266 – Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὁ Ἀλλάχ

266 – Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὁ Ἀλλάχ

Στὶς 17 Ἀπριλίου 2010, ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Βαρθολομαῖος, κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν Ἀμερική, σὲ ἐρώτηση Ἀμερικανοῦ δημοσιογράφου ἐὰν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐπὶ τῆς γῆς ἔχουν τὸν ἴδιο Θεό, ἀπήντησε στὰ ἀγγλικά: «Φυσικά, ὁ ἴδιος Θεὸς (God) μᾶς ἔπλασε καὶ συνεπῶς εἴμεθα ὅλοι ἀδέλφια καὶ ὅλοι μας ἔχουμε τὸν ἴδιο οὐράνιο Πατέρα, ἀσχέτως πῶς τὸν ὀνομάζουμε. Ἡ ὀνομασία «Θεός» (God) εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ ὀνόματά του, ὅπως καὶ Ἀλλὰχ ἤ Γιαχβέ».

Τὸ Γραφεῖο ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων καὶ τῶν Παραθρησκειῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀντί νὰ κεραυνοβολῇ μὲ τὸ ἀζημίωτο τὸν κάθε χριστιανὸ ὀρθόδοξο ποὺ ἀγαπᾷ τὴν πατρίδα του καὶ συνεπῶς καὶ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμό, στὸν ὁποῖο φυσικὰ συμπεριλαμβάνεται καὶ ἡ ἑλληνικὴ θρησκεία ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἀποκαλεῖ εἰδωλολατρική, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἠσχολεῖτο μὲ τὴν δήλωση αὐτὴ  τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία εἶναι ἀναμφισβητήτως, καλοπροαίρετη  μέν, ἀλλὰ αἱρετική.

Ὁ Βαρθολομαῖος δὲν ἔχει τὴν δικαιολογία πολλῶν Ὀρθοδόξων τοῦ λαοῦ μας ποὺ εἶναι ἀνεπαρκῶς διαβασμένοι. Ἐπὶ πέντε συναπτὰ ἔτη παρηκολούθησε μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀνατολικῶν Σπουδῶν τῆς Ῥώμης, στὸ Οἰκουμενικὸ Ἰνστιτοῦτο Bossey τῆς Ἑλβετίας καὶ στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου. Ἔλαβε διδακτορικὸ στὸ Κανονικὸ Δίκαιο ἀπὸ τὸ Γρηγοριανὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ῥώμης, ὑποβάλλοντας διατριβὴ μὲ θέμα, «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησία». Ἀνεκηρύχθη ἐπίτιμος διδάκτωρ τῶν Πανεπιστημίων Ἀθηνῶν, Θεσσαλονίκης, Πατρῶν, Ἰωαννίνων, Georgetown καὶ Yale τῶν ΗΠΑ, Flinders τῆς Αὐστραλίας, Μανίλας Φιλιππινῶν, Λονδίνου, Ἐδιμβούργου, Λουβέν, Μόσχας, Βολωνίας, καὶ Βουκουρεστίου. Γνωρίζει ἑλληνικά, τουρκικά, λατινικά, ἰταλικά, γερμανικά, γαλλικὰ καὶ ἀγγλικά.

Ὁ Βαρθολομαῖος λοιπὸν γνωρίζει ὅτι ὁ Θεὸς τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ὁ Τριαδικὸς Θεός, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, κάτι ποὺ δὲν εἶναι οὔτε ὁ Ἀλλάχ, οὔτε ὁ Γιαχβέ, οὔτε ὁ Ζεύς. Διότι, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ διατείνεται ὅτι ὁ Ἀλλάχ εἶναι ὁ Θεός, τότε πρέπει νὰ πιστεύῃ τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸν Δία. Ἐὰν πάλι νομίζει ὅτι δὲν ἔχει σημασία ἐὰν ὁ Θεὸς τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι τριαδικὸς τότε δὲν πρέπει νὰ θεωρῇ σημασία ὅτι ὁ Θεὸς τῶν προχριστιανῶν Ἑλλήνων ἦταν δωδεκάθεος.

