285 –Τρὰμπ καὶ Ῥωσία

285 –Τρὰμπ καὶ Ῥωσία

Πανικὸς ἐκδηλώνεται στὸ κατεστημένο τῶν ΗΠΑ μὲ τὴν ἀκάθεκτη ἐκλογικὴ ἄνοδο τοῦ Donald Trump στὴν πορεία του πρὸς τὸ προεδρικὸ ἀξίωμα τῆς χώρας. Εἶναι κανεὶς νὰ ἀπορῇ γιατὶ τέτοιος πανικός. Ὁ ἀμερικανικὸς οἰκονομικὸς παγκόσμιος κολοσσὸς τῶν τραπεζῶν φοβᾶται ποῖον; Ἕναν αὐτοδημιούργητο κτηματομεσίτη, κατασκευαστὴ μεγάλου μεγέθους κτιρίων ποὺ ἡ περιουσία του ἔφθασε τὸ 2015 στὰ 4 δισεκατομμύρια δολλάρια καὶ ποὺ χρηματοδοτεῖ μόνος του τὴν ἐκλογική του ἐκστρατεία, κάτι σκανδαλῶδες γιὰ τὸν καπιταλισμὸ ποὺ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ χρηματοδοτῇ τοὺς πολιτικοὺς γιὰ νὰ τοὺς ἔχῃ στὸ χέρι του

Στὴν ἀρχαιότητα ὁ Σωκράτης ὠνόμαζε τὸ φαινόμενο Τράμπ, μὲ τὴν καλὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, τυραννία καὶ τὴν ἀπεκάλει: «αὐτὸ τὸ εὐγενὲς πρᾶγμα». Σὲ μία καθαυτὸ δημοκρατικὴ κοινωνία λέγει ὁ Σωκράτης ὑπάρχουν τρεῖς κατηγορίες πολιτῶν. Ἡ πρώτη κατηγορία εἶναι οἱ ζητιάνοι ποὺ εἶχαν παραμερισθῆ στὴν πλουτοκρατία. Αὐτοὶ οἱ ζητιάνοι καὶ ἄχρηστοι γίνονται στὴν δημοκρατία πολιτικοί. Τοὺς βλέπουμε σήμερα, στὸ ὄνομα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων,νὰ ὑποστηρίζονται ἀπὸ τοὺς σοσιαλδημοκράτες καὶ τοὺς κουλτουριάρηδες.

Ἡ δεύτερη κατηγορία κατὰ Σωκράτη, εἶναι οἱ ἔμποροι ποὺ συντηροῦν τοὺς ζητιάνους-πολιτικούς, «διότι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κάμνουν χρήματα οἱ κηφῆνες παίρνουν τὸ μέλι τους». Καλὴ ὥρα ὁ Σημίτης ἤ ὁ Καραμανλῆς. Ποῖος εἶπε ὅτι ἠμποροῦμε νὰ δίνωμε τὸ χέρι μας στοὺς πολιτικούς, χωρὶς νὰ κρατᾶμε μαζί μας ἕνα μαντήλι γιὰ νὰ τὸ σκουπίζουμε ὥστε νὰ μὴν κολλᾷ καὶ μολυνθοῦμε; Καὶ πῶς ἐτόλμησε ὁ υἱὸς τοῦ κατοχικοῦ πρωθυπουργοῦ τοῦ 1943-1944, τοῦ Ἰωάννου Ῥάλλη, ὁ ὑπουργὸς Ἀσφαλείας Γεώργιος Ῥάλλης, ποὺ τὸν ἀνέτρεψε τὸ στρατιωτικὸ πραξικόπημα τῆς 21^ης Ἀπριλίου 1967 –αὐτὸς ὁ νέος Μανιαδάκης ποὺ ἐφυλακίσθη ἀπὸ τοὺς στρατιωτικοὺς μὲ βάση τοὺς νόμους ποὺ εἶχε ὁ ἴδιος συντάξει κατὰ τῶν κομμουνιστῶν-  νὰ ἀναβαπτισθῇ ὡς πρότυπο μετριοπαθοῦς δημοκράτου καὶ τὸ 1971 νὰ γράψῃ τὸ βιβλίο Ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες πολιτικούς, ἐπειδή, ὅπως ἔγραφε, «ἔγινε συνήθεια τὰ τελευταῖα χρόνια νὰ κατηγοροῦνται ὅλοι οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ ὡς φαῦλοι καὶ ἀνίκανοι».

