250 –Τὸ ἰσραηλινὸ πρότυπο στὰ πλαίσια τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς

250 –Τὸ ἰσραηλινὸ πρότυπο στὰ πλαίσια τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς

Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ εἶναι πολιτισμὸς ποὺ περιλαμβάνει λαούς, ὁ καθεὶς μὲ τὴν κουλτούρα του. Ἔτσι καὶ οἱ Ἑβραῖοι εἶναι λαὸς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς μὲ τὴν ἰδική του κουλτούρα. Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ὡς ἑνιαῖος πολιτισμός, περιλαμβάνει στὸ μέσον της τοὺς πανάρχαιους λαοὺς μὲ τὴν πλέον ὑψηλὴ κουλτούρα ἡ καθεμιά. Αὐτοὶ εἶναι ἀπὸ Δυσμὰς πρὸς Ἀνατολάς, οἱ Βυζαντινωθωμανοί, οἱ Ἑβραῖοι καὶ οἱ Ἰρανοί, πηγὴ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας καὶ θρησκείας, τῆς ἑβραιοχριστιανικῆς θρησκείας καὶ τῆς ἰρανικῆς ζωροαστρικῆς θρησκείας.

Στὸν Βορρᾶ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς εἶναι οἱ πρώην Βάρβαροι Σλαῦοι ποὺ προσεπάθησαν νὰ εἰσέλθουν στὸ κέντρο καὶ ἐκπολιτίσθησαν ὡς ἕναν βαθμό, ὅπως οἱ Ῥῶσοι. Στὸν Νότο τῆς Ἐνδιάμεση Περιοχῆς εἶναι οἱ πρώην Βάρβαροι Ἄραβες ποὺ προσεπάθησαν καὶ αὐτοί, τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ μὲ τοὺς Σλαύους, νὰ εἰσέλθουν στὸ κέντρο καὶ ἐκπολιτίσθησαν  στοιχειωδῶς.

Ὅταν στὸν ΙΕ΄αίῶνα ὁ Πλήθων μετέφερε στὴν Ἰταλία τὸν πολιτισμὸ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, μία σύνθεση, ὅπως ἔγραψε ὁ ἴδιος, πλατωνισμοῦ καὶ ζωροαστρισμοῦ, δηλαδὴ ἑλληνισμοῦ καὶ ἰρανισμοῦ, ἱδρύοντας τὸν Δυτικὸ Πολιτισμό, μέχρι καὶ τὸν Νίτσε, ἤδη στὴν Δύση, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἑβραίου Χριστοῦ καὶ τὸν ἀνηλεό τους διωγμό, οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν ἐκδιωχθῆ ἀπὸ τὸ Ἰσραὴλ καὶ καταφύγει στὴν Δύση, ὅπου στὴν ἴδια τὴν Ἰταλία τοῦ Πλήθωνος ποὺ εἶχε μεταφέρει τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα, οἱ Ἑβραῖο ἵδρυσαν τὸν καπιταλισμὸ μέσῳ τῶν τραπεζῶν.

Ἀλλὰ οἱ Ἑβραῖοι, ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀρχαιοτάτους λαοὺς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ἦσαν αὐτοὶ ποὺ εἶχαν ὑποστῆ τοὺς περισσοτέρους διωγμοὺς καὶ τὰ περισσότερα δεινά. Οἱ λαοὶ ὅπως καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀναδεικνύονται στὸν κολοφῶνα, ὅπως τὸ ἐξήγησε καὶ ὁ Βρεταννὸς ἱστορικὸς Τόϋνμπη, ὅταν ἔχουν εὕρη ἐνώπιον τους  μεγάλα ἐμπόδια καὶ ἔχουν κατορθώσει νὰ τὰ ὑπερπηδήσουν.

