59 - Περὶ Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

59 - Περὶ Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ

Πολὺς λόγος ἔγινε τοὺς τελευταίους μῆνες γιὰ ὕπαρξη Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ, στοχεύοντας τὴν ἰδική μου σχέση μὲ τὴν ἱστορικὴ καστροπολιτεία ὡς κάτοικος τοῦ Μυστρᾶ. Ὑπενθυμίζω ὅτι τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1996 εἶχα ἱδρύσει μὲ μερικοὺς συνεργάτες μου, τὸ τριμηνιαῖο περιοδικό, μὲ τίτλο Ἐνδιάμεση Περιοχή, καὶ ὑπότιτλο «Ὄργανο τοῦ Συλλόγου Μυστρᾶς». Ὅσοι παρηκολούθησαν τὸ περιοδικὸ ἀπὸ τὸ 1996 μέχρι τὸ 2013 εἶχαν ἀντιληφθῆ ὅτι ὀπίσω ἀπὸ τὴν κίνηση αὐτὴ ὑπῆρχε ἕνα θυσιαστικὸ δόσιμο στὸ ὅραμα τοῦ θεοπνεύστου ἑλληνισμοῦ, ἑνὸς ἀπολύτου ἑλληνοκεντρισμοῦ ποὺ συνωψίζετο στὴν συμπαντικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ( τὰ ἄστρα, τὴν νύχτα ψιθυρίζουν σὲ γλῶσσα ἑλληνική), στὴν μελλοντικὴ ὀνομασία τοῦ πλανήτου μας σὲ πλανήτη Ἑλλάς, στὴν ἑρμηνεία τῆς πρώτης φράσεως τοῦ κατὰ Ἰωάννου εὐαγγελίου, νὰ σημαίνῃ «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ [Ἑλληνικὸς] Λόγος...καὶ Θεὸς ἦν ὁ [Ἑλληνικὸς] Λόγος». Πέραν τοῦ ἐθνικισμοῦ τῶν συνόρων ὁ ἑλληνοκεντρισμὸς ἐστόχευε στὴν μετατροπὴ τῆς Ἀνθρωπότητος σὲ ἑλληνικὸ αἰώνιο γίγνεσθαι.

Φυσικὰ τὸ ὅραμα ἦταν ῥεαλιστικὸ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἦταν ἀπόλυτα οὐτοπικό καὶ σήμερα εὑρισκόμεθα στὰ πρόθυρα πραγματώσεως τοῦ ὁράματος: Τὴν μετατροπὴ τοῦ κρατιδίου σὲ Ἁγίους Τόπους τοῦ Ἑλληνισμοῦ, συνθέτοντας τὸν λόφο τῆς Ἀθηνᾶς τῆς Ἀκροπόλεως μὲ τὸ βουνὸ τῆς Παναγίας τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Στὴν τακτικὴ πραγματώσεως τοῦ ὁράματος ἐκαλέσαμε τὸν πρόεδρο Πούτιν στὸν Μυστρᾶ τοῦ Δήμου Σπάρτης καὶ τὸν περασμένο Ἰούλιο ἐπεσκέφθη μὲ τὸν σκοπό αὐτό, κατόπιν προσκλήσεώς μας, ὁ πληρεξούσιος ὑπουργὸς τῆς Ῥωσικῆς πρεσβείας τῶν Ἀθηνῶν τὸν ὁποῖον ὑπεδέχθη ὁ δήμαρχος Σπάρτης, παρουσίᾳ ὁλοκλήρου τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου μὲ τὴν πρόταση νὰ ἀνακηρυχθῇ ὁ ῥῶσος πρόεδρος ἐπίτιμος δημότης τῆς πόλεως τοῦ Λεωνίδα καὶ νὰ στεφθῆ μέσα στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Μυστρᾶ, ἐκεῖ ὅπου ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, στὶς 6 Ἰανουαρίου 1449, εἶχε τοποθετήσει ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του τὸ στέμμα τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Ῥωμαίων.

