166- Jacques Doriot: Μία ἱστορικὴ ἀπόδειξη ταυτότητος φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ

166- Jacques Doriot:  Μία ἱστορικὴ ἀπόδειξη ταυτότητος φασισμοῦ καὶ κομμουνισμοῦ

Ὁ ἰδεολογικὰ φιλελεύθερος δὲν δύναται ποτὲ νὰ γίνῃ ἰδεολογικὰ κομμουνιστὴς ἤ φασιστής. Ἡ Ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι τὰ συγκοινωνοῦντα ἀγγεῖα εἶναι τὰ φασιστικὰ καὶ τὰ κομμουνιστικά, καὶ τὰ δύο τους σοσιαλιστικὰ κινήματα (καὶ ὄχι σοσιαλδημοκρατικά, σὰν τὸν ΓΑΠ καὶ τὸν Σύριζα, ποὺ ἀνήκουν στὸ φιλελεύθερο ἰδεολογικὸ ῥεῦμα). Ἐν ὄψει τῆς πιθανῆς καθεστωτικῆς ἐπικρατήσεως τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς στὴν Ἑλλάδα καὶ γενικὰ τοῦ φασισμοῦ-ἐθνικοσοσιαλισμοῦ στὴν Εὐρώπη, παραθέτω ἐδῶ τὴν χαρακτηριστικὴ περίπτωση τοῦ Jacques Doriot (Ἰακώβου Ντοριό) στὴν Γαλλία.

Στὴν μαρξιστικὴ ὁρολογία,  ὁ φασισμὸς εἶναι ἕνα μικροαστικὸ παραστράτημα. Ὁ μικροαστισμὸς εἶναι μεγαλύτερος ἐχθρὸς ἀπὸ τὸν μεγαλοαστισμό, ἀκριβῶς ἐπειδὴ συγκοινωνεῖ μὲ τὸ προλεταριάτο καὶ τοῦ παίρνει κόσμο χάρι στὴν συγγενική του ἰδεολογία. Καὶ ὅμως ὁ Jacques Doriot (1898-1945) δὲν ἦταν μικροαστός. Ἦταν μεταλλεργάτης, δηλαδὴ ἀνῆκε στὴν ἐργατικὴ ἀριστοκρατία μὲ τὰ ὑψηλότερα ἰδανικά, στὸ πλέον συνειδητὸ τμῆμα τῆς ἐργατικῆς τάξεως ἐπάνω στὸ ὁποῖο ὁ μαρξισμὸς οἰκοδόμησε τὴν θεωρία του τοῦ προλεταριάτου καὶ τὸν ἐπιστημονικὸ σοσιαλισμό.

Ἀπὸ τὸ 1920, δηλαδὴ στὰ 22 του χρόνια, (διότι ὅπως ἔχουμε ἐξηγήσει ἐπανειλημμένως οἱ νέοι ἀλλάζουν τὸν κόσμο), σὰν τὸ ἴνδαλμά του τὸν Λένιν, ἦταν ἐπαγγελματίας ἐπαναστάτης, μέλος τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος τῆς Γαλλίας, γενικὸς γραμματεὺς τὸ 1922 τῆς γαλλικῆς Κομμουνιστικῆς Νεολαίας καὶ τὸ 1924, στὰ 26 του, μέλος τοῦ Πολιτικοῦ Γραφείου (Politburo) τοῦ Κόμματος. Ἀντεπροσώπευσε τὴν Κομμουνιστικὴ Διεθνῆ τὸ 1921, στὴν ἵδρυση τοῦ κινεζικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος στὴν Σαγκάη. Ὅπως καὶ στὴν σημερινὴ περίπτωση τοῦ Κασιδιάρη, ὡς μέλος ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως (ἐξ ὁρισμοῦ, ἐφ’ ὅσον ἔτσι ἀντεμετωπίζετο τότε τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα, ὡς βιαίως ἐπαναστατικό) ἐφυλακίσθη τὸ 1923 ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ «Δημοκρατία» ἐπειδὴ εἶχε γράψει ἀντιϊμπεριαλιστικὰ ἄρθρα κατὰ τοῦ ἀποικιακοῦ πόλεμου ποὺ ἐμαίνετο στὸ Rif τοῦ Μαρόκου. Ἡ φυλακὴ τὸν ἔκαμε ἀκόμη πιὸ δημοφιλῆ καὶ ἔτσι ἕνα χρόνο ἀργότερα ἐξελέγη βουλευτὴς καὶ ἡ κυβέρνηση ὑπεχρεώθη νὰ τὸν βγάλει ἀπὸ τὴν φυλακή. Τὸ δὲ 1930 ἐξελέγη δήμαρχος τῆς μεγάλης ἐργατικῆς πόλεως  Saint-Denis, βορείως τῶν Παρισίων.

