260 – Μωάμεθ ὁ Πορθητὴς καὶ Χαλιφᾶτο: Ἄλλο τὸ 1453 καὶ ἄλλο τὸ σήμερα

260 – Μωάμεθ ὁ Πορθητὴς καὶ Χαλιφᾶτο:

Ἄλλο τὸ 1453 καὶ ἄλλο τὸ σήμερα

Ὡς ἀντιδυτικὸς διανοούμενος καὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ Βυζαντίου-Ὀθωμανίας πιέζομαι τελευταίως ἀπὸ τὴν νέα γενιὰ νὰ δηλώσω ὅτι τὸ χαλιφᾶτο τοῦ Ἄλ Μπαγκνταντὶ δύναται νὰ ἀπεγκλωβίσῃ τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν θανάσιμο ἐναγκαλισμὸ τῆς Δύσεως καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ παράδειγμα τῆς Ἀνατολικῆς Παρατάξεως τοῦ 1453 ποὺ προτίμησε τὸ τουρκικὸ σαρίκι ἀπὸ τὴν λατινικὴ τιάρα. Ἀναφωνῶντας τὸ «ζήτω ἡ Δύση» μοῦ λένε, κάνω στροφὴ τὴν στιγμὴ ποὺ ὅπως τὸ 1453 τὸ ἑλληνικὸ γένος βουλιάζει ὑπὸ τὰ κτυπήματα τοῦ δυτικοῦ ἐπεκτατισμοῦ.

Ἤδη, ὁ ἔγκλειστος Νῖκος Ῥωμανὸς ἀγγέλλει ὅτι ὁ ἑλληνικὸς Δεκέμβριος θὰ αἱματοκυλισθῇ ὅπως προσφάτως τὸ Παρίσι. Θὰ ὑπάρξῃ Μαῦρος Δεκέμβρης. Γράφει: «Μισῶ ὅλους ἐκείνους ποὺ ὑποκύπτουν ἀπὸ φόβο... Μισῶ, ναί, τοὺς μισῶ, γιατί τὸ αἰσθάνομαι, ἐγὼ δὲν γονατίζω μπροστὰ στὰ γαλόνια τοῦ ἀξιωματικοῦ, μπροστὰ στὴν λουρίδα τοῦ δήμαρχου, μπροστά στὸ χρυσάφι τοῦ κεφαλαίου, μπροστὰ σὲ ὅλες τὶς ἠθικὲς καὶ τὶς θρησκεῖες. Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ξέρω ὅτι ὅλα αὐτὰ δἐν εἶναι παρὰ μία ἀβεβαιότητα ποὺ θρυμματίζεται σὰν τὸ γυαλί».

Μαῦρος Δεκέμβρης, ἀπὸ ποίους ἆραγε; Πληροφορίες λένε ὅτι μέρος τοῦ ἀντιεξουσιαστικοῦ χώρου ἔχει ἀποφασίσει νὰ συνεργασθῇ μὲ τοὺς τζιχαδιστές. Χαρακτηριστικὸ εἶναι ὅτι χιλιάδες νέοι τῆς Δύσεως, ἀποκαρδιωμένοι ἀπὸ τὴν γενικὴ παρακμὴ ποὺ παρατηρεῖται στὶς χῶρες τους, δραπετεύουν στὴν Μέση Ἀνατολὴ γιὰ νὰ στρατευθοῦν στὶς τάξεις τῶν ντζιχαδιστῶν, θυμίζοντας τοὺς Ἕλληνες νεοπροσήλυτες, ὅπως ὁ στρατηγὸς Ζαγανός, ποὺ ἐπικεφαλῆς τοῦ στρατοῦ τοῦ Μωάμεθ προέτρεπε τοὺς Τούρκους νὰ συνεχίσουν τὴν πολιορκία τῆς Πόλης γιὰ νὰ τὴν ἀπελευθερώσουν ἀπὸ τὸν ἐναγκαλισμὸ τῆς λατινικῆς Δύσεως.

Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἐγὼ προτρέπω νὰ ψηφισθῇ ἡ Χρυσῆ Αὐγή, ἀσχέτως ἰδεολογικῶν προτιμήσεων, γιὰ νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς μπουλντόζα στὴν κατεδάφιση τοῦ ἐρειπωμένου ἀπὸ τὸν ἰμπεριαλιστικὸ σεισμὸ ἑλληνικοῦ κτιρίου, ἐφ’ὅσον εἶναι σημειωμένο κόκκινο καὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐπισκευασθῇ ἀπὸ πασπαλίσματα ἐλαιοχρωματιστοῦ ἔτσι, λένε πολλοὶ νέοι, νὰ χρησιμοποιήσουν τὸ χαλιφᾶτο γιὰ νὰ κατεδαφισθῇ τὸ γραικυλικὸ ἀθηναϊκὸ κρατίδιο. Ὁ ἀπελπισμένος νέος δὲν εἰσέρχεται σὲ σοφιστεῖες. Θέλει νὰ κατεδαφίσῃ τὰ πάντα ὑπὲρ τῶν κολασμένων τῆς γῆς. Τὸ 1936, οἱ διεθνεῖς ταξιαρχίες νέων συνέρρεαν στὴν Μαδρίτη γιὰ νὰ πολεμήσουν στὸ πλευρὸ τῶν Ῥεπουμπλικανῶν, στὰ πρόθυρα τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Μὲ πρόφαση τὴν δημοκρατία ἐμάχοντο οὐσιαστικὰ κατὰ τοῦ δυτικοῦ καπιταλιστικοῦ τρόπου ζωῆς.

Προσοχὴ ὅμως! Οἱ Τοῦρκοι Ὀθωμανοὶ ἦσαν ἀλεβῆδες, καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πορθητὴς κρυπτοχριστιανός. Ἐχρησιμοποίησαν τὸ Ἰσλάμ, ὄχι ὡς θρησκεία ἀλλὰ ὡς πολιτικὴ ἰδεολογία. Ἵδρυσαν τὸ σύστημα τῶν τεσσάρων θρησκευτικῶν μιλλετίων βασίζοντας τὴν αὐτοκρατορία τους στὴν ἀποδοχὴ τῆς θρησκευτικῆς διαφορετικότητος. Ἦσαν ἄκρως μετριοπαθεῖς, ὅπως εἶναι σήμερα ὁ αὐτοεξόριστος στὴν Ἀμερικὴ Τοῦρκος σούφης Φετουλλὰχ Γκυλέν.

Ἀντιθέτως οἱ τζιχαδιστὲς ἀποκεφαλίζουν καὶ σταυρώνουν ἐπὶ ξύλου ὅπως ἐσταυρώθη ὁ Χριστός, τοὺς χριστιανοὺς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ ἀφήνουν γιὰ ἀργότερα τὴν κατεδάφιση τοῦ Βατικανοῦ. Ἀντὶ νὰ συμμαχήσουν μὲ τοὺς ἀνατολικοὺς χριστιανούς, ὅπου βλέπουν σταυρὸ σφάζουν ἀνελέητα.

Τὸ 1453, ἡ Δύση ἦταν σὲ πλήρη ἄνοδο ἐνῷ σήμερα βουλιάζει στὴν πλήρη παρακμή. Στὸν ΙΕ΄αίῶνα  ἡ Ὀρθόδοξη Ῥωσία ἦταν ἀκόμη στὰ σπάργανα. Σήμερα εἶναι στὴν κεφαλὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς μεγάλη δύναμη, στὰ πρόθυρα τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ Ῥωμηὸς ἔχει λοιπὸν τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιλέξῃ ἀντί τοῦ ἀραβικοῦ φανατικοῦ σουννιτικοῦ Ἰσλάμ, τὴν ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία. Ἐπιπλέον, μία ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία ποὺ θὰ ἀποτρέψῃ τὸν ἐκσλαυϊσμὸ τῆς Ἑλλάδος δύναται νὰ πραγματοποιηθῇ μόνον μὲ τοὺς Τούρκους ἀλεβῆδες καὶ τοὺς μετριοπαθεῖς σούφηδες ὅπως τὸν Φετουλλὰχ Γκυλέν, καὶ ὄχι μὲ συμμάχους τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων καὶ τῶν τζιχαδιστῶν ὅπως τὸν Ἔρντογαν.

Ὁ χάρτης τῶν τζιχαδιστῶν δείχνει τὰ Βαλκάνια καὶ εἰδικὰ τὴν Ἑλλάδα ὡς ἤδη ἐνσωματωμένη στὸ Ντὰρ Ἄλ Ἰσλάμ. Νομίζουν ὅτι τὸ ἀθηναϊκὸ κρατίδιο θὰ πέσῃ ὡς ὥριμο φροῦτο χάρη σὲ πολιτικοὺς τοῦ διαμετρήματος τῆς κυρᾶς Τασίας. Ὅσοι νέοι ἔχετε ἀπομείνει στὸ κρατίδιο καὶ ὅσοι ζωντανοί, ἀντισταθεῖτε λοιπὸν στὸν τζιχαδισμό!