Μετὰ τὸ 1974, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι πολιτικοὶ ἐκυβέρνησαν μέχρι σήμερα τὴν δύστυχη πατρίδα καὶ ἀπέδειξαν γιὰ πολλοστὴ φορὰ πὼς ὁ Σωκράτης εἶχε δίκαιο. Ἤ μήπως ὁ Σωκράτης εἶχε ἄδικο καὶ ὁ Ῥάλλης «ὁμιλῶν ἐκ τοῦ τάφου»(τίτλος τῆς ἀπολογίας τοῦ δωσιλόγου πατέρα του) δίκαιο;

Ἡ τρίτη κατηγορία, μετὰ τοὺς κηφῆνες-πολιτικοὺς καὶ τοὺς ἐπιχειρηματίες ποὺ τοὺς χρηματίζουν, μᾶς λέγει ὁ Σωκράτης στὴν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνος, εἶναι «αὐτοὶ ποὺ ἐργάζονται μὲ τὰ χέρια τους   ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ εἶναι κυρίως πτωχοί. Καὶ αὐτὴ ἡ τάξη σὲ μία δημοκρατία εἶναι ἡ πολυπληθέστερη καὶ ἡ σημαντικώτερη ὅταν εἶναι ἡνωμένη». Γι’ αὐτὸν τὸν λαό, ἡ δημοκρατία εἶναι ξένο παιχνίδι ποὺ δὲν τὸν ἀφορᾷ διότι δὲν ἀντιπροσωπεύει τὰ συμφέροντά του. Τὸ σύστημα ποὺ ὁ λαὸς ὑποστηρίζει, τὸ ὀνομάζει ὁ Σωκράτης, τυραννία.

Τὴν τυραννία ἠμποροῦμε σήμερα νὰ ὀνομάσουμε λαοκρατία ἤ λαϊκισμός, ὑποχρεωτικὰ συνδεδεμένη μὲ τὴν δημαγωγία. Ὁ τύραννος ἐξηγεῖ ὁ Πλάτων μέσῳ τοῦ Σωκράτους, εἶναι «ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ λαοῦ» καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸν λαό. Ἀκριβῶς αὐτὸ εἶναι ὁ Τράμπ.

Τὸν ἀντιπρόσωπο αὐτὸ ποὺ ἀκυρώνει τὰ δάνεια καὶ διανέμει τὴν γῆ στὸν λαό (δηλαδὴ τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο τοῦ σοσιαλδημοκράτου Τσίπρα), ὁ λαὸς τὸν μετατρέπει «σὲ μεγάλο ἄνδρα» (σὰν τὸν Στάλιν, τὸν Μάο ἤ τὸν Πούτιν). Ἀλλὰ αὐτὸς ἐκτρέπεται ἀπὸ τὴν ἀποστολή του καὶ καταπιέζει τὸν λαό. Μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι ἐπιδίδεται σὲ συνεχεῖς πολέμους.

Τρὰμπ καὶ Πούτιν εἶναι ἔτοιμοι νὰ βάλουν σὲ πράξη στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, τὴν Νέα Γιάλτα στὴν Μεσόγειο, βασισμένοι στὴν ἄνοδο τῶν φασιστικῶν κινημάτων σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη. Ἐὰν λοιπὸν ὁ Τρὰμπ τελικὰ ἐκλεγῇ πρόεδρος, μία τέτοια ἀμερικανορωσικὴ συμμαχία θὰ στραφῇ ὑποχρεωτικὰ κατὰ τῆς Κίνας καὶ τοῦ ἰσλαμισμοῦ. Κίνα καὶ ἰσλαμισμὸς θὰ συμμαχήσουν κατὰ τῆς φασιστικῆς Εὐρώπης βασισμένης στὸν ἀμερικανορωσικὸ ἄξονα καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μεγάλες εἶναι οἱ πιθανότητες νὰ κερδίσουν οἱ Ἀμερικανορῶσοι (δηλαδὴ ἡ Δύση καὶ ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή) τὸν πλανητικὸ πόλεμο κατὰ τῆς Ἀνατολῆς, τὴν Κίνα.

Ἡ συνεχὴς ἀναφορὰ τοῦ συμβόλου τοῦ ἀμερικανικοῦ κατεστημένου, τῆς Χίλλαρυ Κλίντον, στὸν «χιτλερικό» Τράμπ, οὐσιαστικὰ ἀπευθύνεται στὸν «πουτινικό» Τράμπ.