Τὴν περίοδο 1932-1934 ἐταξίδευε μεταξὺ Γαλλίας καὶ Γερμανίας καὶ ἐντυπωσιάζετο ἀπὸ τὴν καταπληκτικὴ ἄνοδο τοῦ ἑτέρου ἐπαναστατικοῦ ὁλοκληρωτικοῦ σοσιαλιστικοῦ κινήματος τῶν Ναζίδων ποὺ ἐτρέφετο ἀπὸ τὶς ἀποχωροῦσες δυνάμεις τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ εὑρέθη ἐμπλεκόμενος στὴν ἀδελφοκτόνο διαμάχη μεταξὺ τῶν δύο ἐπαναστατικῶν σοσιαλιστικῶν κινημάτων τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἀντιλαμβανόμενος ὅτι τὸ διεθνὲς κομμουνιστικὸ κίνημα εἶχε πάθει ἀγκύλωση ὅπως σήμερα τὸ ΚΚΕ, καὶ ἀποτυχῶντας νὰ ἐκλεγῇ στὴν ἡγεσία τοῦ γαλλικοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος γιὰ νὰ τὸ ἐπαναφέρῃ στὸν ἐπαναστατισμό, ἐγλίστρησε σταδιακὰ πρὸς τὸν φασισμό. Ἡ κατάσταση τότε δύναται νὰ συγκριθῇ μὲ τὴν σημερινὴ ἑλληνικὴ σοφὴ κουκουβάγια τοῦ ΚΚΕ. Τὸν ῥόλο τοῦ Κουτσούμπα τὸν ἔπαιζε στὸ γαλλικὸ κομμουνιστικὸ κόμμα ὁ Maurice Thorez, ὁ ὁποῖος καὶ  ἐξεδίωξε τὸν Ντοριὸ ἀπὸ τὸ κόμμα μὲ ἀπόφαση τοῦ ἐτησίου συνεδρίου τοῦ ΓΚΚ, τὸν Ἰούνιο 1934.

Τότε ὁ Ντοριὸ ἀπεφάσισε νὰ βάλῃ σὲ πράξη τὴν θεωρία τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ συνθέτοντας τὸν γαλλικὸ κομμουνισμὸ μὲ τὸν γερμανικὸ φασισμό-ἐθνικοσοσιαλισμό,  ἱδρύοντας τὸ Γαλλικὸ Λαϊκὸ Κόμμα, PPF, ποὺ ἐγνώρισε μεγάλη ἐκλογικὴ ἐπιτυχία ἀλλὰ κάνοντας τὸ λάθος νὰ μὴν ὀργανώσῃ  κομματικὲς  παραστρατιωτικὲς δυνάμεις ὅπως κάθε ἐπαναστατικὸ κόμμα (μπολσεβικικὸ ἤ τὸ κόμμα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς) κανονικὰ ἱδρύει. Τὸ πρῶτο συνέδριο τοῦ PPF, τοῦ Νοεμβρίου 1936, ἐξέλεξε κεντρικὴ ἐπιτροπὴ ποὺ συνεκροτεῖτο  κατὰ μεγάλο μέρος ἀπὸ ἀποχωρήσαντες ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα καὶ ἀπὸ φασιστικὰ στοιχεῖα, καὶ μὲ πλῆθος ἐπιφανῶν διανοουμένων, κάτι ποὺ πρὸς τὸ παρὸν στερεῖται ἡ Χρυσῆ Αὐγή. Τὸν Μάρτιο τοῦ 1937 εἶχε 130.000 μέλη ἀπὸ τὰ ὁποῖα οἱ 35.000 προήρχοντο ἀπὸ τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα.

