ, δηλαδὴ στὶς πλέον θρησκευόμενες χῶρες τοῦ καθολικισμοῦ, οὐδεὶς πλέον ἐπροσεύχετο στὶς ἐκκλησίες. Καὶ σήμερα οἱ πάντες διαπιστώνουν ὅτι τὸ Βατικανὸ πνέει τὰ λοίσθια. Στὴν ἀποικημένη ἀπὸ τοὺς Φράγκους Ἑλλάδα εἶχε προηγηθῆ μέσῳ  πραξικοπήματος, τὸ 1923, τῶν συνταγματαρχῶν Πλαστήρα καὶ Γονατᾶ, στὸ ὄνομα τῆς προόδου, ἡ ἐπιβολὴ τοῦ νέου ἡμερολογίου ποὺ στὴν οὐσία ἐκάλυπτε τὴν φραγκοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐνῷ τὸ 1982, ἕνα ἀνδρεικὸ κοινοβουλευτικὸ πραξικόπημα διέλυε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ, πάντα στὸ ὄνομα τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Καὶ τώρα τί; Μᾶς ἔμεινε ἡ νοσταλγία, ἡ ἐποικοδομητικὴ νοσταλγία αὐτὴ ποὺ ἔβαλε φωτιὰ στὶς καρδιὲς τῶν Ἑβραίων καὶ τοὺς ὡδήγησε στὴν τρελλὴ οἰκοδόμηση τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, στὴν ἐπαναφορὰ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἑβραϊκῶν ὡς γλῶσσα τοῦ λαοῦ καὶ στὴν Βίβλο ὡς βασικὸ ἐγχειρίδιο Ἱστορίας, καὶ ἔπεισαν τὸν κόσμον ὅλον ὅτι ἡ νοσταλγία τοῦ χαμένου παραδείσου καὶ ὄχι ἡ πρόοδος τῶν τραπεζῶν τῶν Μεδίκων στὴν ὁποία εἶχαν συμβάλλει οἱ ἴδιοι τοὺς τελευταίους πέντε αἰῶνες, ἦταν ἡ μηχανὴ τῆς Ἱστορίας.

Δημήτρης Κιτσίκης                                                         15 Μαρτίου 2013 

23 - Ἐθνικισμός: Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ

23 - Ἐθνικισμός: Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ

Μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση ποὺ σαρώνει ἀπ'ἄκρη σὲ ἄκρη τὸν δυτικὸ κόσμο καὶ τὴν ἀπελπισία τῶν λαῶν ἐνώπιον τῆς ἀδυναμίας τους νὰ ἐξουδετερώσουν τὴν καπιταλιστικὴ ἀπληστία κέρδους, φουντώνει καὶ πάλι ὁ ἐθνικισμός, ὡς ψυχολογικὸ ἀντίδοτο στὸν κοινωνικὸ ἐξευτελισμὸ τῶν μαζῶν. Εἰδικὰ γιὰ ἐμᾶς, τὸ ἀντίδοτο αὐτὸ, τὸ ὁποῖο -ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλες οἱ ἰδεολογίες-  προέρχεται ἀπὸ τὴν Δύση, εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς χώρας μας. Φερ' εἰπεῖν, ὁ ἐθνικισμὸς ἐξισώνει τὸν ἑλληνισμὸμὲ τὸν ἀλβανισμό, τὴν διεκδίκηση τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν διεκδίκηση τῆς Τσαμουριᾶς. Ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι ὁ θάνατος τοῦ ἑλληνικοῦ παγκοσμισμοῦ, δηλαδὴ τοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ. Ὁ πλανήτης βροντοφωνάζει ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς Δημιουργίας: Εἴμεθα ὅλοι Ἕλληνες! Οὐδεὶς ὅμως λέγει: Εἴμεθα ὅλοι Ἀλβανοί! Τὸ παιχνίδι τοῦ ἐθνικισμοῦ εἶναι ἀνάξιο τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ὁ ἕνας ἐθνικισμὸς γεννᾷ τὸν ἄλλον καὶ τελικὰ ἐξουδετερώνει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ἡ ἑλληνικὴ φουστανέλλα ἔναντι τῆς ἀλβανικῆς φουστανέλλας! Ὁ ἀλβανὸς πρωθυπουργὸς Σαλὶ Μπερίσα ὡμίλησε στὴν Αὐλῶνα, στὶς 27 Νοεμβρίου 2012, ἐνώπιον λαοῦ, γιὰ μία "ἐθνικὴ Ἀλβανία, τὴν Ἀλβανία ὅλων τῶν ἀλβανικῶν ἐδαφῶν, ἀπὸ τὴν Πρέβεζα μέχρι τὸ Πρέσεβο, ἀπὸ τὰ Σκόπια μέχρι τὴν Ποντγκόριτσα", θέτοντας θέμα Τσαμουριᾶς, ἀλλὰ καὶ Κοσσυφοπεδίου, ἀλλὰ καὶ δυτικῆς FYROM. Ὁ πλανητικὸς ἑλληνισμὸς αὐτοαναιρεῖται ὅταν καταδέχεται νὰ κατέβῃ στὸ γήπεδο γιὰ νὰ παίξῃ μπάλα μὲ τὸν κάθε ἐθνικισμό.

