150 – Ἡ θλιβερὴ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 2014

150 – Ἡ θλιβερὴ ἐπέτειος τῆς 28^ης Ὀκτωβρίου 2014

Δὲν εἶναι μόνον τὸ καθεστὼς τῶν δωσιλόγων ποὺ γιὰ τρίτη χρονιά, ἀπὸ τὸ πραξικόπημα τῶν ἀρχῶν Νοεμβρίου 2011, ἑορτάζει μὲ κιγκλιδώματα, ἀπουσίᾳ λαοῦ καὶ παρουσίᾳ στρατοῦ προσκυνημένου τὴν ἐπέτειο τῶν ἡρώων τῆς 28^ης Ὀκτωβρίου 1940, χωρὶς τὰ βουνὰ νὰ ἀντηχοῦν μὲ τὴν κραυγή, ἐμπρὸς ΕΛΑΣ γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Δὲν εἶναι μόνον ὁ ἀπίστευτος ἐξευτελισμὸς ἑνὸς λαοῦ γερόντων, ἑνὸς στρατοῦ ὀπερέττας ποὺ σέρνονται ἀπὸ τὶς καθημερινὲς αὐξομειώσεις τοῦ ἑνιαίου φόρου ἰδιοκτησίας ἀκινήτων ΕΝ.Φ.Ι.Α. Εἶναι ἡ πλήρης ἐξαφάνιση ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ ὁρίζοντα, ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο μέχρι τὴν Σπάρτη, ἔστω καὶ κάποιας σκιᾶς ἡρώων.

Τὶς προάλλες, μέσα στὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ἔρημο τῆς ἀθηναϊκῆς κοινωνίας τῶν περισπούδαστων ἀναλύσεων τῶν καθηγητῶν τῶν τριτοκοσμικῶν ἑλληνικῶν πανεπιστημίων, περὶ ἐξωτερικοῦ κινδύνου, ἐκυκλοφόρησε βιβλίο μου 470 σελίδων ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, μὲ τίτλο, «Περὶ Ἡρώων: Οἱ ἥρωες καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὸν σύγχρονο ἑλληνισμό», στὸ ὁποῖο ἔγραφα τὰ παρακάτω:

«Τοῦτο τὸ βιβλίο εἶναι μιὰ κραυγὴ ἀγωνίας, ἀπαιτῶντας ἀπ’ ὅσους ἀκόμη εἶναι ζωντανοὶ νὰ ἐπαναφέρουν τὸν ἥρωα στὴν ζωή μας, νὰ τὸν σηκώσουν ψηλὰ ἐπάνω στὴν ἀσπίδα. Ἡ ἀνθρωπότης βλέπει τὸ ἑλληνικὸ αἷμα νὰ χύνεται καὶ τὰ νειάτα της νὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ ἀντικαταστήσουν μὲ τὸ πλαστικὸ αἶμα τῶν ψευδῶς ἀποκαλουμένων ἡρώων τοῦ θεάματος καὶ τοῦ γηπέδου καὶ τὸ παραισθησιογόνο τῆς ἡρωΐνης. Ἐγκληματίες βουλευτές, ἐγκληματίες νομοθέτες, ἐγκληματίες λογιστές, ἐγκληματίες δημοκράτες, τὰ νειάτα τοῦ πλανήτου σᾶς ξερνοῦν. Ξερνοῦν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματά σας, ξερνοῦν τὴν αἱματοβαμμένη μὲ χρήματα ἐλευθερία σας, δὲν ἀναγνωρίζουν τοὺς νόμους σας καὶ ἀναζητοῦν τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία τοῦ Χριστοῦ μέσῳ τῆς ὑποταγῆς στὸν ἥρωα. Ἡρακλῆς, Θησεύς, Ἀχιλλεύς, τὰ ἀπελπισμένα νειάτα σᾶς ἀναζητοῦν. Δὲν ἦταν ἡ σωματικὴ ῥώμη, οὔτε ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ποὺ σᾶς ἀνεβίβαζαν στὸ ἐπίπεδο τῶν θεῶν, ἀλλὰ ἡ πνευματικὴ ἀρτιότητα. Ἥρως εἶναι λέξη ἑλληνική».

Ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ μόνον μὲ ἄρτο, χρειάζεται ἥρωα. Χρειάζεται ἱστορία, δηλαδὴ προγόνους, Ὄλυμπο, ἥρωες θεόπνευστους. Ἡρωλατρεία λοιπόν! Στὴν ὁμηρικὴ ἐποχὴ ἡ ἡρωλατρεία ἦταν θρησκεία.