Ὅταν στὶς 22 Ἰουνίου 1941 ἡ Γερμανία ἐπετέθη κατὰ τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, ὁ Ντοριὸ ὑπεχρεώθη νὰ ἐπιλέξη μεταξὺ τῶν δύο σοσιαλιστικῶν Δυνάμεων καὶ ἐπέλεξε τὴν Γερμανία ὅπως τὸ κομμουνιστικὸ κόμμα ἐπέλεξε τὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση. Ἐὰν εἶχε κερδίσει τὸν πόλεμο ἡ Γερμανία, οἱ κομμουνιστὲς θὰ εἶχαν χαρακτηρισθῆ ὡς δωσίλογοι ἀλλὰ ἐφ’ ὅσον ἔχασε ἡ Γερμανία ὁ Ντοριὸ ἐχαρακτηρίσθη ὡς δωσίλογος. Ὁ πραγματικὸς ὅμως δωσίλογος εἶναι ὁ μαυραγορίτης, ὁ ἐπιχειρηματίας ἤ ὁ πολιτικὸς ποὺ συμμαχεῖ γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοποὺς μὲ μία ξένη δύναμη ἡ ὁποία κατέχει τὴν χώρα του, ὅπως σήμερα ἕνας Σαμαρᾶς ἤ ἕνας Βενιζέλος καὶ ὅπως τὸ 1945 ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ὁ Πρεσβύτερος, δωσίλογος τῆς ἀγγλικῆς κατοχῆς. Ὁ ἰδεολόγος δὲν δύναται νὰ θεωρηθῇ δωσίλογος, καὶ ὅπως ὁ Ζαχαριάδης δὲν ὑπῆρξε δωσίλογος τῶν Σοβιετικῶν, ὁ Ντοριὸ δὲν ὑπῆρξε δωσίλογος τοῦ Γ΄Ῥάϊχ.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 25 Δεκεμβ ρίου 2014

151 – Ταξικὸς πόλεμος, πατριωτικὸς πόλεμος καὶ ἐμφύλιος πόλεμος

151 – Ταξικὸς πόλεμος, πατριωτικὸς πόλεμος καὶ ἐμφύλιος πόλεμος

1 - Ὁ περισσότερος κόσμος εἶναι ἀπαίδευτος καὶ ἐκφράζει γνῶμες τελείως ἀβάσιμες. Κατ’ ἀρχὰς ὁ πόλεμος ἐντάσσεται στὸ γενικώτερο πλαίσιο τῆς ἀνθρωπίνης δραστηριότητος καὶ ἡ ἔννοια τῆς εἰρήνης δὲν εἶναι παρὰ μία ἐνδιάμεσος κατάστασις μεταξὺ δύο πολέμων.

2 – Πόλεμος προϋποθέτει βία. Καμμία ἐκ θεμελίων ἀλλαγὴ τῆς κοινωνίας δὲν γίνεται χωρὶς βία καὶ χωρὶς καταπάτηση τῶν ἰσχυόντων νόμων (Ὁ Μὰρξ εἶπε ὅτι ἡ βία εἶναι ἡ μαμμὴ τῆς Ἱστορίας) ἀφοῦ οἱ νόμοι ἔχουν διαμορφωθῆ ἀπὸ ἕνα τμῆμα μόνον τῆς κοινωνίας, εἶναι δηλαδὴ ταξικοί. Συνεπῶς, γιὰ ἀλλαγὴ κατεστημένου πρέπει ὑποχρεωτικὰ νὰ κατεδαφισθοῦν οἱ ὑπάρχοντες νόμοι.

3  - Ὁ διαρκὴς πόλεμος εἶναι ἡ φυσικὴ κατάσταση τῆς κοινωνίας καὶ δύναται γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα νὰ ἀργοπορήσῃ νὰ ἐκδηλωθῇ μόνον μὲ τὴν ἐξάσκηση βίας (ἡ λεγομένη Pax Romana).

4 –Τρεῖς εἶναι οἱ μορφὲς πολέμου: Ἡ ταξική, ἡ πατριωτικὴ καὶ ὁ ἐμφύλιος. Ἐὰν θεωρηθῇ ὅτι ἡ ἀνθρωπότης εἶναι ἑνιαία, τότε ὅλοι οἱ πόλεμοι εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἐμφύλιοι.

5 –Σὲ οἱονδήποτε πόλεμο δὲν ὑπάρχουν οἱ καλοὶ καὶ οἱ κακοί. Ἡ προπαγάνδα, ἐξ ὁρισμοῦ ψευδής, ὑβρίζει τὸν ἀντίπαλο, τὸ ἀποκαλεῖ συμμορίτη καὶ τρομοκράτη καὶ ἀμφισβητεῖ τὴν γνησιότητα τῶν προθέσεών του. Ἐξαίρεση ὑπάρχει μόνον ὅταν ὁ καπετάνιος εἶναι μεγάλος, σὰν τὸν Μεγαλέξανδρο. Ἔτσι ὁ στρατηγὸς ντὲ Γκὼλ ἀπεκάλεσε τὸ 1958 τοὺς Ἀλγερινοὺς ἀντιπάλους του «Les Braves» (λεβέντες) καὶ ἀνήγγειλε πὼς πρόθεσή του ἦταν νὰ ὑπογράψῃ μαζί τους «la paix des braves» (τὴν εἰρήνη τῶν παλικαριῶν). Ἀντιθέτως οἱ πυγμαῖοι τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους συνεχίζουν νὰ ἀποκαλοῦν τοὺς ἀντιπάλους  τους τοῦ Ἐμφυλίου 1946-1949, συμμορῖτες!