Μοναδικὸς ὅρος ποὺ ἐθέσαμε στὸν πρόεδρο Πούτιν ἦταν ἡ ῥωσικὴ Ὀρθοδοξία νὰ ἀναγνωρίσῃ ἐπισήμως καὶ διὰ τὸν αἰῶνα τὸν ἄπαντα, τὰ πρωτεῖα τοῦ ἑλληνισμοῦ ὡς μητέρα τῆς Ῥωσίας καὶ τῆς Ἀνθρωπότητος, νὰ ἀποδεχθῇ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὡς τὴν μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν, συνεπῶς καὶ τῆς ῥωσικῆς, νὰ παραμείνη ἡ κόρη μας Ῥωσία, ὑποτακτικὴ τοῦ πνευματικοῦ γέροντος τοῦ ἑλληνισμοῦ, γονατιστὴ στὰ πόδια τῆς Ἀκροπόλεως καὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Διαφορετικά, ἡ Ἑλλάς, ὡς ναυτικὴ δύναμις, θὰ ὑπεχρεώνετο νὰ παραμείνῃ, σὲ ἕναν γάμο ψυχρῆς λογικῆς, στὴν οἰκία τοῦ ἀγγλοσάξωνος δεσπότου. Ἀπὸ τὸν Πούτιν ἐξηρτᾶτο ποῖον γεωπολιτικὸ δρόμο θὰ ἠκολούθη ὁ ἑλληνισμός. Μὲ εἰλικρίνεια καὶ ὄχι μὲ δόλο.

Οἱ Πανέλληνες τοῦ Μυστρᾶ δὲν ἀποδέχονται τὴν διάκριση Ἀρχαιολατρῶν καὶ Ὀρθοδόξων, χρυσαυγιτῶν καὶ κομμουνιστῶν. Ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι θεῖον δῶρο ποὺ δίδεται μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ σὲ ὅλην τὴν Ἀνθρωπότητα. Διαφορετικά, χωρὶς τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ ψυχή-ἑλληνισμὸς τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς, ἐπὶ τοῦ πλανήτου Ἑλλάς, νεκρώνεται. Ἄς τὸ γνωρίζουν ὅσοι Ῥῶσοι καὶ Ἀμερικανοὶ  ἐπιζητοῦν τὴν ἀθανασία.

