273 –Διανύουμε τὸ δέκατο ἕβδομο ἔτος τοῦ πλανητικοῦ πολέμου

273 –Διανύουμε τὸ δέκατο ἕβδομο ἔτος τοῦ πλανητικοῦ πολέμου

Ἀναγνώστη, ἐσὺ ποὺ μὲ παρακολουθεῖς τώρα καὶ δεκάδες χρόνια, ἐσὺ ποὺ δὲν εἰσβάλεις στὴν παρέα μας αἰφνιδίως γιὰ νὰ ἐρωτᾷς τὰ αὐτονόητα, μὴν ἔχοντας ἀκολουθήσει τὸν μέχρι τώρα μίτο τῆς Ἀριάδνης τῆς γεωπολιτικῆς ἀναλύσεως μίας ζωῆς, ὡς νεογέννητο κουτάβι, ἐσύ, τῆς παρέας, ξέρεις ὅτι τίποτα τὸ καινούργιο δὲν ἔφερε ὁ νέος χρόνος 2016, διότι γνωρίζεις ὅτι:

1 - Ὁ πλανητικὸς πόλεμος, ποὺ δὲν εἶναι οὔτε ψυχρός, ὅταν μέχρι τὸ 1989, δὲν ἐκινεῖτο φύλλο, οὔτε τρίτος παγκόσμιος, ποὺ δὲν θὰ ὑπάρξῃ ποτέ, διότι ὁ πρῶτος καὶ ὁ δεύτερος ἦσαν οὐσιαστικὰ εὐρωπαϊκοὶ πόλεμοι μὲ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο νὰ κινεῖται ὡς ἀποικίες τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ πρωτόγνωρος πλανητικὸς πόλεμος ποὺ δὲν διεκόπη οὔτε στιγμή, ἀλλὰ ποὺ ξετυλίσσεται σὰν χαλὶ ἀπὸ τὶς 24 Μαρτίου 1999, ἡμέρα ποὺ ἤρχισε νὰ ξηλώνεται τὸ πουλόβερ τοῦ πλανήτου στὴν Γιουγκοσλαυΐα, γιὰ νὰ καταλήξῃ μὲ μία τετράγωνη λογικὴ στὴν τελευταία πράξη ὑπερτάτης πυρηνικῆς ἀναμετρήσεως ΗΠΑ-Κίνας, γύρω στὸ 2030, αὐτὸς ὁ πλανητικὸς λοιπὸν πόλεμος εὑρίσκεται  στὴν μέση τοῦ ποταμοῦ Ῥουβίκωνα καὶ δὲν γυρίζει μὲ τίποτα ὀπίσω.

2 - Ἡ μηχανὴ τοῦ πλανητικοῦ πολέμου προχωρεῖ ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα μὲ δύο σταθερές:  α) Τὴν ἐξάπλωση τοῦ χάους σὲ ὅλην τῆν ἔκταση τῆς γῆς ὡς μαῦρο πυκνὸ σύννεφο. β) Τὴν κατάτμηση σὲ ἀμέτρητες πολιτικὲς ψηφῖδες-κράτη ὅλων τῶν κρατῶν ποὺ ὑπῆρχαν πρὸ τοῦ 1999 πρὸς  χάριν τῶν ὑπερδυνάμεων.

3 - Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὁ κάθε χρόνος ποὺ περνᾷ, ἀπὸ τὸ 1999 μέχρι τὸ 2030, φέρνει ἁπλῶς τὰ ἀπαραίτητα γεγονότα ποὺ ἐντείνουν τὸ χάος καὶ τὴν κατάτμηση. Ἐμεῖς, ὡς θεατές, παρακολουθοῦμε ἀνήμποροι ἀπὸ τὸ παράθυρο τοῦ κόσμου τὸ φοβερὸ θέαμα αὐτοῦ τοῦ «πολέμου τῶν ἄστρων». Πολλοὶ ἀκόμα κοιμοῦνται μέσα στὸ δωμάτιο, καὶ ἕνας ἕνας, χρόνο μὲ χρόνο, ξυπνᾷ, πηγαίνει στὸ παράθυρο μισοκοιμησμένος, μὲ τὸ εὐρὼ στὸ στόμα, ποὺ δὲν παρέδωσε ἀκόμα ὡς ὀβολὸ στὸν Χάρο, καὶ βλέποντας τὴν φοβερὴ σκηνὴ τρομάζει καὶ ἀναρωτιέται ἀγουροξυπνημένος, «ποῦ πᾶμε»; Ἐγὼ δέ, εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπαναλάβω γιὰ πολλοστὴ φορὰ στὸν κάθε ἕνα ποὺ μόλις ξυπνᾷ, τὸ ποὺ πᾶμε. Τὸ ὑπνωτικὸ ποὺ οἱ ἀρχὲς παρέχουν στὸν πολίτη εἶναι ἡ οἰκονομικὴ καθημερινότητα: Ὅλοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸ χρέος, τὰ δάνεια, τὶς συντάξεις καὶ γύρω τους τὰ τείχη τοῦ κόσμου καταρρέουν. Ὅλοι τους ἐπαναλαμβάνουν τὰ τετριμμένα, δηλαδὴ ὅτι τὰ περασμένα δὲν ξανάρχονται. Ὅτι πᾶμε μπροστά, δὲν πᾶμε πίσω. Ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ αὐτὸ ποὺ λές κλπ.