6 - Ὁ ταξικὸς πόλεμος εἶναι ἀναπόφευκτος λόγῳ τῆς ὑπάρξεως τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Ὅσο ὑπάρχουν τάξεις θὰ ὑπάρχουν ὑποχρεωτικὰ ταξικοὶ πόλεμοι. Ἡ κάθε τάξη καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς ὑποστηρίζει τὰ συμφέροντά της. Ἔτσι, στὴν  δεκαετία τοῦ 1950, ὅταν στὴν Γαλλία ἐμαίνετο ὁ ταξικὸς πόλεμος, ἐκυκλοφόρει βιβλίο μὲ τίτλο: «Sois  fier d’ être bourgeois» (Νὰ εἶσαι ὑπερήφανος ποὺ εἶσαι ἀστός).

7 - Ὁ πατριωτικὸς πόλεμος ἐμφανίζεται ὅταν οἱ διάφορες τάξεις μίας χώρας εὑρίσκονται ἀντιμέτωποι μὲ ξένη εἰσβολή. Ἔτσι, οἱ συμπαθοῦντες στὴν Ἑλλάδα τὸ φασιστικὸ ἤ ἐθνικοσοσιαλιστικὸ καθεστώς (δικαίωμά τους) ὑποχρεώνονται νὰ κηρύξουν ἀντίσταση κατὰ ξένου φασιστικοῦ εἰσβολέως (ποὺ φυσικὰ καὶ δικαίως συμπαθοῦν). Τέτοια ἦταν ἡ περίπτωση τοῦ Μεταξᾶ στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940. Τέτοια θὰ ἦτο καὶ ἡ περίπτωση τῶν Ἑλλήνων κομμουνιστῶν ἐὰν ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση κατέκτει τὴν Ἑλλάδα.

8 - Ὁ ἐμφύλιος πόλεμος ἐμφανίζεται ὅταν συγκρούονται μέσα στὸ ἴδιο τὸ κράτος δύο ἀντίπαλες ὁμάδες. Ἀπὸ καταβολῆς κόσμου οἱ ξένες δυνάμεις εἰσχωροῦν στὴν ἐμφύλια διαμάχη καὶ βοηθοῦν μὲ ὅπλα καὶ χρήματα τὶς ἀντίπαλες αὐτὲς ὁμάδες. Ὅταν ὁ μαχητὴς εἰσέρχεται στὸν ἀγῶνα ἀπὸ οἱαδήποτε πλευρά, ἤ τὸ κάνει ἀπὸ ἰδεολογία, ὁπότε εἶναι ἐν τάξει, ἤ τὸ κάνει γιὰ χρήματα, ὁπότε εἶναι προδότης καὶ δωσίλογος καὶ πρέπει νὰ ἐκτελεσθῇ. Ἔτσι, ἕνας ἐξάδελφός μου, ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, μοῦ εἶχε ἐκμυστερευθῆ ὅτι εἶχε ἀνέβει στὸ βουνὸ στὴν διάρκεια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς στὸ ἀντάρτικο τοῦ Ζέρβα, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἀντιβασιλικὸς εἶχε γίνει βασιλικὸς ἐπειδὴ εἶχε δεχθῆ χρηματικὸ ποσὸ ἀγγλικῶν χρυσῶν λιρῶν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, καὶ ὁ ἐξἀδελφός μου ἔπαιρνε ἀπὸ τὸν Ζέρβα μία χρυσὴ λίρα τὸ μῆνα. Ἐπίσης, ὁ κάθε διαδηλωτὴς στὴν κεντρικὴ πλατεῖα τοῦ Κιέβου, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2014, ἐλάβαινε ἀπὸ τὴν ἀμερικανικὴ πρεσβεία 50 δολλάρια τὴν ἡμέρα. Τέλος, σὲ ὅλες τὶς ἔγχρωμες  ἐξεγέρσεις ὀργανωμένες ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ στὸν πόλεμο τῆς Συρίας κατὰ τοῦ προέδρου Ἄσσαντ, ὁ κάθε στρατιώτης τοῦ «δημοκρατικοῦ στρατοῦ» παίρνει μισθὸ ὡς μισθοφόρος. Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι δωσίλογοι καὶ προδότες καὶ πρέπει νὰ ἐκτελεσθοῦν. Τὸ ἴδιο καὶ στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα ὅπου οἱ πολιτικοὶ ποὺ κυβερνοῦν στὸν ὄνομα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Γερμανίας εἶναι δωσίλογοι.

            Δημήτρης  Κιτσίκης                                30 Ὀκτωβρίου 2014