            Δημήτρης Κιτσίκης                                 3 Σεπτεμβρίου 2013

7 - Ἡ συνάντηση Ντούγκιν-Κιτσίκη στὴν Μόσχα

   7 - Ἡ συνάντηση Ντούγκιν-Κιτσίκη στὴν Μόσχα         

Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2011, ὁ καθηγητὴς τοῦ περιφήμου Πανεπιστημίου Λομονόσοβ τῆς Μόσχας καὶ θεωρητικὸς τοῦ εὐρασιανισμοῦ, Ἀλέξανδρος Ντούγκιν, ἐμπνευστὴς τοῦ Πούτιν, μὲ ἐκάλεσε στὸ Πανεπιστήμιό του γιὰ νὰ δώσω μία σειρὰ διαλέξεων, ὡς θεωρητικὸς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ τοῦ ἑλληνοτουρκισμοῦ. Οἱ τιμὲς μὲ τὶς ὁποῖες μὲ περιέβαλε ἔδειχναν καθαρὰ ὅτι ἡ Ῥωσία τοῦ Πούτιν εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νὰ φθάσῃ σὲ μία σύνθεση ντουγκινισμοῦ καὶ κιτσικισμοῦ, πέραν μίας ἐναρμονήσεως τῶν δύο ἀντιθετικῶν θεωρίων, φθάνοντας σὲ μία σύνθεση ποὺ θὰ ἐπέτρεπε στὴν Ῥωσία ἀλλὰ καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία νὰ ἐκδιώξουν ἀπὸ τὴν Μέση Ἀνατολὴ τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ παρουσία, χωρὶς αὐτὴ νὰ καταληφθῇ ἀπὸ τὸ ἀντίπαλο δέος, τὴν Κίνα. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ ἀπραγματοποίητο ὄνειρο δύο αἰώνων γιὰ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν δυτικὸ ἰμπεριαλισμὸ ποὺ συνωψίζετο στὸ σύνθημα "τὰ Βαλκάνια στοὺς Βαλκανίους", ἤ "ἡ Τουρκία στοὺς Τούρκους" ἤ "ἡ Ἑλλὰς στοὺς Ἕλληνες"  θὰ ἠδύνατο νὰ γίνῃ πράξη μὲ συντονισμὸ τῶν κρατῶν ὁλοκλήρου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ μὲ τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ ὅλους ἑνὸς καὶ μόνου πολιτισμικοῦ κέντρου, τὴν πρωτεύουσα Κωνστντινούπολη τῆς μοναδικῆς ῥωμαϊκῆς χριστιανοαλεβιδικῆς αὐτοκρατορίας, τὰ τελευταῖα 1700 χρόνια.

Αὐτὸ ἐσήμαινε ὅτι ὁ Ντούγκιν, καὶ μαζί του ἡ νέα Ῥωσία, ἔπρεπε νὰ ἀποδεχθοῦν τὸν κιτσικικὸ ἰσχυρισμὸ ὅτι: 

1 - Δὲν ὑπάρχει νέα Ῥώμη, οὔτε δεύτερη βυζαντινὴ Ῥώμη, οὔτε τρίτη ῥωσικὴ Ῥώμη. Μία εἶναι ἡ θεόπνευστη ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ Χριστοῦ Ῥώμη, ἡ Βασιλεύουσα. Διότι ἡ Ῥώμη τῶν εἰδωλολατρῶν αὐτοκρατόρων τῆς Ἰταλίας ἦταν ἡ καταραμένη Βαβυλωνία. 

2 - Ἡ Ῥωσία εἶναι ἡ πρωτότοκη κόρη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Οἱ Ῥῶσοι εἶναι οἱ καλύτεροι Ὀρθόδοξοι. Εἶναι τὸ ξανθὸ γένος ἀπὸ βορρᾶ. Ἀποδεχόμεθα νὰ πάρῃ ἡ Ῥωσία τὴν τιμιτικὴ θέση τῆς πρωτοκαθεδρίας, πρώτη μεταξὺ ἴσων, ἐφ' ὅσον ὅμως ἀποδεχθῇ ὅτι ἡ ἑνότητα τοῦ χώρου τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, ὅπως καὶ αὐτὴν ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου, ἐξασφαλίζεται ἀπὸ τὸν ἑλληνισμό. 

3 - Ὡς παραδοχὴ αὐτή, πρέπει ὁ εὐρασιανισμὸς, ὅπως καὶ ὁ ἑλληνοτουρκισμὸς νὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι, παρὰ τὸν ἀφάνταστο πλοῦτο τῆς ῥωσικῆς γλώσσας καὶ τῆς ῥωσικῆς λογοτεχνίας, ὁ κοινὸς παρανομαστὴς τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὄχι ἡ δημοτική, ἀλλὰ ἡ διαχρονικὴ παραδοσιακὴ πολυτονικὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὡς σύνθεση τριῶν χιλιάδων ἐτῶν πλανητικῆς πορείας. 