4 -Ἀπὸ τὸ παράθυρο, στὶς ἀρχὲς αὐτοῦ τοῦ χρόνου βλέπουμε τρία γεγονότα: α) Οἱ μετανάστες στὴν Γερμανία ἐπιτίθενται, σεξουαλικὰ πεινασμένοι, στὶς Γερμανῖδες. β) Ὁ Σαουδάραβας σιΐτης σείχης Νίμρ ἀλ-Νὶμρ προκαλεῖ μὲ τὴν ἐκτέλεσή του πολεμικὴ ἀτμόσφαιρα μεταξὺ Σαουδικῆς Ἀραβίας καὶ Ἰράν. γ) Ἡ Βόρειος Κορέα, σύμμαχος τῆς Κίνας, δοκιμάζει πυρηνικὴ βόμβα. Ὁ κόσμος ζητᾷ ἀγουροξυπνημένος καὶ πάλι ἐξηγήσεις.

Ἕνα παράδειγμα. Ἤδη, μετὰ τὸ 1989, οἱ γνωρίζοντες ἐπανελάμβαναν ὅτι τὸ μεταναστευτικὸ κῦμα στὴν Εὐρώπη ποὺ θὰ διωγκώνετο συνεχῶς, θὰ κατέστρεφε τὴν ΕΕ καὶ θὰ ἔφερνε παντοῦ στὴν Εὐρώπη φασιστικὰ καθεστῶτα. Φῶς φανάρι, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ναρκωμένους λαοὺς τῆς Εὐρώπης ποὺ δὲν βλέπουν. Καὶ σὲ κάθε νέο ἐπεισόδιο τοῦ σήριαλ, οἱ δημοσιογράφοι  ζητοῦν ἐξηγήσεις, καὶ πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή.

Ἄλλο παράδειγμα: Γιὰ νὰ περικυκλωθῇ ἡ Κίνα ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ, στὸν Εἰρηνικό Ώκεανό, πρέπει νὰ πέσῃ τὸ βορειοκορεατικὸ φρούριο ποὺ φράζει τὸν δρόμο τῆς Κίνας στοὺς Ἀμερικανούς. Ἀλλὰ ἡ Βόρειος Κορέα ἀμύνεται μέχρι ποὺ νὰ  πέσῃ καὶ νὰ ὁλοκληρωθῇ ἡ περικύκλωση τῆς Κίνας ἀπὸ Ἀνατολὰς, ἐνῷ ἀπὸ Δυσμὰς θὰ περικυκλωθῇ ἐφ’ὅσον διαρκέσῃ ἡ συμμαχία τῆς Ἀμερικῆς μὲ τὴν Ῥωσία.

Τὸ μόνο ποὺ παραμένει ἐρωτηματικὸ εἶναι ποῖος ἀπὸ τὴν Κίνα ἤ τὴν Ἀμερικὴ γύρω στὸ 2030 θὰ κερδίσῃ τὸν πλανητικὸ πόλεμο. Ὅλα τὰ ἄλλα, τὰ ἐνδιάμεσα, μεταξὺ 1999 καὶ 2030, εἶναι γνωστά, χωρὶς νὰ χρειάζεται ἡ ἐπέμβαση οὔτε τῶν προφητῶν, οὔτε τῶν ἁγίων, οὔτε τοῦ Νοστράδαμου, οὔτε τοῦ Παϊσίου οὔτε τοῦ μαρμαρωμένου βασιλιᾶ, οὔτε τῆς κόκκινης μηλιᾶς, ἄν καὶ δὲν παραγνωρίζω τὴν ἀξία τῶν προφητειῶν καὶ τῶν θρύλων.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ἐμεῖς ποὺ γνωρίζουμε, τί κάνουμε; Θὰ περιμένουμε παθητικὰ τὸν θάνατο; Θὰ συνεχίσουμε νὰ ἀπαντᾶμε πάλι καὶ πάλι τὰ ἴδια στοὺς ναρκωμένους καὶ τοὺ ἀγουροξυπνημένους ποὺ ψελλίζουν, μὰ τί λέτε κύριέ μου, τρελλαθήκατε; Αὐτὰ δὲν γίνονται. Ἤ, ὅσοι ζωντανοί τοῦ Ἴωνος Δραγούμη θὰ συσπειρωθοῦμε γιὰ νὰ ἐξέλθῃ ἡ παρέα ἀπὸ τὸ δωμάτιο, προσπαθῶντας γιὰ κάποια λύση; Καὶ ἐδῶ παρεμβαίνει τὸ ἀπὸ δεκαετίες σχέδιο μου γιὰ τὴν Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ποὺ ἔχω ἐκθέσει στὰ δεκάδες βιβλία μου, τὰ χιλιάδες ἄρθρα μου καὶ τὶς πολλὲς ὁμιλίες μου. Τὸ μέλλον θὰ δείξῃ.