Δημήτρης Κιτσίκης                                 25 Νοεμβρίου 2015 

84 - Τὸ πρόβλημα μὲ τοὺς δημοσιογράφους

84 - Τὸ πρόβλημα μὲ τοὺς δημοσιογράφους

Γιὰ τοὺς πολιτικοὺς δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ἀσχολεῖται κανείς. Ἡ σήψη τοῦ ἐπαγγέλματος εἶναι τόσο γνωστὴ ὥστε μία ἐπιπλέον καταδίκη τους δὲν προσθέτει τίποτα. Γιὰ τοὺς δημοσιογράφους ὅμως ποὺ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς παριστάνουν τὶς ἀθῶες περιστερές,  πρέπει νὰ ἐπέλθῃ ὁ πέλεκυς. Στὴν δημοσιευμένη στὰ γαλλικὰ κλασσικὴ πλέον διδακτορική μου διατριβὴ στὴν Σορβόννη, μὲ τίτλο "Προπαγάνδα καὶ Πιέσεις στὴν Διεθνῆ Πολιτική" (Πανεπιστημιακὲς Ἐκδόσεις τῆς Γαλλίας, 537 σελίδες), ἐπαρουσίαζα μὲ ἀδιάσειστα στοιχεῖα τὸ εὖρος τῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς δουλικότητος πρὸς πᾶσαν ἐξουσίαν τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τῶν δημοσιογράφων.

Ὁ δημοσιογράφος, ἐὰν θέλῃ νὰ τοῦ ἔχῃ ὁ κόσμος ἔστω καὶ τὴν ἐλαχίστη ἐκτίμηση ἔχει νὰ διαλέξῃ μεταξὺ δύο τοποθετήσεων στὴν ἐκφορὰ τοῦ λόγου του: Εἴτε νὰ κρατᾷ ἔναντι τῆς ἐξουσίας μία στάση αὐστηρῶς οὐδέτερη, εἴτε νὰ ἐπικρίνῃ τὸ κατεστημένο καὶ νὰ ὑποστηρίζῃ τοὺς ἀντιεξουσιαστές, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται νὰ ἀπελευθερώσουν τὴν κοινωνία ἀπὸ οἱαδήποτε καταπιεστικὴ ἐξουσία. Ἀντ' αὐτοῦ καταφέρονται μετὰ μανίας κατὰ τῶν ἀγωνιστῶν ἀντιεξουσιαστῶν μὲ ἀνεπίτρεπτες ἐκφράσεις τῶν ὁποίων ἡ ὀλιγώτερο ἀκραία εἶναι νὰ χαρακτηρίζεται ἡ ἐκφορὰ τοῦ λόγου τῶν ἀντιεξουσιαστῶν ἀγωνιστῶν ὡς "παραλήρημα"!

Βεβαίως καὶ ὑπάρχουν ἐξαιρέσεις, ὅπως αὐτὴ τοῦ ἐντίμου δημοσιογράφου τοῦ Ἡρακλείου Γεωργίου Σαχίνη, τῆς TVΚρήτη, ποὺ πάντα τιμᾷ τὸ δημοσιογραφικὸ ἐπάγγελμα, ἀλλὰ ἡ ἀμορφωσιὰ καὶ ἡ δουλικότητα τῶν περισσοτέρων δικαιολογεῖ ὄχι ἁπλῶς τὴν ἐχθρότητα τοῦ κόσμου ἐναντίον τους ἀλλὰ ἕνα ἔντονο μῖσος ποὺ σὲ περιόδους ἐπαναστατικῆς ἐξάρσεως δύναται νὰ στραφῇ βιαίως κατὰ τῆς σωματικῆς τους ἀκεραιότητος.  Στὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, ἀκόμη καὶ πολὺ ἀργότερα, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Μπολσεβικικῆς Ἐπαναστάσεως, τὸ μένος τοῦ κόσμου ἐστρέφετο ἰδίως κατὰ τῶν πολιτικῶν  καὶ τῶν ἐπιχειρηματιῶν, ἐπειδὴ οἱ δημοσιογράφοι δὲν εἶχαν ἀκόμη πάρει τόσο μεγάλη θέση, στὶς στρατιὲς τῶν δούλων τοῦ κατεστημένου. Σήμερα ὅμως τὰ πράγματα ἔχουν ἀλλάξει. Ἡ γνώμη μου, ὡς καθηγητοῦ Πανεπιστημίου πολλῶν γενεῶν δημοσιογράφων στὸ Ἐξωτερικό, εἶναι ὅτι πρέπει οἱ πλέον γενναῖοι ἐξ αὐτῶν νὰ ἀψηφίσουν τὰ ἀφεντικά τους καὶ εἴτε νὰ παραμείνουν αὐστηρὰ οὐδέτεροι εἴτε νὰ πάρουν θέση κατὰ τοῦ κατεστημένου, οἱουδήποτε κατεστημένου.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 12 Ἰανουαρίου 2014