Αὐτὸ ἀκριβῶς συνέβη μὲ τοὺς Ἑβραίους ποὺ κατέφυγαν στὴν Δύση. Γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν ἔγιναν χαμαιλέοντες, πιὸ Δυτικοὶ καὶ ἀπὸ τοὺς Δυτικούς, συμβάλλοντας ἀποφασιστικὰ στὴν ἵδρυση τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ, ἀλλὰ μέσῳ τῆς θρησκείας τους ποτὲ δὲν ἐξέχασαν τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχὴ καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἀνόδου τοῦ ἐθνικισμοῦ στὴν Δύση, στὸν ΙΘ΄αίῶνα ἀπεφάσισαν νὰ ἐπιστρέψουν στὸν προαιώνιο χῶρο τους τὴν Παλαιστίνη. Προϋπόθεση βεβαίως ἦταν νὰ ἐμφανισθῇ ὁ ἥρωας καὶ ὁ ἥρωας αὐτὸς ἐνεφανίσθη στὸ πρόσωπο τοῦ Αὐστριακοῦ Θεοδώρου Χέρτσλ.

Καὶ τὸ 1948 ἐπραγματοποίηθη τὸ θαῦμα: Ἱδρύθη τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Τὸ ἐγχείρημα ἦταν πρωτάκουστο σὲ ὅλην τὴν μακραίωνη ἱστορία τῆς Ἀνθρωπότητος. Τὸ μυστικὸ τῆς ἐπιτυχίας ἦταν ὅτι οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν κατωρθώσει στὴν Εὐρώπη νὰ ἀφομοιώσουν τελείως τὴν Δύση, κάτι ποὺ στὴν ζωή μου ἔκαμα καὶ ἐγώ, γινώμενος 100% Γάλλος καὶ Καναδός, ἔχοντας τρία διαβατήρια καὶ ὡς διανοούμενος ἔχοντας ἀπορροφήση τὴν τουρκικὴ κουλτούρα, τὴν ἰνδικὴ θρησκεία καὶ τὸν κινεζικὸ πολιτισμό, ἔχοντας ὅμως ἀποφύγει τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ εἰδικὰ τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου, ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ Χέρτσλ, μὴ εἰσερχόμενος σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς μου σὲ κανένα κόμμα, τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ στὴν Δύση, ἀλλὰ φωλιάζοντας στὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς μου τὴν ἑλληνικὴ παράδοση καὶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα, πάντα ἔτοιμος, ὡς Ἕλλην Χὲρτζλ, νὰ ἐπανέλθω στὴν ἑλληνικὴ κοιτίδα ποὺ σήμερα καταλαμβάνεται ἀπὸ Γραικύλους, γιὰ νὰ συμβάλλω στὴν ἵδρυση ἑνὸς ἑλληνικοῦ σπαρτιατικοῦ Ἰσραήλ.

            

Τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰσραήλ, συνθέσεως δυτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ παραδόσεως τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς ποὺ συνέδεσε τὴν κατασκευὴ πυρηνικοῦ ὁπλοστασίου μὲ τὴν νεκρανάσταση τοῦ ἑβραϊκοῦ ἀλφαβήτου καὶ τῆς ἑβραϊκῆς γλώσσης,  ἐὰν ἀκολουθηθῇ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες μὲ στόχο τὴν ὀργάνωση διαστημικοῦ προγράμματος μὲ τὴν ἐπάνοδο τῆς πολυτονικῆς γραφῆς καὶ τῆς παραδοσιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, θὰ ἀποδειχθῇ ἡ μοναδικὴ λύση γιὰ τὴν νεκρανάσταση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸν χῶρο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 23 Ὀκτωβρίου 2015

221 – Ἐθνικὴ ἤ κοινωνικὴ ἐπανάσταση χωρὶς ὅπλα εἶναι ἀδύνατη

221 – Ἐθνικὴ ἤ κοινωνικὴ ἐπανάσταση χωρὶς ὅπλα εἶναι ἀδύνατη

Χωρὶς ὅπλα δύνασαι νὰ ἐπιτύχῃς μεταρρύθμιση ἐντὸς συστήματος. Χωρὶς ὅπλα δύνασαι νὰ ἐπιτύχῃς προσωπικὴ πνευματικὴ ἐπανάσταση στὰ μοναστήρια. Ὅμως μέσα στὴν κοινωνία ἐπανάσταση χωρὶς βία, δηλαδὴ χωρὶς ὅπλα εἶναι ἀπολύτως ἀδύνατη.