Δημήτρης  Κιτσίκης                                6 Ἰανουαρίου 2016

218 – Καταραμένο εὐρώ: Ἡ ἵδρυση τοῦ εὐρωνομίσματος καὶ ὁ θρίαμβος τῆς Γερμανίας

218 – Καταραμένο εὐρώ: Ἡ ἵδρυση τοῦ εὐρωνομίσματος καὶ ὁ θρίαμβος τῆς Γερμανίας

           

Κανένα, ἀπολύτως κανένα νόμισμα, οὔτε τὸ ἰμπεριαλιστικὸ ἀμερικανικὸ δολλάριο, δὲν ἐμισήθη ποτὲ τόσο πολὺ ὅσο τὸ εὐρὼ τῶν τραπεζιτῶν ποὺ σὲ ἐλάχιστο χρόνο ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του μετετράπη σὲ φυλακὴ τῶν λαῶν, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου προσεκύνησαν, τὸ πρόσωπο κατὰ γῆς, μέσα στὴν σκόνη τῶν ὁδῶν τοῦ δουλεμπορίου, πλῆθος ξεπεσμένων συνειδήσεων, τρέμοντας γιὰ τὴν ἐλαχίστη τους σύνταξη ντροπῆς, ἰδίως οἱ σκιὲς τοῦ πάλαι ποτὲ ὑπερηφάνου λαοῦ τῶν Ἑλλήνων.

Ὅταν ἡ Ἀμερικὴ μέσῳ τοῦ ΝΑΤΟ ἐπετέθη κατὰ τῆς Εὐρώπης μὲ τὸν βομβαρδισμὸ τῆς Γιουγκοσλαυΐας, στὶς 24 Μαρτίου 1999, ξεκινῶντας ἔτσι τὸν 30χρονο πλανητικὸ πόλεμο, οὐδεὶς ἀντελήφθη ὅτι στὴν σκιὰ τοῦ πληγωμένου ἀμερικανοῦ γίγαντος εἶχε ἤδη προβάλλει ἕνα τέταρτο γερμανικὸ Ῥάϊχ μὲ τὴν μετάλλαξη τοῦ γερμανικοῦ μάρκου σὲ κοινὸ εὐρωπαϊκὸ νόμισμα.

           

Πράγματι, τὴν 1η Ἰανουαρίου 1999, ἀνεκοινώθη ἡ γέννηση τοῦ εὐρωνομίσματος ποὺ ἡ ἀνέκαθεν γερμανικὴ προσήλωση πρὸς τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἐβάπτισε μὲ τὴν σύμπτυξη τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος τῆς Εὐρώπης, "εὐρώ". Τὸ ὄνομα αὐτὸ εἶχε προταθῆ ἀπὸ τὸν γερμανὸ ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν Theo Waigel. Πολλοὶ τῶν παρηκμασμένων Ἑλλήνων οὔτε κἄν ἀντελήφθησαν ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ νέου γερμανικοῦ νομίσματος ἦταν ἑλληνικὸ ἤ ἔστω γερμανικὸ καὶ τὸ πρόφεραν ἀγγλιστὶ γιοῦρο καὶ πάντως ἀπεφάσισαν νὰ μὴν τὸ "ἐξελλενίσουν" κρατῶντας το ἄκλιτο.

           

Ἡ οὐσιαστικὴ ταύτιση τοῦ εὐρωνομίσματος μὲ τὸ γερμανικὸ μᾶρκο ἀπεδείχθη ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῷ εἶχε σχεδιασθῆ νὰ συνεχισθοῦν οἱ συναλλαγὲς σὲ μᾶρκα, παράλληλα μὲ τὴν χρησιμοποίηση τοῦ νέου νομίσματος, μόλις  ἤνοιξαν οἱ ἀγορὲς τὸ μᾶρκο ἐξηφανίσθη. Μία ἄλλη ἔνδειξη τοῦ φαινομένου προῆλθε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα ποὺ θὰ ἐξέδιδε τὸ εὐρώ, ἐγκατεστάθη στὴν Φρανκφούρτη τῆς Γερμανίας καὶ μάλιστα ἔχοντας ὡς πρότυπο τὴν Μπούντεσμπανκ (Deutsche Bundesbank) τὴν γερμανικὴ κεντρικὴ τράπεζα μὲ ἕδρα τὴν Φρανκφούρτη ποὺ εἶχε ἱδρυθῆ τὸ 1957 καὶ ποὺ ἐξέδιδε τὸ μᾶρκο.