           

Ἡ αἵρεση ὅμως τοῦ Βαρθολομαίου δὲν εἶναι μόνον θεολογική, εἶναι καὶ ἐκκλησιολογική. Ὁ Ὀρθόδοξος πιστεύει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἐνσαρκωμένος Θεός ποὺ ἵδρυσε τὴν μόνη σωστὴ θρησκεία, τὴν μία ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ ὅτι ἐμεῖς, ὡς Ὀρθόδοξοι, εἴμεθα «γένος ἐκλεκτόν», καὶ «ἔθνος ἅγιον». Ὁ ἀπόστολος  Πέτρος στὴν πρώτη ἐπιστολή του (κεφάλαιο Β΄, στίχο 9) γράφει: «Ὑμεῖς δὲ γένος  ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον» καὶ δὲν γίνεται νὰ διοικούμεθα ἀπὸ μὴ Ὀρθοδόξους, ὅπως ἕναν ἄθεο ἤ μὴ ὀρθόδοξο πρωθυπουργό, διότι «βασίλειον ἱεράτευμα» σημαίνει ὅτι τὸ Ὀρθόδοξο ἱερατεῖο ἔχει βασιλικὴ καταγωγή, δηλαδὴ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι συγχρόνως  βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς.

Ὡς Ὀρθόδοξοι εἴμεθα τὸ Νέο Ἰσραήλ, ὁ περιούσιος λαός. Ἐδῶ ἡ ἔννοια τοῦ περιουσίου λαοῦ ποὺ ἀκόμη καὶ οἱ ἐθνικιστὲς ἔχουν δυσκολία νὰ καταλάβουν ὅταν δὲν σκέπτονται ὀρθόδοξα, εἶναι λογικωτάτη. Ὁ ἑβραϊκὸς λαός, κατὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἦταν ὁ περιούσιος λαὸς καὶ ἡ πνευματικὴ Ἱερουσαλήμ. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ δὲν ἀνεγνώρισαν τὸν Χριστό, τὸ δακτυλίδι τῆς διαδοχῆς ἐπέρασε αὐτομάτως στὸν Ὀρθόδοξο λαό (ὄχι τὸν ῥωμαιοκαθολικὸ ἤ τὸν προτεσταντικὸ ποὺ εἶναι αἱρέσεις). Συνεπῶς ὁ μὴ Ὀρθόδοξος Ἕλλην δὲν δύναται νὰ ἀξιοῖ νὰ εἶναι περιούσιος καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Ῥῶσος δύναται νὰ φέρῃ τὸν τίτλο τοῦ περιουσίου λαοῦ μόνον ἐὰν προηγουμένως ἀναγνωρίσῃ ὅτι τὸν δικαιοῦται διὰ μέσου τῶν Ἑλλήνων (δηλαδὴ τοῦ μπαμπᾶ τους!) οἱ ὁποῖοι ἔβαλαν τὶς βάσεις, μέσῳ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.