Στοὺς πρώτους αἰῶνες μ.Χ. ὁ χριστιανισμὸς ἐπορεύθη χωρὶς βία, συνεπῶς ἀνεπιτυχῶς. Στὸν Δ΄ αἰῶνα ἐνεφανίσθη  ἕνας στρατηγός-αὐτοκράτωρ, ὁ Κωνσταντῖνος, ὁ ὁποῖος γιὰ νὰ ἀποκτήσῃ ἀπόλυτη ἐξουσία κατατροπώνοντας τὸν συναυτοκράτορά του, τὸν Μαξέντιο, τὸ 312, ἀδελφὸ τῆς συζύγου του, ἐχρησιμοποίησε τοὺς χριστιανοὺς ὁπλῖτες του κάνοντάς τους νὰ πιστεύσουν ὅτι εἶχε ἰδῆ τὸν σταυρὸ νὰ τοῦ προστάζῃ νὰ νικήσῃ. Ὁ Κωνσταντῖνος ἀπεκεφάλισε τὸν Μαξέντιο, ἐκάρφωσε τὴν κεφαλή του ἐπάνω σὲ παλοῦκι καὶ τὴν περιέφερε στοὺς δρόμους τῆς Ῥώμης. Ἔκτοτε ἡ χριστιανικὴ ἐκκλησία ἐβασίλευσε ἐπὶ τῆς αὐτοκρατορίας μὲ τὴν βία καὶ...σωστά!

Ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς, ὅπως καὶ ὁ ἑλληνικός, ἐθεώρει τὸν ἑαυτό του περιούσιο. (Καὶ οἱ δύο σωστά). Στοὺς νεωτέρους χρόνους ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς ἐπέτυχε ἐνῷ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀπέτυχε. Γιατί; Διότι ὁ πρῶτος ἔκαμε ἐπανάσταση, χρησιμοποιῶντας βία, σὲ τρεῖς φάσεις:  Πρώτη φάση: Ἐπάνοδος τοῦ λαοῦ στὴν Παλαιστίνη, κυριεύοντάς την μὲ ἔνοπλη τρομοκρατία, μέχρι τὸ 1948. Δεύτερη φάση: Ἐγκαθίδρυση σπαρτιατικοῦ στρατιωτικοῦ σοσιαλισμοῦ μὲ τὰ κιμπούτς, μετὰ τὸ 1948. Τρίτη φάση: Παγκοσμία ἐξάπλωση, μετατρέποντας τὴν τοπικὴ Μεγάλη Ἰδέα τοῦ ἑβραϊκοῦ ἐθνικισμοῦ, ὀνόματι σιωνισμός, σὲ παγκόσμιο σιωνισμό, ἀγκυροβολημένο σὲ μία μεγάλη δύναμη, τὶς ΗΠΑ, ὑπὸ τὴν ὀνομασία ἀγγλοσιωνισμὸ καὶ ὑποχρεωτικὰ συνεργαζόμενο μὲ τὸν καπιταλισμό.

Ἡ ἀντιγραφὴ μοντέλων δὲν εἶναι ποτὲ ἐπιτυχής. Ἡ Ἑλλὰς δὲν δύναται ποτὲ νὰ γίνῃ Δανία, Ἑλβετία ἤ Ἰσραήλ. Πρέπει νὰ οἰκοδομήσῃ τὸ ἰδικό της μοναδικὸ πρότυπο. Ὅμως, μὲ ἀκραία ἐπανάσταση, συνεπῶς, ὑποχρεωτικά, μὲ τὴν βία τῶν ὅπλων.