           

Ἀκόμα πιὸ ἐνδεικτικὸ τῆς γερμανικῆς ὑφῆς τοῦ εὐρωνομίσματος ἦταν τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ φιλοσοφία ποὺ ὑπέκρυπτε ἦταν αὐτὴ τῶν γερμανῶν Ordoliberals τῆς Σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης, τοῦ περιοδικοῦ Ordo καὶ τοῦ πρώην καγκελλαρίου Λουδοβίκου Ἔρχαρντ ποὺ εἶχε ἀποβιώσει τὸ 1977. Ἡ πρόθεσή τους ἦταν νὰ ἱδρύσουν μία μὴ κρατικὴ κεντρικὴ τράπεζα ποὺ νὰ ἐκδίδῃ καὶ νὰ ἐλέγχῃ τὸ κοινὸ εὐρωνόμισμα, τοῦ τύπου τῆς ἀμερικανικῆς Ὁμοσπονδιακῆς Τραπέζης ( τὴν Fed) ἡ ὁποία ἐξέδιδε καὶ ἤλεγχε τὸ δολλάριο. Μὲ ἄλλα λόγια ἡ Κεντρικὴ Εὐρωπαϊκὴ Τράπεζα ὡς ἐκδότρια τοῦ εὐρωνομίσματος καὶ ὡς ἔχουσα προνομιακὲς σχέσεις μὲ τὸ γερμανικὸ κράτος, ἐγκατεστημένη στὴν Γερμανία, ἐγένετο ὅπλο τοῦ γερμανικοῦ ἐπεκτατισμοῦ.

           

Ἡ ἀνησυχία τῶν Ἄγγλων, ἀκόμη καὶ τῶν Γάλλων, γιὰ τὸν γερμανικὸ αὐτὸ ἔλεγχο τοῦ νομίσματος, ἐξεδηλώθη ἤδη ἀπὸ τὴν ἑπομένη τῆς ἐπανενώσεως τῆς Γερμανίας τὸ 1989. Ἡ Ἀγγλία καὶ ἡ Γαλλία ἦσαν ἀντίθετες στὴν ἐπανένωση τῆς Γερμανίας καὶ προσεπάθησαν νὰ πείσουν τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση νὰ τὴν ἀποτρέψουν. Ὅπως εἶχε δηλώσει ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκὼλ, ἀγαπᾶμε τὴν Γερμανία ἀλλὰ διηρημένη!  Ἡ Γαλλία τελικὰ ἐδέχθη τὴν ἐπανένωση μὲ ἀντάλλαγμα τὴν συγκατάθεση τῆς Γερμανίας στὴν ἵδρυση ἑνὸς κοινοῦ εὐρωπαϊκοῦ νομίσματος, κάτι γιὰ τὴν ὁποία ἀρχικὰ ἡ Γερμανία εἶχε ἐπιφυλάξεις, ἐπειδὴ ἐδίσταζε νὰ ἐγκαταλείψῃ τὸ σκληρό καὶ σταθερό της νόμισμα, τὸ μᾶρκο, ἔναντι τοῦ νέου νομίσματος, ἵδρυση ποὺ ὅμως ἔγινε μπούμερανγκ στὰ χέρια τῆς Γερμανίας. Ὅσο γιὰ τὴν Ἀγγλία, αὐτὴ δὲν ἐδέχθη νὰ εἰσέλθῃ στὸ εὐρώ.

           

Ἄλλη ἔνδειξη τῆς ἀνησυχίας αὐτῆς ἦταν ἡ γαλλικὴ ἐπιμονὴ ὅτι ἐφ' ὅσον ἡ κεντρικὴ τράπεζα εἶχε ἐγκατασταθῆ σὲ γερμανικὸ ἔδαφος, ὁ διοικητής της ἔπρεπε τοὐλάχιστον νὰ εἶναι Γάλλος. Ἀλλὰ ὁ πρῶτος διοικητὴς ἦταν ὁ Ὁλλανδὸς Wim Duisenberg. Οἱ Γάλλοι ἐπέμεναν ὁ Ὁλλανδὸς νὰ ἀντικατασταθῇ ἀπὸ τὸν πρώην διοικητὴ τῆς Γαλλικῆς Κεντρικῆς Τραπέζης, τὸν Jean-Claude Trichet. Οἱ κυβερνήσεις τῆς Γερμανίας, τῆς Ὁλλανδίας καὶ τοῦ Βελγίου προσεπάθησαν νὰ βάλουν βέτο στὶς γαλλικὲς ἀπαιτήσεις. Τελικά εὑρέθη μία μέση λύση: ὁ Duisenberg θὰ παρητεῖτο  πρὸ τοῦ τέλους τῆς θητείας του καὶ θὰ ἔδιδε τὴν θέση του στὸν Trichet τὸν Νοέμβριο τοῦ 2003. Ὅσο γιὰ τὴν Ἀγγλία, αὐτὴ ἄν καὶ δὲν εἶχε ἀποδεχθῆ τὸ εὐρώ, ἐζήτησε ἀνεπιτυχῶς νὰ τῆς δοθῇ μία θέση στὸ διοικητικὸ συμβούλιο τῆς εὐρωπαϊκῆς τραπέζης. Πάντως οἱ ἐπικρίσεις κατὰ  τῆς ἱστορικῆς ἐπιρροῆς ἐπὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τραπέζης τῆς Μπούντεσμπανκ  συνεχίσθησαν.