Ἡ αἱρετικὴ κατανόηση τοῦ χριστιανισμοῦ μᾶς ὁδηγεῖ ἀπ΄εὐθείας στὴν ἀντίληψη τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως τοῦ Τσίπρα ποὺ θεωρεῖ λογικὸ νὰ ἀντικατασταθῇ τὸ μάθημα τῶν κατηχητικῶν μὲ μάθημα θρησκειολογίας ὅπου θὰ διδάσκονται ὅλες οἱ θρησκεῖες ὡς ἴσες μεταξύ των, έφ’ὅσον «ἕνας εἶναι ὁ Θεός», εἴτε λέγεται Ἀλλάχ, εἴτε Γιαχβέ, εἴτε Κρίσνα. Σὲ τελευταία ἀνάλυση ἡ πανθρησκεία καταργεῖ ὅλες τὶς θρησκεῖες. Τὸ Ἰσραὴλ εὑρίσκει τὴν δύναμη δημιουργίας τοῦ κράτους του στὴν συσπείρωση ποὺ πάντα πραγματοποιεῖ γύρω ἀπὸ τὸν Θεό του, τὸν Γιαχβέ. Ἡ Ἑλλὰς ἄς παραδειγματισθῇ ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ, διαφορετικά, ἡ θέση ὀπαδῶν τοῦ «ἕνας εἶναι ὁ Θεός» κατεδαφίζει τὸν ἑλληνισμό, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴδιο τὸ ἑλληνικὸ κράτος. Ὁμοίως, ἥ ἔκφραση «ὁ Θεὸς εἶναι Ἕλλην», κατὰ τὸ «ὁ Γιαχβέ εἶναι Ἑβραῖος», ἀκολουθεῖ  τὴν παραπάνω λογική καὶ εἶναι ἡ λαϊκὴ ἑρμηνεία τῆς βασικῆς ἀληθείας ὅτι χωρὶς τοὺς Ἕλληνες ὁ χριστιανισμὸς, μετὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ θὰ εἶχε παραμείνει μία ἑβραϊκὴ αἵρεση περιορισμένων διαστάσεων. Ἄλλωστε, τὴν σχέση αὐτὴ χριστιανισμοῦ καὶ ἑλληνισμοῦ τὴν άνεγνώρισε καὶ ὁ πρώην πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄, ὅταν σὲ μία περίφημη ὁμιλία του τῆς 12^ης Σεπτεμβρίου 2006, στὸ γερμανικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ῥέγκενσμπουργκ , ἐδήλωσε ὅτι ὁ δυτικὸς χριστιανισμὸς εἶχε ἀκολουθήσει στραβὸ δρόμο μετὰ τὴν Ἀναγέννηση, κάτι ποὺ ἐξηγεῖ τὴν παρακμή του, ἐπειδὴ εἶχε καταλάβει τὸν ἑλληνισμὸ ὡς ἀποκομμένο ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἔπρεπε, εἶπε, ὁ χριστιανισμὸς νὰ ἐπιστρέψῃ στὸ Βυζάντιο, διαφορετικὰ ὁ χριστιανισμὸς ἐκαθίστατο ἀνεξήγητος. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ, στὰ γραπτά μου, τὸν ἐπωνόμασα «ὁ Ἕλλην πάπας». (Βλέπε στὸ τεῦχος 41, Φθινοπώρου 2006, τοῦ περιοδικοῦ Ἐνδιάμεση Περιοχή, τὸ ἄρθρο μου, «Ὁ Ἕλλην πάπας: Τὸ πλήρες ἐπαναστατικὸ κείμενο ἐπαναφορᾶς τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας».

Δημήτρης Κιτσίκης                     15 Δεκεμβρίου 2015

204 - Ἀντίσταση καὶ πάλι ἀντίσταση!

204 - Ἀντίσταση καὶ πάλι ἀντίσταση!

Ὄχι πλέον τὸ σύνθημα, «ἐλευθερία ἤ θάνατος». Ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη ἐλεύθερος καὶ ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἀθάνατος. Τὸ εἶπε καὶ ὁ Ῥουσσώ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐγεννήθη ἐλεύθερος  καὶ φυσικὰ ἐννοοῦσε τὸν Ἕλληνα ἐφ’ ὅσον ὁ ἄνθρωπος τοῦ Σύμπαντος εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ὁ Ἕλλην. Τὸ σύνθημα ἐλευθερία ἤ θάνατος γιὰ τὸν  Ἕλληνα δὲν ἔχει νόημα. Ἁπλὰ πράγματα. Ἐλεύθερος πνευματικὰ φωλιάζοντας στὴν καρδιὰ τῆς Παναγίας, ὁ γίγας  Ἕλλην κουβαλᾷ στὸ σῶμα του ὅλην τὴν ἀθλιότητα τοῦ Κουασιμόδο, τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, ὅλη τὴν ἀφόρητη ῥωμαΐλα τῆς σικελικῆς Μεγάλης Ἑλλάδος, τῶν Ῥωμὰ τῆς τζιγγανιᾶς, τῆς Νέας Ἑλλάδος τῶν Ἰνδιῶν, τῆς μαφίας τῶν ταξιτζήδων.

