195 – Γιατί ἡ πολιτικὴ ἐγκληματικότης εἶναι ὑποχρεωτικὰ συνδεδεμένη μὲ οἱοδήποτε πολιτικὸ καθεστώς

195 – Γιατί ἡ πολιτικὴ ἐγκληματικότης εἶναι ὑποχρεωτικὰ συνδεδεμένη μὲ οἱοδήποτε πολιτικὸ καθεστώς

Τὰ τελευταῖα 60 χρόνια ἡ Αἴγυπτος ἐπέρασε διαδοχικὰ ἀπὸ τὴν βασιλεία στὸ ἐκκοσμικευμένο καθεστὼς τοῦ νασσερισμοῦ καὶ τῶν ἐπιγόνων του, κατόπιν στὸ ἰσλαμικὸ καθεστὼς τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων καὶ πάλι τέλος στὸ ἐκκοσμικευμένο καθεστὼς τοῦ στρατάρχου Σίσσι. Σὲ ὅλη αὐτὴν τὴν περίοδο, τὰ δέκα ἑκατομμύρια τῶν Αἰγυπτίων χριστιανῶν, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἐβασίζετο ὁ αἰγυπτιακὸς πολιτισμὸς ἑλληνικῆς ἐμπνεύσεως ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια, συνέχεια τῶν Ἑλλήνων ἀλεξανδρινῶν φαραώ, ἐσφάζοντο περιοδικῶς ἀπὸ τοὺς βαρβάρους Ἄραβες ποὺ εἶχαν ἐξέλθει στὸν Ζ΄αίῶνα μ.Χ. ἀπὸ τὴν ἄγονη καὶ ἑρημικὴ Ἀραβία ἡ ὁποία ἀκόμη καὶ σήμερα, ὡς Σαουδικὴ Ἀραβία, προβάλλει τὸ ἀπόλυτο πρόσωπο τῆς βαρβαρότητος, πολὺ πιὸ ἀποκρουστικὸ ἀπὸ τοὺς βαρβάρους τῆς Βορείου Εὐρώπης τοῦ Ζ΄ αἰῶνος μ.Χ., τὶς γερμανικὲς, σλαυϊκὲς καὶ τουρκικὲς φυλές, οἱ ὁποῖες μὲ τὸν χρόνο ἐξεπολιτίσθησαν, δηλαδὴ ἐξελληνίσθησαν,  σὲ σημεῖο ποὺ ὡς Ἰσπανοὶ μουσουλμᾶνοι ἐπὶ 700 χρόνια, μέχρι τὰ τέλη τοῦ ΙΕ΄αἰῶνος, ἐμεγαλούργησαν μὲ ἀποτέλεσμα οἱ αἰωνίως βάρβαροι Ἄραβες νὰ ἰσχυρισθοῦν ὅτι ὁ ἱσπανικὸς μουσουλμανικὸς πολιτισμὸς τὸν εἶχαν δημιουργήσει οἱ ἀραβικὲς ὁρδὲς ποὺ εἶχαν περάσει τὰ Στενὰ τοῦ Γιβραλτάρ καὶ ὄχι οἱ Ἱσπανοί, ἀσχέτου θρησκείας. Τὸ ἴδιο εἶχε συμβῆ καὶ στὴν βυζαντινὴ Ἀνατολία ὅπου τὸ Ἰσλὰμ ἐπεκράτησε ὄχι μέσῳ τῶν Ἀράβων ἀλλὰ μέσῳ τῶν ἐξελληνισμένων Τούρκων Ῥούμι, Σελτζουκιδῶν καὶ Ὀθωμανῶν, γιὰ νὰ καταλήξουν στὸν ἐξελληνισμένο Θεσσαλονικιὸ Μουσταφᾶ Κεμάλ, τὸν συνεχιστῆ τοῦ ἐξελληνισμένου Καβαλιώτη Αἰγυπτιώτη Μεχμὲτ Ἀλί, ἱδρυτοῦ τὸ 1815, τῆς Νέας Αἰγύπτου.

Ἐπαναστατικὴ ῥιζικὴ ἀλλαγή χωρὶς πολιτικὴ ἐγκληματικότητα εἶναι φύσει ἀδύνατος διότι, ὅπως κάλλιστα γνωρίζουν οἱ ἀρνητὲς τοῦ κράτους, οἱ ἀναρχικοὶ, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν πρώτων χριστιανῶν ἐρημιτῶν τῆς Αἰγύπτου μέχρι τῶν ἀναρχικῶν τῶν ῥωσικῶν στεππῶν τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος, κράτος ἴσον ἔγκλημα. Ἔτσι ὁ στρατάρχης Σίσσι, στὶς 16 Μαΐου τοῦ 2015, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ καταδικασθοῦν σὲ θάνατο, ὁ ἀνατραπὴς τὸ 2013 ἰσλαμιστὴς πρόεδρος τῆς Αἰγύπτου, Μοχάμετ Μόρσι ποὺ εἶχε ἐκλεγῇ μέσῳ ἐλευθέρων ἐκλογῶν καὶ ἑκατὸ ἄλλους ὀπαδούς του, ἀφοῦ προηγουμένως ὁ Σίσσι ἔσφαζε ἐπάνω ἀπὸ 1.400 ὀπαδοὺς τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων, 15.000 ἐρίχνοντο στὴν φυλακή μὲ ἑκατοντάδες καταδῖκες σὲ θάνατο, προλέγοντας τὸ τί θὰ ἠδύνατο προσεχῶς νὰ συμβῇ καὶ στὴν ἐξαθλιωμένη Ἑλλάδα.