           

Ἄν καὶ τὸ εὐρὼ συνέφερε πρωτίστως τὴν Γερμανία, ἐφ'ὅσον ἐπρόκειτο γιὰ καμουφλαρισμένο μᾶρκο ποὺ διηυκόλυνε τὴν ἰμπεριαλιστικὴ ἐξάπλωση τοῦ Βερολίνου σὲ ὅλην τὴν ἠπειρωτικὴ Εὐρώπη, οἱ Γερμανοὶ δὲν ἐννοοῦσαν νὰ ξεχάσουν τὸ πρωτότυπο καὶ προσπάθειες γιὰ ἐπιστροφὴ στὸ μᾶρκο συνεχίσθησαν. Ἔτσι τὸ 2005, ἡ Deutsche Telecom προσήρμοσε 50.000 δημοσίους τηλεφωνικοὺς θαλάμους γιὰ νὰ δύνανται νὰ χρησιμοποιοῦν οἱ πολῖτες καὶ γερμανικὰ μᾶρκα μὲ ἀντιστοιχία τοῦ ἑνὸς μάρκου γιὰ ἕνα εὐρώ ἐνῷ ἡ ἀρχικὴ ἀντιστοιχία ὅταν  ἱδρύθη τὸ εὐρὼ τὸ 1999 ἦταν σχεδὸν ἕνα εὐρὼ πρὸς δύο μᾶρκα.

Ἡ ἐμφάνιση τοῦ εὐρωνομίσματος, τὸ 1999, ἀκριβῶς τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Ἀμερικὴ ξεκινοῦσε τὸν τριαντάχρονο πόλεμο γιὰ τὴν πλήρη κατάκτηση τοῦ πλανήτου, δὲν ἄργησε νὰ ἀποδειχθῇ μεγάλη ἀπειλὴ γιὰ τὶς ΗΠΑ. Μέχρι τότε αὐτὲς εἶχαν βοηθήσει στὴν οἰκοδόμηση τῆς ΕΕ ὡς ὅπλο κατὰ τῆς σοβιετικῆς ἐξαπλώσεως στὴν Εὐρώπη καὶ τῶν ἀντιαμερικανικῶν ἐπιθέσεων ποὺ προήρχοντο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ τριτοκοσμισμοῦ. Ἀλλὰ τὸ μυστικὸ τῆς ἀμερικανικῆς ἰσχύος ἦταν πρωτίστως ἡ ἀνεξέλεγκτη παραγωγὴ καὶ  χρησιμοποίηση τοῦ δολλαρίου γιὰ τὶς ἀστρονομικὲς δαπάνες τῶν ἀμερικανικῶν ἐνόπλων δυνάμεων ἀνὰ τὸν κόσμο. Πλῆγμα κατὰ τοῦ δολλαρίου ἐσήμαινε θάνατος τῆς ἀμερικανικῆς ἰσχύος. Συνεπῶς ἔπρεπε πάσῃ θυσία νὰ ἐξοντωθῇ οἱοδήποτε νόμισμα ποὺ θὰ συρρίκνωνε τὴν χρήση τοῦ δολλαρίου ὡς παγκόσμιο νόμισμα. Οἱ στρατιωτικὲς ἐπεμβάσεις στὴν Μέση Ἀνατολή, ἰδίως κατὰ τοῦ Ἰρὰκ καὶ τὴν Λιβύη, ἐξηγοῦνται ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ἐξασφαλίσεως τῶν πηγῶν ἐνεργείας καὶ τὸν ἀποκλεισμὸ τῶν ἀνταγωνιστικῶν χωρῶν στὴν πρόσβαση αὐτῶν τῶν πηγῶν ἐνεργείας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ἀποτροπῆς ἀντικαταστάσεως τοῦ δολλαρίου ἀπὸ ἄλλο νόμισμα στὶς ἐξωτερικὲς συναλλαγὲς τῶν χωρῶν αὐτῶν.

Τὸν Ἰούλιο τοῦ 2015, ἐγράφη ὁ ἐπίλογος τῆς τραγωδίας τοῦ εὐρωνομίσματος. Κατόπιν φοβερῶν ἀμερικανικῶν πιέσεων, ἀκόμη καὶ δύο προέδρων, τοῦ Ὀμπάμα καὶ τοῦ Κλίντον, οἱ Βρυξέλλες ὑπεχρεώθησαν νὰ κρατήσουν ἐντὸς εὐροῦ τὸ ἑλληνικὸ πόδι μὲ γάγγραινα. Ἀντὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς χειρουργικῆς ἀποκοπῆς τοῦ σάπιου ἑλληνικοῦ σκέλους ποὺ θὰ ἔσωζε τὴν Εὐρώπη, ἡ Ἑλλὰς παρέμεινε στὸ εὐρὼ ὡς καμικάζι ὥστε ἀργὰ ἤ γρήγορα νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν γάγγραινα σὲ ὅλη τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση σὲ σημεῖο νὰ θανατώσῃ τὸ εὐρὼ πρὸς χάριν τοῦ δολλαρίου. Τὸ ἐρώτημα βεβαίως παραμένει: Γιατί ἡ Ἑλλὰς ἀπεφάσισε νὰ ἀνατιναχθῇ ὡς καμικάζι ἐντὸς Εὐρώπης. Συνέφερε τὸν ἑλληνισμό;

Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Ἰουλίου 2015

217 - Ἡ ἀπόλυτη γεωπολιτικὴ θεωρία: Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή

217 - Ἡ ἀπόλυτη γεωπολιτικὴ θεωρία: Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή

Ὅταν στὴν δεκαετία τοῦ 1970 ἀνέπτυξα, ὡς καθηγητὴς γεωπολιτικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀττάβας, τὴν θεωρία μου ποὺ ὠνόμασα «Ἐνδιάμεση Περιοχή» (βλέπε τὸ σχετικὸ ἄρθρο, Ἐνδιάμεση Περιοχή, στὴν Βικιπαίδεια), ἐλάχιστοι στὸν κόσμο ἐκατάλαβαν τὴν σημασία της. Ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου μεταξὺ καπιταλιστικῆς Δύσεως καὶ κομμουνιστικῆς Ἀνατολῆς  ὅπου ἡ ἰδεολογία ἔπαιζε ἀπόλυτο μανιχαϊστικὸ ῥόλο καὶ ὅπου οἱ πολιτισμοὶ ὑπάγοντο στὸ ἰδεολογικὸ μοντέλο (π.χ. ἡ κομμουνιστικὴ Ῥουμανία, μαζί μὲ τὴν Μογγολία ὑπάγοντο στὴν Ἀνατολὴ ἐπειδὴ ἦσαν κομμουνιστικές, ἐνῷ ἐγὼ μὲ τὴν θεωρία μου κατέτασα, ἀσχέτως πολιτικοῦ συστήματος, τὴν Ῥουμανία στὴν πολιτισμικὴ Ἐνδιάμεση Περιοχή, καὶ τὴν Μογγολία στὴν πολιτισμικὴ Ἀνατολή). Ἡ μόνη γεωπολιτικὴ θεωρία ποὺ εἶχε χρησιμοποιηθῇ μέχρι τότε ἦταν αὐτὴ τοῦ Μακίντερ καὶ τοῦ Χαουσχόφερ περὶ συγκρούσεως ἠπειρωτισμοῦ καὶ θαλασσοκρατίας, ἄν καὶ αὐτὴ ἀκόμη εἶχε παραμερισθῆ ὡς αἰτία τοῦ ἐπεκτατισμοῦ τοῦ Γ΄Ῥάϊχ.

Ὅταν τὸ 1989 κατέρρευσε τὸ ἀνατολικὸ ἰδεολογικὸ σκέλος τοῦ διπόλου Ἀνατολή-Δύση, ἡ γεωπολιτικὴ ἐπανῆλθε στὸ προσκήνιο καὶ ἡ πολιτισμικὴ θεωρία μου τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ἤρχισε νὰ γίνεται γνωστή, ἐνῷ στὴν δεκαετία τοῦ 1990 ἐχρησιμοποιήθη μάλιστα ἀπὸ ἕναν Ἀμερικανὸ καθηγητή, τὸν Σαμουὴλ Χάντινγκτον, ποὺ τὴν παρεμόρφωσε γιὰ νὰ τὴν κάνῃ ὅπλο τοῦ ἀμερικανικοῦ ἐπεκτατισμοῦ, ὑπὸ τὴν ὀνομασία «σύγκρουση πολιτισμῶν» (βλέπε τὸ ἀντίστοιχο ἀγγλικὸ ἄρθρο, “clash of civilizations” τῆς Βικιπαιδείας). Ὅταν τὸ 1999, ξεκίνησε στὴν Γιουγκοσλαυΐα ὁ «πλανητικὸς πόλεμος» (ἰδική μου ἔκφραση) ποὺ διανύουμε σήμερα (πέραν τοῦ πρώτου παγκοσμίου πολέμου, τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καὶ τοῦ ψυχροῦ πολέμου), ἡ θεωρία τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς ἐπῆρε ὅλο καὶ περισσότερη σημασία, ὡς πεδίο πλανητικῆς συγκρούσεως Κίνας-ΗΠΑ, Εὐρώπης-Ῥωσίας, σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ ἡ Κίνα, ἐνοχλημένη, νὰ ἐπέμβη τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2015, καὶ νὰ ἐξαφανίσῃ στὸ λῆμμα Ἐνδιάμεση Περιοχή, τῆς Βικιπαιδείας, τὸ ἀντίστοιχο ἄρθρο στὰ κινεζικὰ ποὺ ἦταν ἀναρτημένο ἀπὸ χρόνια, ὅταν ἡ θεωρία μου εἶχε γίνη γνωστὴ στὴν Κίνα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς διδασκαλίας μου στὸ πανεπιστήμιο Σοὺν Γιάτ-σὲν τῆς Καντόνας (ἐνῷ ἐκράτει τὸ κινεζικὸ ἄρθρο στὸ λῆμμα "Δημήτρης Κιτσίκης" τῆς Βικιπαιδείας).