Μοναδικὴ εὐχή μας εἶναι νὰ μὴν ξαναζήσουμε ποτὲ αὐτὸν τὸν ἐξευτελισμό. Ἕναν στρατὸ ψυχολογικὰ ἀνύπαρκτο νὰ παρελαύνῃ ὀπίσω ἀπὸ κιγκλιδώματα, ἀποσπασμένο ἀπὸ τὸν λαὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ μοναδική του δύναμη: Στρατὸς καὶ λαὸς μὲ τεντωμένη γροθιὰ κατὰ δωσιλόγων γιὰ λαοκρατία.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 28 Ὀκτωβρίου 2014

70 - Ἀπὸ τὴν θυσία στὴν δημοκτονία

70 -  Ἀπὸ τὴν θυσία στὴν δημοκτονία

Ἡ ἀνθρώπινη φύση βασίζεται στὴν θυσία. Γιὰ νὰ προϋπάρξῃς πρέπει νὰ δώσῃς ὄχι νὰ  πάρῃς. Αὐτὸ λέγεται θυσία. Ἡ θυσία φέρνει τὸν μάρτυρα, τὸν ἥρωα, κοινῶς τὸν ἅγιο. Ὁ ἐγωϊσμὸς τοῦ πολιτικοῦ (Βαγγέλης Βενιζέλος), τοῦ ἐπιχειρηματία (Ὠνάσης) ἤ ἁπλῶς τὸ ἀποκαλούμενο φιλότιμο τοῦ Μανιάτη, ποτὲ δὲν δημιουργεῖ ἥρωα. Τὸ "σφάξε με ἀγᾶ μου ν'ἀγιάσω" συμπυκνώνει αὐτὴν τὴν ἀλήθεια. Τὰ ἀνατρεπτικὰ κινήματα τῆς κοινωνίας, τὰ κομμουνιστικά, τὰ φασιστικὰ ἤ τὰ θρησκευτικά, γιὰ νὰ ἐπιβληθοῦν χρειάζονται νὰ δημιουργήσουν προηγουμένως μάρτυρες. Ἀργότερα, ὅταν ἐπιβληθοῦν ὡς καθεστώς, θὰ περάσουν ὑποχρεωτικὰ στὴν δημοκτονία, δηλαδὴ στὸ ἐξουσιαστικὸ ἔγκλημα.

Ἄς παρουσιάσουμε τὸ θέμα μὲ ἀριθμούς. Προτοῦ ἐπιβληθῇ ὁ χριστιανισμὸς ὡς ἐπίσημη θρησκεία στὴν Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, ὑπολογίζεται ὅτι περίπου 13 ἑκατομμύρια χριστιανοὶ ἐμαρτύρησαν. Τὸ ἴδιο φαινόμενο παρατηροῦμε μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες προτοῦ ἐπιβληθοῦν. Ὅταν ὅμως γίνονται ἐξουσία καὶ περάσουν στὴν δημοκτονία, ὑπολογίζεται ὅτι μέχρι σήμερα, γιὰ θρησκευτικοὺς καὶ μόνον λόγους, οἱ χριστιανοὶ ἐσφαγίασαν ἀπὸ 178.650.000 μέχρι καὶ 500 ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, οἱ ἑβραῖοι περὶ τοὺς 200 χιλιάδες, οἱ μουσουλμᾶνοι περὶ τὰ 6 ἑκατομμύρια.

Προτοῦ ἐπιβληθῆ ὁ κομμουνισμὸς ὡς ἐξουσία, μόνον στὴν Ἰνδονησία, τὸ 1965, ἐμαρτύρησαν ὑπὸ τῶν Ἀμερικανῶν, μέχρι καὶ 2 ἑκατομμύρια ἀπὸ τὰ 3,5 ἑκατομμύρια μέλη τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Ἰνδονησίας καὶ τὰ 15 ἑκατομμύρια τῶν ὀπαδῶν του. Τὸ ἰνδονησιακὸ ἦταν τὸ τρίτο πιὸ μεγάλο κομμουνιστικὸ κόμμα στὸν κόσμο. Στὴν Κίνα μετὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα ἐσφαγιάσθησαν ἀπὸ τὸ 1949 μέχρι τὸ 1987 περὶ τὰ 77 ἑκατομμύρια ἄτομα. Στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση, ἀπὸ τὸ 1917 μέχρι τὸ 1991, ἐσφαγιάσθησαν 62 ἑκατομμύρια.