Τὸ ἑλληνικὸ μοντέλο ποὺ προέτεινα και συνέχισα νὰ προτείνω  σὲ ὅλη μου τὴν σταδιοδρομία εἶναι  πολὺ συγκεκριμένο: Πολιτισμικά: Ἐνδιάμεση Περιοχή καὶ Ἑλληνοτουρκισμός (Βλέπε τὴν διατριβὴ τοῦ Χρήστου Κυπραίου, "The Ideology of Hellenoturkism, from George of Trebizond to Dimitri Kitsikis", Bilgi University, Κωνσταντινούπολη, 2015).  Πολιτικά: Ἑλληνοτουρκικὴ Συνομοσπονδία ὡς νεωτέρα μορφὴ τῆς Βυζαντινωθωμανικῆς (βυζαντινω... μὲ ὠμέγα) Αὐτοκρατορίας. Καθεστωτικά: Ἀπόλυτη μοναρχία, ὁλοκληρωτισμός, ἐθνικομπολσεβικισμός. Γεωπολιτικά: Θάλασσα περιστοιχισμένη μὲ στεριά, δηλαδὴ κράτος τοῦ Αἰγαίου βασισμένο στὴν ἀγγλοσαξωνικὴ θαλασσία δύναμη, τὶς ΗΠΑ καὶ τὸ Ἰσραήλ. Παγκοσμικά: Πολυκεντρικὸ καὶ ὄχι Διπολικὸ  σύστημα Μεγάλων πολιτικῶν Συνόλων, πέραν τῶν ἐθνοκρατῶν, στὸ ὁποῖο θὰ ἐντάσσεται καὶ ἡ Ἑλληνοτουρκικὴ Συνομοσπονδία. Θρησκευτικά: Παλαιοημερολογιτικὴ Ὀρθοδοξία συνδεδεμένη μὲ τὴν Βαλκανικὴ καὶ Ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία, συνεργαζομένη μὲ τὸν Ἀλεβισμὸ καὶ τὴν Ἑλληνικὴ (Ἀρχαία) Θρησκεία. Γλωσσικά: Παγκοσμιοποίηση τῆς ἑλληνικῆς πολυτονικῆς παραδοσιακῆς γλώσσας μέσῳ πολιτισμικοῦ ἑλληνικοῦ σιωνισμοῦ, βασισμένη στὴν αὐτονόητη παγκοσμία ἀποδοχὴ ἀπὸ χιλιάδων ἐτῶν τοῦ ἑλληνικοῦ Λόγου. Κοινωνικά: Συνεργασία μὲ τὸ ἑλληνικὸ πλοιοκτητικὸ κεφάλαιο καὶ μέσῳ αὐτοῦ ἐπιρροὴ ἐπὶ τοῦ παγκοσμίου τραπεζικοῦ συστήματος. Ὑπαγωγὴ τοῦ ἑλληνικοῦ ἰδιωτικοῦ κεφαλαίου στὴν πολιτικὴ βούληση χωρὶς ὑπέρμετρες ἐθνικοποιήσεις. Πνευματικὰ καὶ Παιδευτικά: Ἀριστοκρατικὴ πλατωνικὴ παιδεία. Ἰδιωτικὰ Πανεπιστήμια. Ἐξαφάνιση τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν κλειστῶν ἐπαγγελμάτων. Μετατροπὴ τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ χώρου σὲ παγκόσμιο πνευματικὸ κέντρο, γύρω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη, τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὴν Βασιλεύουσα.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                   6 Αὐγούστου 2015

217 - Ἡ ἀπόλυτη γεωπολιτικὴ θεωρία: Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή

217 - Ἡ ἀπόλυτη γεωπολιτικὴ θεωρία: Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή

Ὅταν στὴν δεκαετία τοῦ 1970 ἀνέπτυξα, ὡς καθηγητὴς γεωπολιτικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, τὴν θεωρία μου ποὺ ὠνόμασα «Ἐνδιάμεση Περιοχή» (βλέπε τὸ σχετικὸ ἄρθρο, Ἐνδιάμεση Περιοχή, στὴν Βικιπαίδεια), ἐλάχιστοι στὸν κόσμο ἐκατάλαβαν τὴν σημασία της. Ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου μεταξὺ καπιταλιστικῆς Δύσεως καὶ κομμουνιστικῆς Ἀνατολῆς  ὅπου ἡ ἰδεολογία ἔπαιζε ἀπόλυτο μανιχαϊστικὸ ῥόλο καὶ ὅπου οἱ πολιτισμοὶ ὑπάγοντο στὸ ἰδεολογικὸ μοντέλο (π.χ. ἡ κομμουνιστικὴ Ῥουμανία, μαζί μὲ τὴν Μογγολία ὑπάγοντο στὴν Ἀνατολὴ ἐπειδὴ ἦσαν κομμουνιστικές, ἐνῷ ἐγὼ μὲ τὴν θεωρία μου κατέτασα, ἀσχέτως πολιτικοῦ συστήματος, τὴν Ῥουμανία στὴν πολιτισμικὴ Ἐνδιάμεση Περιοχή, καὶ τὴν Μογγολία στὴν πολιτισμικὴ Ἀνατολή). Ἡ μόνη γεωπολιτικὴ θεωρία ποὺ εἶχε χρησιμοποιηθῇ μέχρι τότε ἦταν αὐτὴ τοῦ Μακίντερ καὶ τοῦ Χαουσχόφερ περὶ συγκρούσεως ἠπειρωτισμοῦ καὶ θαλασσοκρατίας, ἄν καὶ αὐτὴ ἀκόμη εἶχε παραμερισθῆ ὡς αἰτία τοῦ ἐπεκτατισμοῦ τοῦ Γ΄Ῥάϊχ.

Ὅταν τὸ 1989 κατέρρευσε τὸ ἀνατολικὸ ἰδεολογικὸ σκέλος τοῦ διπόλου Ἀνατολή-Δύση, ἡ γεωπολιτικὴ ἐπανῆλθε στὸ προσκήνιο καὶ ἡ πολιτισμικὴ θεωρία μου τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ἤρχισε νὰ γίνεται γνωστή, ἐνῷ στὴν δεκαετία τοῦ 1990 ἐχρησιμοποιήθη μάλιστα ἀπὸ ἕναν Ἀμερικανὸ καθηγητή, τὸν Σαμουὴλ Χάντινγκτον, ποὺ τὴν παρεμόρφωσε γιὰ νὰ τὴν κάνῃ ὅπλο τοῦ ἀμερικανικοῦ ἐπεκτατισμοῦ, ὑπὸ τὴν ὀνομασία «σύγκρουση πολιτισμῶν» (βλέπε τὸ ἀντίστοιχο ἀγγλικὸ ἄρθρο, “clash of civilizations” τῆς Βικιπαιδείας). Ὅταν τὸ 1999, ξεκίνησε στὴν Γιουγκοσλαυΐα ὁ «πλανητικὸς πόλεμος» (ἰδική μου ἔκφραση) ποὺ διανύουμε σήμερα (πέραν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καὶ τοῦ ψυχροῦ πολέμου), ἡ θεωρία τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ἐπῆρε ὅλο καὶ περισσότερη σημασία, ὡς πεδίο πλανητικῆς συγκρούσεως Κίνας-ΗΠΑ, Εὐρώπης-Ῥωσίας, σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ ἡ Κίνα, ἐνοχλημένη, νὰ ἐπέμβη τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2015, καὶ νὰ ἐξαφανίσῃ στὸ λῆμμα Ἐνδιάμεση Περιοχή, τῆς Βικιπαιδείας, τὸ ἀντίστοιχο ἄρθρο στὰ κινεζικὰ ποὺ ἦταν ἀναρτημένο ἀπὸ χρόνια, ὅταν ἡ θεωρία μου εἶχε γίνη γνωστὴ στὴν Κίνα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς διδασκαλίας μου στὸ πανεπιστήμιο Σοὺν Γιάτ-σὲν τῆς Καντόνας (ἐνῷ ἐκράτει τὸ κινεζικὸ ἄρθρο στὸ λῆμμα "Δημήτρης Κιτσίκης" τῆς Βικιπαιδείας).