Πράγματι, ἡ Κίνα, μὲ τὴν ἀνακατασκευὴ τὴς νέας Ὁδοῦ τῆς Μετάξης (ποὺ οἱ Ἕλληνες φιλόλογοι ἀποκαλοῦν βαρβαριστί, «Δρόμο τοῦ Μεταξιοῦ»!) ἡ ὁποία καταλήγει στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, προσπαθεῖ μέσῳ τοῦ λιμένος τοῦ Πειραιῶς, διὰ τῶν ἐγκαταστάσεων τῆς κινεζικῆς Κόσκο, νὰ εἰσβάλῃ καὶ νὰ κατακτήσῃ οἰκονομικὰ τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη, μέσῳ τῆς σιδηροδρομικῆς γραμμῆς Πειραιῶς-Βερολίνου, θυμίζοντας ἔντονα τὴν δράση τῶν  δυτικῶν ἰμπεριαλιστικῶν Δυνάμεων πρὸ τοῦ πολέμου τοῦ 1914, μὲ τὴν ἐπέκταση τοῦ σιδηροδρόμου Βερολίνου-Κωνσταντινουπόλεως μέχρι τὴν Βαγδάτη, ἄν καὶ σήμερα πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνση. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Κίνα θέλει νὰ ἀγνοῇ ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀνήκει στὴν Δύση ἀλλὰ στὴν Ἐνδιάμεση Περιοχή, καὶ ἀγωνίζεται νὰ πείσῃ τὴν Ἀθήνα νὰ παραμείνῃ στὸ εὐρὼ καὶ τὴν ΕΕ γιὰ νὰ χρησιμοπόιηθῇ ἡ χώρα μας ὡς διάδρομο κινεζικῆς οἰκονομικῆς διεισδύσεως στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη.

Παρὰ ταῦτα, σήμερα ἡ πραγματικότης τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὡς κέντρο τῆς πλανητικῆς γεωπολιτικῆς, καὶ τὸ Αἰγαῖο ὡς κέντρο τοῦ κέντρου, δίδει στὸν  ἑλληνικὸ χῶρο, καὶ δικαίως, ἀπὸ γεωπολιτικῆς ἀπόψεως, τὴν σημασία ποὺ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια εἶχε στὸ παγκόσμιο πολιτισμικὸ ἐπίπεδο. Ὁ Εὐρασιανισμὸς τοῦ Ντούγκιν, ὅπως καὶ τὸ Heartland τοῦ Μακίντερ εἶναι ξεπερασμένες γεωπολιτικὲς ἔννοιες σὲ σύγκριση μὲ τὴν ὑπερτάτη πραγματικότητα τῆς Ἐνδιαμέσου Περιοχῆς. ΗΠΑ, Γερμανικὴ Εὐρώπη, Ῥωσία, Κίνα συγκρούονται στὸ Αἰγαῖο, καὶ ὄχι στὸν Ἀτλαντικὸ ἤ τὸν Εἰρηνικὸ Ὠκεανό, οὔτε κἄν σὲ ὁλόκληρη τὴν Μεσόγειο. Ἐδῶ στὸ Αἰγαῖο, στὸ σταυροδρόμι τῆς ὁριζοντίου συμβολῆς τῶν ἀγωγῶν πετρελαίου καὶ τῆς καθέτου συμβολῆς τοῦ θαλασσίου διαύλου Εὐξείνου Πόντου-Στενῶν-Κρήτης, θὰ κριθῇ τελικὰ ἡ ἔκβαση τοῦ πλανητικοῦ πολέμου, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἑλλάς, ὡς ἀποτυχημένο κράτος (failed state) ἀπὸ τῆς 25ης Μαρτίου 1821, γιὰ νὰ μὴν διαμελισθῇ ὅπως τὸ Ἰράκ, τὴν Συρία καὶ τὴν Λιβύη, θὰ ὑποχρεωθῇ νὰ οἰκοδομήσῃ μία ἑλληνοτουρκικὴ συνομοσπονδία μὲ στήριξη τοῦ Ἰσραήλ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 28 Ἰουλίου 2015

93 - Ἔρχεται ἡ σειρά μας

93 - Ἔρχεται ἡ σειρά μας

Ὁ Μεταξᾶς, τὸ 1940, βλέποντας τὸν περίγυρο νὰ φλέγεται ἤλπιζε ὅτι ἡ Ἑλλὰς θὰ ἀπέφευγε τὴν σύρραξη. Ἔγραφε στὸ τετράδιό του, στὶς 18 Ἀπριλίου 1940 (βλέπε στὴν σελίδα 107 τοῦ βιβλίου μου, Ἡ Ἑλλὰς τῆς 4ης Αὐγούστου καὶ οἱ Μεγάλες Δυνάμεις, Ἐλεύθερη Σκέψις): "Ὁ πόλεμος θὰ βαστάξῃ πολὺ πολὺ καιρό... Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἰσορροπία [εἰς τὴν ἀναμέτρησι] καὶ ἡ βαθμιαία φθορά,  ἀπὸ τὶς δύο μεριές, εἶναι ποὺ θὰ γεννήσῃ τὸ νέο πολιτισμό. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, συγκεντρωμένοι, πειθαρχημένοι, μὲ ψηλὰ ἰδανικά, εἴμαστε πιὸ κοντὰ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους σ'αὐτὴ τὴ νέα φάσι πολιτισμοῦ... Οἱ Ἄγγλοι θέλουν νὰ καταστρέψουν, λένε, τὸ ναζισμό. Ἀλλὰ μὲ αὐτὸ κατὰ βάθος ἐννοοῦνε τὸν ἀντικοινοβουλευτισμό. Θέλουν λοιπὸν νὰ ἐπιβάλουν παντοῦ τὸ παλαιωμένο λιμπεραλιστικὸ πολίτευμα. Ὥστε περπατοῦνε μὲ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ πίσω".