4 - Οἱ Τοῦρκοι εἶναι οἱ καλύτεροι Ἕλληνες,  καὶ οἱ γνήσιοι Τοῦρκοι εἶναι οἱ Μπεκτασῆδες-Ἀλεβῆδες οἱ ὁποῖοι δύνανται νὰ ἀναβιβασθοῦν στὸ ὕψος τῆς Ὀρθοδοξίας. Χωρὶς τοὺς Τούρκους εἶναι ἀδύνατον στὴν πράξη νὰ σταθῇ ἡγεμονικὰ ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχή. Εἶναι τὸ συνθετικὸ καὶ ὀργανωτικὸ τσιμέντο χάρη στὸ ὁποῖο θὰ οἰκοδομηθῇ τὸ ἐπιβλητικὸ κτίριο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, κάτι ποὺ οἱ ἀναρχικοὶ (Ῥῶσοι καὶ Ἕλληνες) ἀδυνατοῦν νὰ κάνουν. Ὁ Ντούγκιν εἶναι θαυμαστὴς τῶν ὀργανωτικῶν ἱκανοτήτων τῶν Τουρκομογγόλων  ποὺ ἐβοήθησαν στὴν ἀνέγερση τοῦ ῥωσικοῦ κράτους στὸν ΙΓ΄αἰῶνα. Γι' αὐτόν, ἡ σημερινὴ Ῥωσία δὲν δύναται νὰ ὀρθοποδήσῃ χωρὶς τοὺς Τούρκους. Τὸ ἴδιο πιστεύω καὶ ἐγὼ γιὰ τὴν Ἑλλάδα.  

5 - Ὅταν ἡ Ἐνδιάμεση Περιοχὴ ἀνεξαρτητοποιηθῇ θὰ δυνηθῇ νὰ βάλῃ σὲ πράξη τὸν οἰκουμενικό της προορισμὸ ποὺ τὸν χρωστᾷ καὶ μόνον, στὸν ἑλληνισμό. Συνεπῶς ἡ ἑπόμενη κίνηση θὰ εἶναι ἡ προσπάθεια συνθέσως τοῦ ἑλληνισμοῦ μὲ τὸν σινισμό, δηλαδὴ τῶν δύο μεγαλυτέρων πολιτισμῶν τοῦ πλανήτου, κατόπιν ὅμως τῆς ἐξαφανίσεως τῆς αὐτονομίας τοῦ διεστραμένου πολιτισμοῦ τῆς Δύσεως ποὺ θὰ περάσῃ ὑπὸ τὴν  πνευματικὴ κηδεμονία τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ θὰ ἀναβαπτισθῇ στὸ φῶς τοῦ ἑλληνισμοῦ. 

6 -Ὡς τελευταῖο στάδιο ἑνοποιήσεως τοῦ πλανήτου, πέραν τῆς συνθέσεως ἑλληνισμοῦ καὶ σινισμοῦ, θὰ εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς μοναδικότητος τοὺ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σὲ μία πλανητικὴ πολυσύνθετη χρωματικὴ διαφορετικότητα ποὺ θὰ ὀνομασθῇ "πλανήτης Ἑλλάς", κατόπιν ὅμως, ὑποχρεωτικά, τῆς ἐξαφανίσεως τῆς Ἑλλάδος ὡς ἐθνοκράτος. 

7 - Ἐν κατακλεῖδι, ἐγκαθίδρυση τοῦ πλανητικοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ καὶ καταδίκη τοῦ διαιρετικοῦ ἐθνικισμοῦ.

             Δημήτρης Κιτσίκης

1 - Στόχος τοῦ περιοδικοῦ τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη

Ἐνδιάμεση Περιοχή

Ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ. Ἤδη βλέπω τὸν λογιστὴ νὰ καγχάζῃ ἀκούγοντας μία τέτοια πρόταση. Οἱ συναισθηματισμοὶ δὲν εἶναι τὸ φόρτε του. Στόχος ὅμως τοῦ περιοδικοῦ, ἐκφραστοῦ τῆς ἀνατολικῆς παρατάξεως στὸν τόπο μας, εἶναι ἡ ἐξουδετέρωση τῶν λογιστῶν καὶ ἡ κατασκευὴ τῆς κιβωτοῦ τοῦ Νῶε τοῦ ἑλληνισμοῦ. Εἶναι ἡ μετακίνηση τοῦ ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν περιφέρεια στὸ κέντρο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὸ σύμπαν, ἀπὸ τὴν ποσοτικὴ ἔννοια τῶν δέκα ἑκατομμυρίων κατοίκων στὴν ποιοτικὴ ἔννοια τοῦ ἑλληνικοῦ παγκοσμισμοῦ. Πλέον συγκεκριμένα, τὸ ἑλληνικὸ μοντέλο δὲν δύναται νὰ εἶναι ἰμπεριαλιστικό, ἐπεκτατικό, σωβινιστικό, διότι αὐτὲς οἱ ἔννοιες προϋποθέτουν ὁριοθέτηση τοῦ ἑλληνισμοῦ, δηλαδὴ τὴν περιχάραξή του, ὁ ἑλληνισμὸς εὑρισκόμενος ἐντὸς πλαισίου καὶ ὁ ὑπόλοιπος κόσμος ἐκτός. Ὁ ἑλληνισμὸς ὅμως δὲν ἐπεκτείνεται ἀπὸ κάποιο κέντρο, ὅπως ἡ θεϊκὴ ἀγάπη εἶναι ὁ κόσμος. Μὲ ὅπλο τὴν ἑλληνικὴ διαλεκτικὴ σκέψη, τὴν ὁποία μᾶς ἐχάρισε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ πορευόμεθα πρὸς τὴν ἀλήθεια, γνωρίζομε πὼς ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι συνάμα σύμπαν καὶ κέντρο – ὡς πρόσωπο – ἔτσι καὶ ὁ ἑλληνισμὸς δὲν παύει ὡς σύμπαν νὰ εἶναι καὶ κέντρο. Αὐτὸ τὸ γεωγραφικὸ κεντρικὸ πρόσωπο τοῦ ἑλληνισμοῦ εὑρίσκεται ἐντὸς τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς καὶ ἐπεκτείνεται μεταξὺ Ἀδριατικῆς καὶ Καυκάσου, πρόσωπο σήμερα διχασμένο καὶ συνεπῶς ἀναποτελεσματικό, ἀλλὰ ποὺ μὲ τὴν μελλοντικὴ συγκρότηση τῆς ἑλληνοτουρκικῆς συνομοσπονδίας, θὰ ἐπανασυνταχθῆ, θὰ ἀποβάλῃ τὸν γραικυλισμὸ ὡς καὶ τὸν τουρκυλισμό, καὶ θὰ δυνηθῆ ὡς ὁλοκληρωμένο πρόσωπο νὰ εἶναι παρὸν παντοῦ. Καὶ ἡ Εὐρώπη δὲν θὰ δυνηθῆ νὰ γίνῃ ἑλληνικὴ ἐὰν προηγουμένως δὲν ἐξαλειφθῆ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ὁ γραικυλισμός. Φυσικὰ τὸ ἐρώτημα εἶναι πῶς εἶναι δυνατὸν ἀπὸ τὸν σημερινὸ φασουλῆ Ῥωμηό, ὅπως τὸν ἀπεκάλεσε ὁ Παλαμᾶς, νὰ ξεπηδήσῃ ὁ ἄρχων τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ θὰ ἡγηθῆ τοῦ πλανήτου. Τοῦτο τὸ περιοδικὸ προσπαθεῖ νὰ δώσῃ τὴν γνώση ποὺ θὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἐπαναστατικὴ ἀνατροπὴ τῆς δομῆς τοῦ σημερινοῦ γελοίου κρατιδίου τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὴν οἰκοδόμηση ἐθνικοῦ καθεστῶτος.

(Ἀπὸ τὸ κύριο ἄρθρο τῆς Ἐνδιάμεσης Περιοχῆς, τεῦχος 9, Φθινόπωρο 1998, σ.2)