Τὸ παραμορφωμένο σῶμα τοῦ Κουασιμόδο, ἐγκαταλελειμμένο βρέφος τοῦ παγεροῦ χειμῶνος τοῦ 1941, στὰ σκαλιὰ τῆς Παναγιᾶς τοῦ Ἄθω, μεγαλωμένος κωδωνοκρούστης τῆς ἀρπαχτῆς, μὲ ἄθλια φιλοδωρήματα γιὰ τὴν ἐπισκευὴ τῆς καλύβας τοῦ Καραγκιόζη, μεγαλωμένος κατσικοκλέφτης στὰ βουνὰ τοῦ Ταϋγέτου, κρύβει μέσα του τὴν γιγαντιαία συμπαντικὴ ψυχὴ ποὺ πάλλει σὰν βαρειὰ καμπάνα μέσα στὰ ἄστρα τῆς Ἀκροπόλεως τῶν Ἀθηνῶν.

Τὸ πλῆθος τῆς Δύσεως τὸν συλλαμβάνει ὡς τέρας πονηριᾶς καὶ τεμπελιᾶς. Ὅμως, ὡς Ῥωμά-Ῥωμηὸς ἐρωτεύεται τὴν Παναγιά, μεταμορφωμένη σὲ τσιγγάνα Ἐσμεράλδα καὶ τὸ βαθὺ ἀστρικὸ στερέωμα ἀναστενάζει ἑλληνικά.

Ποιὸς ἀφουγκράζεται στὴν ἔρημο τῆς Μογγολίας, καβάλα στὰ παιδικὰ μογγολικὰ ἄτια, τρέχοντας μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ βέλους, τὸ θεϊκὸ σφύριγμα τοῦ ἑλληνισμοῦ; Ποιὸς λύκος, μὲ τὸ κεφάλι τεντωμένο πρὸς τὴν Λυκαυγή, τὸ τρελὸ στερέωμα μιᾶς νύχτας στὸ μέτωπο τῆς Πάρνηθας, ἔκτισε τὸ λημέρι του στραμμένο στὴν Ἀνατολὴ γιὰ νὰ βλέπῃ τὸν ἀνατέλλοντα ἥλιο καὶ νὰ οὐρλιάζῃ ἀπὸ μοναξιά; Ἀπέραντα μόνος, ἀνώτερος τῶν πάντων, προσφέροντας γενναιόδωρα τοὺς νόμους του στὸν γύρω κόσμο, ὡς ἔργο λύκου, τοῦ Λυκούργου, σώζει μὲ τὶς κραυγές του τοὺς Ἕλληνες τοῦ Παρνασσοῦ ποὺ ἐπνίγοντο στὸν κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνος, οἱ ὁποῖοι κτίζουν εὐγνώμονες τὴν Λυκώρεια στὴν κορυφή.

Ἀνεξιχνίαστο μυστήριο τοῦ ἑλληνισμοῦ! Οὐδεὶς γνωρίζει τὴν προέλευση του. Ὅμως ὅλοι ὑποκλίνονται στὸ συμπαντικό του μεγαλεῖο. Καὶ ἡ φρικιαστικὴ γκριμάτσα τοῦ Γερμανοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν Σόϋμπλε, ποὺ συνειδητοποιεῖ ἄθελά του τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνισμοῦ, τὸν ὁδηγεῖ ἀπελπιστικὰ στὴν αὐτοκτονία ὅπως τὸν δεσμοφύλακα Ἱαβέρη τῶν Ἀθλίων ἐνώπιον τοῦ Ἕλληνος ληστοῦ Γιάννη Ἀγιάννη.