Δυστυχῶς, στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους, ἡ Ἑλλὰς εἰσῆλθε στὸ καζάνι τοῦ γενικευμένου πολέμου. Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ σήμερα, ἀλλὰ χωρὶς τὸν Μεταξᾶ, δηλαδὴ χωρὶς τὴν πειθαρχία καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἐπέτρεψαν στὴν ΕΟΝ νὰ μετουσιωθῇ στὴν ΕΠΟΝ, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Κατοχῆς. Θὰ εἰσέλθουμε στὴν πολεμικὴ σύρραξη μὲ τὰ ὑπολείμματα τοῦ βρωμεροῦ καθεστῶτος τῶν Βενιζελοσαμαρικῶν δωσιλόγων. Ἡ προσπάθεια ἐξοντώσεως τῆς λαϊκῆς θελήσεως ἐνσωματωμένης στὴν Χρυσῆ Αὐγὴ θὰ ἔχῃ καταστρεπτικὲς ἐπιπτώσεις. Μία κοινὴ δράση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς μὲ τὸν στρατὸ καὶ τὴν ἀστυνομία, ἐὰν ἐξεδηλώνετο καὶ ἀπετύγχανε, θὰ ἔφερνε τὴν χώρα στὴν τραγικὴ κατάσταση τῆς Οὐκρανίας. Ὁ πλανητικὸς πόλεμος καλὰ κρατεῖ καὶ θὰ βουλιάξῃ τὴν Ἑλλάδα, ἐνῷ ἐμεῖς συνεχίζουμε νὰ μὴν καταλαβαίνουμε, γράφοντας ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ξεσπάσῃ τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Ὅπως τὸ ἔχω ἐξηγήσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1999, στὰ πολλὰ γραπτά μου, ἡ ἀνθρωπότης, ἀπὸ τῆς 24ης Μαρτίου 1999, ἔχει εἰσέλθει σὲ κάτι παραπάνω ἀπὸ παγκόσμιο πόλεμο. Ἔχει εἰσέλθει σὲ 30χρονο (1999-2030) πλανητικὸ πόλεμο καὶ ἡ Γιουγκοσλαυΐα, τὸ Ἀφγανιστάν, τὸ Ἰράκ, ἡ Λιβύη, ἡ Συρία, ἡ Οὐκρανία, εἶναι ἁπλῶς διαδοχικὰ πολεμικὰ μέτωπα τοῦ ἰδίου πλανητικοῦ πολέμου. Τὸ ΚΚΕ, ἀπὸ φόβο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς τείνει νὰ εὐθυγραμμισθῇ μὲ τὸν κοινοβουλευτισμό. Ὁ Λένιν θὰ ἔφριττε βλέποντας αὐτὴν τὴν ἀναποφασιστικότητα ἐκ μέρους τοῦ ΚΚΕ.

Ὁμαλὴ λύση πουθενὰ δὲν διαφαίνεται. Ἡ Ἑλλὰς κυριολεκτικὰ βουλιάζει μέσα στὸ χάος. Ὁ Ὀμπάμα ἔχει χάσει τὸν ἔλεγχο τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Τὸ Ἰσραήλ, τρομοκρατημένο ἀπὸ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ χάσῃ σταδιακὰ τὴν ὑποστήριξη τῶν ΗΠΑ πρὸς χάριν τῶν Ἀράβων καὶ τῶν Ἰρανῶν, ὑποστηρίζει τοὺς ἐξεγερμένους Ναζὶ στὴν Οὐκρανία. Μόνη ἐλπὶς παραμένει ἡ καταπληκτικὴ διπλωματικὴ ἱκανότητα τοῦ Πούτιν νὰ φθάσῃ μὲ τὴν Ἀμερικὴ σὲ μία νέα Γιάλτα. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται ἡ Ῥωσία νὰ βοηθήσῃ τὴν Ἑλλάδα ἐὰν αὐτὴ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ πάρῃ τὴν τύχη της στὰ χέρια της. Γιὰ τὴν Χρυσῆ Αὐγὴ ἡ στιγμὴ ἔφθασε νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ἡ ὀργάνωσή της δὲν εἶναι μόνον στὰ χαρτιά. Ὅτι ξέρει νὰ ἀγωνίζεται.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                             21 Φεβρουαρίου 2014