Δημήτρης Κιτσίκης                     1η Δεκεμβρίου 2012 

15 - Ὑπ’ ὄψιν Χρυσῆς Αὐγῆς

15 - Ὑπ’ ὄψιν Χρυσῆς Αὐγῆς

Οἱ εἰκοσάρηδες τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς εἶναι φυσικὸ νὰ ἀγνοοῦν ὅτι ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ κλεπτοκρατεία ποὺ μᾶς κυβερνᾷ εἶναι, κατὰ τὸ πλεῖστον, ἀπόγονοι δωσιλόγων ποὺ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Κατοχῆς, ἐπούλησαν τὴν Ἑλλάδα στὴν μαύρη ἀγορά, μὲ μόνο κίνητρο τὸν ἐμπλουτισμό τους καὶ οὐδόλως ἀπὸ ἰδεολογικὸ ἀντικομμουνισμό, χωρὶς νὰ πιστεύουν στὸ ἐλάχιστο στὸν ἐθνικοσοσιαλισμό, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐμάχετο  ὁ γερμανικὸς στρατός.

Στὴν σημερινὴ νέα κατοχὴ ποὺ βιώνει ἡ χώρα μας, οἱ νέοι αὐτοὶ δωσίλογοι, ἀπόγονοι τῶν δωσιλόγων τοῦ 1941-1944, μή ἔχοντας τὴν παραμικρὴ σχέση μὲ τὸν πατριωτισμὸ τοῦ Μεταξᾶ, οὔτε μὲ καμμία ἀπολύτως ἰδεολογία, ὡς νέοι μαυραγορίτες, πλουτίζουν πουλῶντας τὴν ψυχὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἐλπίζουν δὲ νὰ χρησιμοποιήσουν κάποια στιγμὴ τὴν νεολαία τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ὅπως ἔκαμαν τὸ 1946-1949 μὲ τοὺς προγόνους της,  κατὰ τὴν μαρτυρία τοῦ παπαδοπουλικοῦ καθηγητοῦ Δημήτρη Τσάκωνα, γιὰ νὰ στρέψουν τὴν ἐπερχομένη νύκτα τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου κατὰ τῶν κομμουνιστῶν. Κατόπιν δὲ αὐτοῦ νὰ παραμερίσουν τὴν Χρυσὴ Αὐγή, ὅπως ἔκαμε ὁ Φράνκο μὲ τὴν ἰσπανικὴ Φάλαγγα, καὶ νὰ κυβερνήσουν ἀνενόχλητοι ὡς Κόζα Νόστρα.