Στὴν ἐθνικοσοσιαλιστικὴ Γερμανία, ἀπὸ τὸ 1933 ἕως τὸ 1945 ἐσφαγιάσθησαν  21 ἑκατομμύρια ἄνθρωποι μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Χίτλερ νὰ θεωρῆται ὀλιγώτερο ἐγκληματίας ἀπὸ τοὺς Στάλιν καὶ Μάο. Διευκρινίζω δὲ πὼς ὅσον μὲ ἀφορᾷ καὶ ὅπως γνωρίζουν οἱ πάντες, παραμένω Ὀρθόδοξος χριστιανὸς ἀλλὰ καὶ ὀπαδὸς τοῦ Στάλιν καὶ τοῦ Μάο, ἄν καὶ ὡς ἱστορικὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποσιωπήσω τὰ παραπάνω.

Ὁ φιλελευθερισμός, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἐπῆρε τὴν ἐξουσία στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἐσυνέχισε νὰ σφαγιάζῃ τοὺς Ἀμερινδιάνους ποὺ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κολόμβου ἐγνώρισαν ἐπάνω ἀπὸ 100 ἑκατομμύρια θύματα. Ὁ Κολόμβος προσωπικὰ εἶχε σκοτώσει μισὸ ἑκατομμύριο Ἰνδιάνους. Τὸ ἐμπόριο τῶν Μαύρων ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ στὴν Ἀμερικὴ ἔκαμε 17 ἑκατομμύρια θύματα. Μόνον στὸν 20ο αἰῶνα ἡ ἀποικιοκρατία ἔκαμε 50 ἑκατομμύρια θύματα ἐνῶ στὴν πρώτη δεκαετία τοῦ 21ου αἰῶνος ὁ ἀμερικανικὸς ἰμπεριαλισμὸς στὴν Μέση Ἀνατολὴ εὐθύνεται γιὰ πολλὰ ἑκατομμύρια θύματα.

Στοὺς παραπάνω αὐτοὺς Ὀλυμπιακοὺς τῆς κρατικῆς σφαγῆς, δηλαδὴ τῆς δημοκτονίας, τὸ χρυσὸ μετάλλιο τὸ παίρνει ἡ θρησκεία, τὸ ἀργυρὸ ὁ φιλελευθερισμός, τὸ χάλκινο ὁ κομμουνισμός, καὶ τελευταῖος ἔρχεται ὁ φασισμός.

Ἡ Χρυσῆ Αὐγή, μὲ τὴν σφαγὴ δύο νέων παλικαριῶν χρυσαυγιτῶν ἀπὸ τοὺς ἀντιπάλους της, τὴν 1η Νοεμβρίου 2013,  ἀπέκτησε τοὺς πρώτους μάρτυρές της. Εἶναι τιμὴ γιὰ τὸ ἀνατρεπτικὸ κίνημά της νὰ γνωρίζῃ σήμερα τοὺς πρώτους ἥρωές της. Ἐπαναλαμβάνω αὐτὸ ποὺ ἐξ ἀρχῆς διεπίστωσα ἀπὸ τὶς πρῶτες ἐκλογὲς τοῦ 2012 ὅτι ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ ἦλθε γιὰ νὰ μείνῃ καὶ ὄχι μόνον δὲν πρόκειται νὰ ἐξαφανισθῇ ἐκλογικὰ ἀλλὰ θὰ αὐξήσῃ τὰ ποσοστά της, διότι δὲν εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα μίας πρόσκαιρης διαμαρτυρίας κατὰ τοῦ παρηκμασμένου ἀθηναϊκοῦ καθεστῶτος. Ὅμως, ἐὰν τελικὰ ἀναρριχηθῇ στὴν ἐξουσία, θὰ διαπράξῃ φοβερὰ ἐγκλήματα ὅπως αὐτὸ συνηθίζεται μὲ κάθε ἐξουσία, ὅπως τὸ ἀπέδειξα παραπάνω. 

Οἱ "ἐμπνευσμένες" δηλώσεις προερχόμενες ἀπὸ τὸ δημοσιογραφιλίκι καὶ τὸ ὑπουργεῖο δημοσίας τάξεως περὶ  δημοκρατίας καὶ καταδίκης τῆς βίας, ἐφ'ὅσον δὲν εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα πλήρους ἀγνοίας τῆς Ἱστορίας, ἐμφοροῦνται ἀπὸ τὴν συνήθη τεραστία ὑποκρισία οἱουδήποτε κατεστημένου.

Δημήτρης Κιτσίκης                     5 Νοεμβρίου 2013