Γράφοντας γιὰ τὸν Ἕλληνα Καραγκιόζη, στὸ βιβλίο μου Περὶ Ἡρώων (Ἡρόδοτος, 2014) εἶχα παρατηρήσει: «Μήπως ὅμως ὁ Καραγκιόζης ἐπεραίωσε, μὲ τοὺς ἄθλους του, τὸ πέρασμα του ἀπὸ τὴν γῆ καὶ ἀνέβηκε στοὺς οὐρανούς; Δηλαδή, ἔπαυσε νὰ εἶναι ἥρωας καὶ ὡς Ἡρακλῆς ἐκάθησε ἐκ δεξιῶν τοῦ Διός καὶ ἔγινε θεός, γι’ αὐτὸ καὶ ἐβαλσαμώθη καὶ εἰσῆλθε στὸ μουσεῖο ὡς ἄμεμπτος πλέον; Τότε, ὡς ἅγιος Καραγκιόζης, ἀπηλευθερωμένος ἀπὸ τὶς βωμολογίες καὶ τὸ πέος του, ἄσαρκος πλέον, ἕνα «νέφος κατελθὸν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τὸν ἀπήγαγε εἰς τὸν Ὄλυμπον»;  Ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ περιμένει τὸν νέο της ἥρωα»(σ.272).

Δημήτρης Κιτσίκης                                   19 Ἰουνίου 2015

50 - Ὁ δωδεκάλογος τοῦ Κιτσικισμοῦ

50 - Ὁ δωδεκάλογος τοῦ Κιτσικισμοῦ

Μὲ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ 50στου ἄρθρου τούτου του μπλὸγκ φίλοι μου μὲ παρεκάλεσαν νὰ συνοψίσω σὲ 12 σημεῖα μερικὲς βασικὲς ἀρχὲς τῆς σκέψεώς μου. Ἄς τὸ ἐπιχειρήσουμε λοιπόν:

1 – «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ [ἑλληνικὸς] Λόγος...καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» ἔγραψε στὸ Εὐαγγέλιό του ὁ Ἰωάννης, τρανὴ ἀπόδειξη ὅτι τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα εἶναι θεόπνευστο καὶ συνεπῶς συμπαντικό. Ἐξ αὐτοῦ ἀπορρέει ὅτι ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς ἐπεκτείνει, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἐθνικισμὸ ποὺ συρρικνώνει. «Ἡ ἀγάπη ἐπεκτείνει, τὸ μῖσος συρρικνώνει». Ξενοφοβία καὶ ἀντισημιτισμὸς εἶναι ἀδιανόητες ἔννοιες γιὰ τὸν ἑλληνισμό.

2 - Ὁ ἰσοτισμὸς εἶναι μία ἔννοια παρὰ κοινωνίᾳ καὶ παρὰ φύσῃ. Ἀκόμη καὶ ἡ μαρξιστική-λενινιστικὴ κοινωνία θεωρεῖ τὸν ἰσοτισμὸ μαοϊκὴ ῥομαντικὴ οὐτοπία. Ὁ ἰσοτισμὸς πραγματοποιεῖται μόνον ἐν Παραδείσῳ καὶ στὴν ἀταξικὴ κομμουνιστικὴ κοινωνία τοῦ τέλους τῶν καιρῶν. Οἱ ἐκλεκτοί, οἱ ἀριστοκράτες τοῦ πνεύματος πρέπει νὰ κατευθύνουν τὴν κοινωνία καὶ ὄχι ἡ μετριοκρατία τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ ἡ ὀχλοκρατικὴ δημοκρατία. Καὶ στὴν φύση ὑπερισχύουν τὰ ἀνώτερα εἴδη. Συμπέρασμα: Κάθε ἔθνος, ὅσο βάρβαρο ἤ πρωτόγονο καὶ ἄν εἶναι, ἔχει τὴν ἰδική του κουλτούρα, ἀλλὰ τρεῖς εἶναι οἱ πολιτισμοὶ στὸν πλανήτη: ὁ κινεζικὸς, ὁ ὁποῖος σταδιακὰ τείνει νὰ ὁλοκληρωθῆ μέσα στὸν ἑλληνισμό, ὁ ἑλληνικὸς, ὁ ὁποῖος εἶναι τέλειος καὶ συμπαντικός, καὶ ὁ δυτικὸς ὁ ὁποῖος ὡς σελήνη ἀποσπασμένη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γῆ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν ἑλληνισμὸ ὡς ἀποτυχημένος δορυφόρος.