Ἡ ἀντικομμουνίστρα Ῥωσίδα Νίνα Χρούστσεβα, καθηγήτρια Διεθνῶν Σχέσεων στὸ Πανεπιστήμιο The New School τῆς Νέας Ὑόρκης, ἔγραψε τὴν 1^η Ἰανουαρίου 2016, τὰ ἑξῆς: «Ὁ Πούτιν σχεδιάζει νὰ παραμείνῃ στὴν  ἐξουσία γιὰ τοὐλάχιστον ἄλλη μία δεκαετία. Ἐὰν οἱ ΗΠΑ ἐκλέξουν πρόεδρο τὸν Τράμπ, θὰ ἔχουν ἕναν φίλο στὴν Ῥωσία, ἄν καὶ σχεδὸν πουθενὰ ἀλλοῦ». Ἐὰν πάλι δὲν ἐκλεγῇ ὁ Τράμπ, ἡ Ἀθήνα θὰ χάσῃ τὴν ὑψίστη εὐκαιρία νὰ ἐπιπλεύσῃ στὶς πλάτες μίας ῥωσοαμερικανικῆς συμμαχίας, ὑποχρεωτικὰ ὅμως στὰ πλαίσια μίας ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας μὲ κέντρο τὴν Κύπρο καὶ ἀνάδοχο τὸ Ἰσραήλ. Ἀντιθέτως, μὲ τὴν Χίλλαρυ Κλίντον θὰ ξαναζήσουμε τὸν ἐφιάλτη τοῦ Μποὺς τοῦ Νεωτέρου.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 8 Μαρτίου 2016

236 - Ἡ γλῶσσα ὡς ἔκφραση προσωπικότητος

236 - Ἡ γλῶσσα ὡς ἔκφραση προσωπικότητος

(Παρακαλῶ τὴν Ἐλεύθερη Ὥρα ποὺ ἀναδημοσιεύει τὰ ἄρθρα τοῦ μπλόγκ μου, νὰ τιμωρῇ τὸν διορθωτή της ὁ ὁποῖος τολμᾷ νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ὀρθογραφία μου, συνεπῶς καὶ τὴν σκέψη μου -γράφοντας π.χ.φασίστας ἀντὶ γιὰ φασιστής, δύο διαφορετικὲς ἔννοιες, ἤ ἀλεβίτες ἄντι γιὰ ἀλεβῆδες, δύο διαφορετικὲς θρησκευτικὲς κοινότητες- βασισμένος στὸν αὐτόματο διορθωτὴ τοῦ ὑπολογιστοῦ του, μὲ ἀφαίρεση τοῦ 1% τοῦ μισθοῦ του γιὰ κάθε κομπιουτερικῶς διορθωμένη λέξη ὥστε νὰ μειώνεται ὁ μισθός του κατὰ 10% γιὰ κάθε 10 "διορθωμένες" λέξεις. Εὐχαριστῶ. Δ.Κ.)

Πέραν τῶν συνήθων ὀρθογραφικῶν ἀβλεψιῶν ποὺ φορτώνουμε στὸν «δαίμονα τοῦ τυπογραφείου» ἡ κάθε πνευματικὴ προσωπικότης ἐκφράζεται μέσῳ τῆς ἰδικῆς του γλώσσας μὲ τὴν ὁποία ἐπιβάλλεται καὶ ἀναγνωρίζεται. Ὁ δημιουργικὸς ζωγράφος, ὁ δημιουργικὸς ποιητὴς δὲν χρειάζεται νὰ ὑπογράψῃ τὸ ἔργο του. Ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν μοναδικότητά του, ἀπὸ τὴν ἰδαιτερότητά του, ἀπὸ τὸ ὕφος του, ἀπὸ τὴν γραφῖδα του. Οἱ φιλόλογοι ποὺ διδάσκουν στὴν νεολαία, ἀπὸ τὴν Α’ Δημοτικοῦ τί εἶναι ὀρθὸ καὶ τί εἶναι λάθος στὴν γραμματική, στὴν ὀρθογραφία καὶ τὴν σύνταξη, πνίγουν ἀπὸ τὰ γεννοφάσκιά της τὴν παιδικὴ δημιουργικότητα καὶ τὴν μετέπειτα ἰδιοφυΐα τοῦ προσώπου.

Δὲν ὑπάρχει ἀρχαία, ἐκκλησιαστική, βυζαντινή, καθαρεύουσα, δημοτική, δημοτικιά, νεοελληνική, πολυτονικὴ, μονοτονική, ἀτονικὴ γλῶσσα. Ἡ ὑπερτάτη ζωντανὴ γλῶσσα ἐκφράζει πρῶτον τὴν γλωσσικὴ παράδοση τοῦ γένους: ὅ,τι ἐγράφη ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸν Ἐλύτη εἶναι σωστὸ καὶ ζωντανὸ καὶ θεμιτό. Δικαίωμα τοῦ καθενὸς νὰ γράφῃ ἀρχαῖα, ἐκκλησιαστικὰ ἤ νεοελληνικά. Ἐπιπροσθέτως δικαίωμα τοῦ καθενὸς νὰ προσθέτῃ ἐπάνω στὴν στέρεα βάση τῆς γλωσσικῆς παραδόσεως τὶς ἰδικές του πενιές, τὸ ἰδικό του ὕφος. Δὲν δύναται νὰ ὑπάρχη κρατική, ἐπίσημη γλῶσσα, πόσο μᾶλλον νὰ ἀπαγορεύεται σήμερα στὸ Δημόσιο νὰ γράφῃς πολυτονικά. Ἡ γλῶσσα μου εἶναι καθαρῶς κιτσικικὴ καὶ ἐὰν συνεχίσουν νὰ μὲ διαβάζουν μετὰ θάνατον, θὰ ἀναγνωρίζουν τὴν γραφή μου καὶ χωρὶς τὴν ὑπογραφή μου.