Ὁ Ἰωάννης Ῥάλλης ἦταν ὁ τρίτος καὶ τελευταῖος πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος ποὺ συνηργάσθη μὲ τοὺς Γερμανοὺς κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Κατοχῆς τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὶς Δυνάμεις τοῦ Ἄξονος  κατὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέχοντας τὸ ἀξίωμα ἀπὸ τὶς 7 Ἀπριλίου 1943 ἔως τὶς 12 Ὀκτωβρίου τοῦ 1944, διαδεχόμενος τὸν Κωνσταντῖνο Λογοθετόπουλο στὴν ἐλεγχόμενη ἀπὸ τοὺς Ναζὶ ἑλληνικὴ κυβέρνηση-ἀνδρείκελο στὴν Ἀθήνα. Ὁ Ῥάλλης ἄλλαξε τὸ Ὑπουργικὸ Συμβούλιο καὶ συνέβαλε καθοριστικὰ στὴν δημιουργία τῶν λεγόμενων «Ταγμάτων Ἀσφαλείας», δωσίλογων παραστρατιωτικῶν ὁμάδων ἐξοπλισμένων ἀπὸ τὴν Βέρμαχτ καὶ ἀφιερωμένων στὴν ἐκτέλεση τῶν ὁμάδων ἀντίστασεως (κυρίως τοῦ ΕΛΑΣ). Ὄντας  πιὸ ἔμπειρος πολιτικὸς ἀπὸ τοὺς προκατόχους του, ἦταν πιὸ σεβαστὸς  στοὺς Γερμανοὺς καὶ ἀπεδείχθη πιὸ ἀποτελεσματικὸς κατὰ τῶν κινημάτων ἀντίστασεως. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος, ὁ Ῥάλλης κατεδικάσθη σὲ ἰσόβια κάθειρξη γιὰ συνέργεια μὲ τοὺς Γερμανούς. Ἀπεβίωσε στὴν φυλακὴ τὸ 1946. Ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωάννη Ράλλη, ὁ Γεώργιος Ράλλης, ἔγινε Πρωθυπουργὸς κατὰ τὸ 1980-1981.

Τὸ 1946, στὰ πλαίσια μίας κυβερνητικῆς ὁδηγίας ἀπὸ τὸν κεντρῶο βενιζελικὸ πρωθυπουργὸ Σοφούλη (καὶ ὄχι ἀπὸ κάποιον φασιστὴ πολιτικό), οἱ κομμουνιστὲς τῆς ἡλικίας κατατάξεως στὸν στρατὸ ἐστέλνοντο στὸ ἄγονο νησὶ τῆς Μακρονήσου, πρόγονος τοῦ ἀμερικανικοῦ κουβανικοῦ Γκουαντανάμο. Τὸ σχέδιο συνίστατο στὸ νὰ ἀποκαταστήσουν αὐτοὺς τοὺς κακούς Ἕλληνες σὲ ἰδεώδεις πολῖτες. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶχαν συμμετάσχει στὴν ἐθνικὴ ἀντίσταση κατὰ τῆς γερμανικῆς κατοχῆς, ἐθεωροῦντο  προδότες  καὶ ἐχθροί τῆς πολιτείας. Ἡ ἀποκατάστασή τους ὠνομάζετο Κολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ καὶ συνίστατο σὲ βασανιστήρια, διαβίωση σὲ σκηνὲς σὲ ἐξαιρετικὰ ζεστὸ ἢ κρύο καιρό, πεῖνα καὶ δίψα, ἀπομόνωση, ἀπειλές καὶ πλύση ἐγκεφάλου. Ὅταν τὸ ἠθικὸ τους εἶχε σπάσει ἠδύναντο νὰ ὑπογράψουν μία δήλωση κακῶς πεπραγμένων καὶ νὰ κάνουν αἴτηση μετανοίας. Ἐστέλνοντο  ἔπειτα στὶς πρῶτες γραμμὲς τοῦ μετώπου γιὰ νὰ πολεμήσουν τοὺς συντρόφους τους! Ὅσοι ἠρνοῦντο  νὰ ὑπογράψουν, ἐδικάζοντο στὸ στρατοδικεῖο, ἐξετελοῦντο ἢ ἐκλείνοντο στὴν στρατιωτικὴ φυλακὴ τῆς Μακρονήσου. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔκτισαν οἱ δωσιλόγοι, μόνον  κατ’ὄνομα Ἕλληνες, τοὺς νέους Παρθενῶνες, ὅπως σήμερα τοὺς κτίζουν μὲ τοὺς λαθρομετανάστες, τοὺς ὁποίους ἀφοῦ ἐκμεταλλεύονται  ἀνασφάλιστους μὲ φθηνὰ ἡμερομίσθια, τοὺς κλείνουν σὲ στρατόπεδα συγκεντρώσεως, χωρὶς νὰ λύσουν στὸ ἐλάχιστο τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα τῆς χώρας μας, ἀποκλειστικὸ ὑπεύθυνο  τοῦ ὁποίου εἶναι τὸ Κολωνάκι ποὺ πρέπει κάποτε νὰ κατεδαφισθῇ ὁλοσχερῶς, ὡς σύμβολο δωσιλογισμοῦ.

                                    Δημήτρης Κιτσίκης                     9 Αὐγούστου 2012