            Τὸ ἀνώτερο γένος τῆς γῆς εἶναι οἱ Ἄρειοι, οἱ ὁποῖοι κατέκτησαν τὴν κοιλάδα τοῦ Γάγγη χίλια χρόνια πρὸ Χριστοῦ μὲ γλῶσσα τὴν ἰνδοευρωπαϊκή, δηλαδὴ τὴν ἑλληνική, ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχονται τὰ σανσκριτικά. Συνεπῶς ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἡ μόνη παγκόσμια γλῶσσα στὴν ὁποία ὑποτάσσονται καὶ ἡ κινεζική, καὶ ἡ οὐραλοαλταϊκή, καὶ ἡ σημιτική. Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι φυλετικὸς ἐπειδὴ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων εἶναι  τὸ ἀνώτατο γένος τοῦ Σύμπαντος ποὺ φυσικὰ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τοὺς σημερινοὺς πολῖτες τοῦ παρηκμασμένου καὶ ἐξευτελισμένου κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν ἀλλὰ ποὺ βασίζεται στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.

3 - Ἡ Ἱστορία κινεῖται ἡρωϊκά, μέσῳ τῆς ἐπεμβάσεως τῶν ἡρώων. Ὁ Θεὸς ἀποφασίζει πότε θὰ φέρῃ ἐπὶ τῆς γῆς, στὴν συγκεκριμένη περίοδο, τὸν ἥρωα ποὺ θὰ ἐπακινήσῃ τὴν Ἱστορία. Ὁ Ἥρως ἐμφανίζεται  ὡς ἐπαναστάτης καὶ ἐξολοθρευτής, ποτὲ ὡς ῥεφορμιστής-μεταρρυθμιστής. Γι’αὐτὸ καὶ ἡ σοσιαλδημοκρατία εἶναι ἡ χειρότερη πολιτικὴ ἔκφραση μίας κοινωνίας.

4 - Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐκφρασθῆ μέσῳ τοῦ ἐθνοκράτους. Ἐκφράζεται μόνον μέσῳ τῆς αὐτοκρατορίας. Ἡ αὐτοκρατορία αὐτὴ δὲν δύναται νὰ εἶναι ἐπεκτατική, ἰμπεριαλιστική, κατακτητική, ἀποικιακή, ὅπως ὑπῆρξαν οἱ ψευδοαυτοκρατορίες τῆς Δύσεως (πορτογαλική, ἱσπανική, γαλλική, ἀγγλική, γερμανική, ἀμερικανική) διότι ὑποχρεωτικὰ εἶναι οἰκουμενική, ὅπως αὐτὴ τοῦ Βυζαντίου. Οἰκουμενικὴ σημαίνει συμπαντική, πλανητική, παγκοσμία, ἡ χωρὶς σύνορα αὐτοκρατορία ἡ ὁποία συνεχῶς ἀμύνεται κατὰ τῶν Βαρβάρων τῆς περιφερείας, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ εἰσχωρήσουν στὴν καρδιὰ τῆς Οἰκουμένης, δηλαδὴ τῆς Οἰκουμενικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἡ αὐτοκρατορία αὐτὴ ὑποχρεωτικὰ διοικεῖται ἀπὸ μοναρχικὸ πολίτευμα, μὲ ἀπόλυτο μονάρχη-ἥρωα καὶ ποτὲ μὲ συνταγματικὴ βασιλεία ἤ ἀβασίλευτη δημοκρατία.