Πράγματι, ἡ Κίνα, μὲ τὴν ἀνακατασκευὴ τὴς νέας Ὁδοῦ τῆς Μετάξης (ποὺ οἱ Ἕλληνες φιλόλογοι ἀποκαλοῦν βαρβαριστί, «Δρόμο τοῦ Μεταξιοῦ»!) ἡ ὁποία καταλήγει στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, προσπαθεῖ μέσῳ τοῦ λιμένος τοῦ Πειραιῶς, διὰ τῶν ἐγκαταστάσεων τῆς κινεζικῆς Κόσκο, νὰ εἰσβάλῃ καὶ νὰ κατακτήσῃ οἰκονομικὰ τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη, μέσῳ τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Πειραιῶς-Βερολίνου, θυμίζοντας ἔντονα τὴν δράση τῶν  δυτικῶν ἰμπεριαλιστικῶν Δυνάμεων πρὸ τοῦ πολέμου τοῦ 1914, μὲ τὴν ἐπέκταση τοῦ σιδηροδρόμου Βερολίνου-Κωνσταντινουπόλεως μέχρι τὴν Βαγδάτη, ἄν καὶ σήμερα πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνση. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Κίνα θέλει νὰ ἀγνοῇ ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀνήκει στὴν Δύση ἀλλὰ στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, καὶ ἀγωνίζεται νὰ πείσῃ τὴν Ἀθήνα νὰ παραμείνῃ στὸ εὐρὼ καὶ τὴν ΕΕ γιὰ νὰ χρησιμοπόιηθῇ ἡ χώρα μας ὡς διάδρομο κινεζικῆς οἰκονομικῆς διεισδύσεως στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη.

Παρὰ ταῦτα, σήμερα ἡ πραγματικότης τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὡς κέντρο τῆς πλανητικῆς γεωπολιτικῆς, καὶ τὸ Αἰγαῖο ὡς κέντρο τοῦ κέντρου, δίδει στὸν  ἑλληνικὸ χῶρο, καὶ δικαίως, ἀπὸ γεωπολιτικῆς ἀπόψεως, τὴν σημασία ποὺ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια εἶχε στὸ παγκόσμιο πολιτισμικὸ ἐπίπεδο. Ὁ Εὐρασιανισμὸς τοῦ Ντούγκιν, ὅπως καὶ τὸ Heartland τοῦ Μακίντερ εἶναι ξεπερασμένες γεωπολιτικὲς ἔννοιες σὲ σύγκριση μὲ τὴν ὑπερτάτη πραγματικότητα τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς. ΗΠΑ, Γερμανικὴ Εὐρώπη, Ῥωσία, Κίνα συγκρούονται στὸ Αἰγαῖο, καὶ ὄχι στὸν Ἀτλαντικὸ ἤ τὸν Εἰρηνικὸ Ὠκεανό, οὔτε κἄν σὲ ὁλόκληρη τὴν Μεσόγειο. Ἐδῶ στὸ Αἰγαῖο, στὸ σταυροδρόμι τῆς ὁριζοντίου συμβολῆς τῶν ἀγωγῶν πετρελαίου καὶ τῆς καθέτου συμβολῆς τοῦ θαλασσίου διαύλου Εὐξείνου Πόντου-Στενῶν-Κρήτης, θὰ κριθῇ τελικὰ ἡ ἔκβαση τοῦ πλανητικοῦ πολέμου, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἑλλάς, ὡς ἀποτυχημένο κράτος (failed state) ἀπὸ τῆς 25ης Μαρτίου 1821, γιὰ νὰ μὴν διαμελισθῇ ὅπως τὸ Ἰράκ, τὴν Συρία καὶ τὴν Λιβύη, θὰ ὑποχρεωθῇ νὰ οἰκοδομήσῃ μία ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία μὲ στήριξη τοῦ Ἰσραήλ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 28 Ἰουλίου 2015