Στὴν πνευματικὴ καταστροφὴ ποὺ δημιουργεῖ ἡ δικτατορία τῶν φιλολόγων ἀπὸ τὴν Α΄ Δημοτικοῦ ἕως τὴν δημοσία ζωὴ τοῦ γένους, μέσῳ τῶν διορθωτῶν καὶ μεταφραστῶν ποὺ λυμαίνονται τοὺς ἐκδοτικοὺς οἴκους, τὶς ἐφημερίδες, τὰ ῥαδιόφωνα, τὶς τηλεοράσεις, τὰ δημόσια γραφεῖα, τὰ ὑπουργεῖα καὶ τὴν Βουλή, προστίθεται καὶ ὁ αὐτόματος διορθωτὴς τῶν ὑπολογιστῶν ποὺ κατασκευάζεται ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς φιλολόγους, οἱ ὁποῖοι μέσῳ τῆς μηχανῆς ἐπιβάλλουν τὴν ἄποψή τους ὑπὸ τὸ κάλυμμα τῆς μηχανικῆς ἀντικειμενικότητος. Οἱοσδήποτε σώφρων ἄνθρωπος ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό του πρέπει νὰ ἀπενεργοποιεῖ τὸν αὐτόματο διορθωτὴ γιὰ νὰ σεβασθῇ τὴν γραφὴ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ τοῦ ἄλλου.

Τὸ παράδειγμα τῶν πολιτικῶν εἶναι ἄκρως διαφωτιστικό. Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ μόνο ποὺ ἐνδιαφέρει τὸν πολιτικό, ἀκόμη καὶ ὅταν εἶναι καθηγητὴς Πανεπιστημίου, εἶναι τὸ προσοδοφόρο ἐπάγγελμα τοῦ βουλευτοῦ, ἐκμεταλλευόμενος τὴν ἀφέλεια τοῦ πλήθους. Ἀδιαφορεῖ παντελῶς γιὰ πολιτισμὸ καὶ παιδεία. Πολιτικοὶ οἱ ὁποῖοι ἐξεφράζοντο ἀκόμη καὶ στὴν καθαρεύουσα καὶ ἔγραφαν πολυτονικά, προσαρμόζονται στὴν γλῶσσα τοῦ συρμοῦ, λένε τοῦ Γενάρη, τοῦ Φλεβάρη, φθάνει νὰ ἐκλεγοῦν. Εἶναι οἱ πλέον ἐπιζήμιοι γιὰ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, περισσότερο καὶ ἀπὸ τοὺς φιλολόγους.

Προτείνω λοιπὸν νὰ καταργηθῇ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ διορθωτοῦ. Ἄλλωστε γίνονται ἔτσι οἰκονομίες. Οἱ περισσότεροι διορθωτὲς εἶναι ὄχι μόνον ἡμιμαθεῖς ἀλλά, μὲ παρασιτικὸ τρόπο, ἐπαφίενται στὸν αὐτόματο διορθωτὴ καὶ εἶναι συνεπῶς ἄχρηστοι. Οἱ δὲ φιλόλογοι, οἱ ὁποῖοι κόπτονται γιὰ τὴν δῆθεν ζωντανὴ γλῶσσα τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὰ γραφεῖα τους, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὸ ψάρι βρωμᾷ ἀπὸ τὸ κεφάλι, ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν πανεπιστημίων. Ζωντανὴ γλῶσσα εἶναι ἡ ζωντανὴ ἔκφραση τοῦ καθενὸς ἀπὸ ἐμᾶς μὲ πλήρη ἐλευθερία τῆς δημιουργικότητός μας. Καὶ ἄς ἀφήσουν ἥσυχο τὸν λαὸ ποὺ οὐδέποτε ἐγνώρισαν. Ὁ Δελμοῦζος, ὡς Βενιζελικὸς καὶ συνεπῶς ἰμπεριαλιστής, κατὰ τὴν ἰδική του ὁμολογία ἁπλοποίησε τὴν γλῶσσα γιὰ νὰ τὴν διδάσκονται πιὸ εὔκολα οἱ ἀλλογενεῖς ποὺ εἰσήρχοντο στὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια, Ἀλβανοί, Σλαῦοι (Σλαῦοι ὄχι Σλάβοι), Τοῦρκοι. Κατέστρεψε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα πρὸς χάριν τοῦ βενιζελικοῦ ἐπεκτατισμοῦ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 6 Σεπτεμβρίου 2015