5 - Ἡ σύνθεση τῶν ἀκραίων πολιτικῶν στοιχείων τῆς κοινωνίας εἶναι ἀπαραίτητη. Γιὰ τὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ κοινωνία χρειάζεται ἡ σύνθεση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς μὲ τὸ ΚΚΕ σὲ ἕνα σύνολο ποὺ ἀποκαλῶ ἐθνικομπολσεβικισμό.

6 – Τὸ κράτος καὶ οἱ νόμοι εἶναι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Στὴν τρομοκρατία τοῦ κράτους καὶ τὴν αὐθαιρεσία τῶν νόμων ποὺ ψηφίζονται ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐξ ὁρισμοῦ, εἶναι  ποντικοί, πρέπει νὰ ἀντιταχθῆ τὸ σύνθημα, «τρομοκρατεῖτε τοὺς τρομοκράτες». Εὐτυχῶς, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ἔχει κατακλυσθῆ ἀπὸ τὶς αὐθαίρετες οἰκοδομὲς οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ πολλαπλασιασθοῦν στὸ ἔπακρον καὶ νὰ κατεδαφισθῆ ἡ μοναδικὴ γνησία αὐθαίρετη οἰκοδομὴ ποὺ εἶναι τὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο.

7 – Οἱ λαθρομετανάστες προερχομένοι ἀπὸ χῶρες ἀκραίου ἰσλαμισμοῦ καὶ οἱ ὀπαδοὶ αὐτοῦ τοῦ φανατικοῦ μορφώματος πρέπει νὰ ἐξαφανισθοῦν ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ χῶρο, διότι τὸ ἀκραῖο Ἰσλὰμ εἶναι ὁ ἀπόλυτος ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ.

8 - Ἡ μεγαλύτερη ἐπαναστατικὴ προσπάθεια στὸν χῶρο τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ἄν καὶ ἀποτυχημένη, ὑπῆρξε ἡ ἐπανάσταση τῆς 21^ης Ἀπριλίου καὶ ἡ μεγαλύτερη προπαγανδιστικὴ ἐπίτευξη, βασισμένη στὸ ἀπόλυτο ψεῦδος ὑπῆρξε ἡ ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου τῆς 17^ης  Νοεμβρίου 1973. Ἀντιθέτως, ἡ μεγαλύτερη πατριωτικὴ ἐξέγερση τῶν νεοελληνικῶν χρόνων ὑπῆρξε ὁ ἀνταρτοπόλεμος τοῦ ΕΛΑΣ ὑπὸ τὸν ἥρωα Ἄρη Βελουχιώτη καὶ ὁ κατοπινὸς ἀγὼν τοῦ Δημοκρατικοῦ Στρατοῦ, τὸ 1946-1949, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ ἡρωϊκοῦ ΚΚΕ.

9 -Ἡ ἐπέμβαση τοῦ στρατοῦ στὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ πολιτικὴ συγκυρία εἶναι ἐπιβεβλημένη.

10 -  Ἡ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ἑλλάδος πρέπει νὰ βασισθῆ στὴν διαμόρφωση τοῦ τριγώνου συνεργασίας Ἑλλάδος-Τουρκίας-Ἰσραὴλ μὲ κέντρο τὴν Κύπρο.

11 -  Ὁ ἀπώτερος στόχος τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ συγκρότηση τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας.

12 – Τὸ σύμβολο τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς διαφθορᾶς καὶ ἀνυποληψίας ὑπῆρξε ὁ Κώστας Σημίτης καὶ συνεχίζει νὰ εἶναι σήμερα ὁ Εὐάγγελος Τούρκογλου, ὁ ἐπωνομαζόμενος Βενιζέλος. Ἀντιθέτως ὁ πλέον δημιουργικὸς ἕλλην πολιτικὸς τῶν νέων χρόνων εἶναι  ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ὁ νεώτερος ποὺ προωθεῖ διακυβέρνηση μέσῳ δημοψηφισμάτων καὶ συμμετοχικῆς δημοκρατίας.

Δημήτρης Κιτσίκης   2 Ἰουλίου 2013