Ὅσο αὐξάνεται τὸ ποσοστὸ ἐπαναστατικότητος ἀλλὰ καὶ ἀντεπαναστατικότητος ἑνὸς ἀνατρεπτικοῦ κινήματος,  τόσο αὐξάνεται καὶ τὸ ποσοστὸ ἐγκληματικότητος. Ἔτσι ὁ ἀντεπαναστάτης καὶ οἰκονομικὰ φιλελεύθερος δικτάτωρ Πινοσέτ, ποὺ ἀνέτρεψε τὸ σοσιαλιστικὸ χιλιανὸ καθεστὼς πρὸς χάριν τῆς παραμονῆς στὴν ἐξουσία τοῦ ἀστικοῦ καθεστῶτος, ὑπῆρξε ἐξ ἴσου ἐγκληματικὸς μὲ τὸν Λένιν ποὺ ἀνέτρεψε στὴν Ῥωσία τὸ ἀστικὸ καθεστώς. Δικαία ἤ ἄδικη, ἡ σφαγὴ παραμένει σφαγή, πάντα συνδεδεμένη μὲ τὴν ἐξουσία καὶ τοὺς νόμους της. Μόνον ὁ χριστιανισμός, χωρὶς κρατικὴ ἐκκλησία, ἀποτρέπει τὸ ἔγκλημα. Ἔτσι, ὁ Χριστός, ἔχοντας δύο ἰμάτια, οἰκειοθελῶς δίδει τὸ δεύτερο ἰμάτιο εἰς τὸν μή ἔχοντα κανένα, ἐνῷ ὁ Λένιν ἀρπάζει τὸ δεύτερο ἰμάτιο ἀπὸ τὸν κατέχοντα καὶ τὸ δίδει στὸν μὴ ἔχοντα, τὴν ὥρα ποὺ ὁ Πινοσὲτ ἐξασφαλίζει τὴν ἰδιοκτησία καὶ τῶν δύο ἰματίων στὸν κατέχοντα καὶ τοῦ προσθέτει μάλιστα καὶ τὴν σάρκα τοῦ κολασμένου τῆς γῆς.

Ὁ Γάλλος ποιητὴς κομμουνιστὴς Ἀραγκὸν ἔλεγε ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀνοίγει διάπλατα τοὺς βραχίονές του γιὰ νὰ ἀγκαλιάσῃ τὴν Ἀνθρωπότητα, ἄθελά του σχηματίζει τὸ σχῆμα τοῦ Σταυροῦ στὸ ὁποῖο θὰ σταυρώσῃ τὴν Ἀνθρωπότητα ποὺ θέλει νὰ σώσῃ. Αὐτὴ εἶναι ἡ μοῖρα τοῦ ἀνθρώπου. Παραμένει διαπαντὸς κοινωνικὰ ἐγκληματίας. Γι αὐτὸ καὶ ἡ ἐξουσία ἐχθρεύεται τὰ μοναστήρια ποὺ τῆς δίδουν τὸ αἴσθημα ἐνοχῆς ἤ προσπαθοῦν νὰ τὰ κατευνάσουν μὲ δῶρα. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι οὔτε γκαρσόνι, οὔτε ταξιτζῆς: Δὲν δέχεται φιλοδωρήματα.

Δημήτρης Κιτσίκης                                          21 Μαΐου 2015

109 - Ἡ πολιτικὴ προβοκάτσια τοῦ ἐγχωρίου καὶ διεθνοῦς Κατεστημένου ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο

109 - Ἡ πολιτικὴ προβοκάτσια τοῦ ἐγχωρίου καὶ διεθνοῦς Κατεστημένου ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο

Στὴν Οὐκρανία οἱ Ἀμερικανοὶ νεοσυντηρητικοὶ ἔχουν ξεπεράσει κάθε ὅριο ψεύδους καὶ προβοκάτσιας καὶ ἔχουν κάνει ἀνδρείκελο τὸν πρόεδρο Ὀμπάμα. Ἀλλὰ δὲν τοὺς βγαίνει διότι ἔχουν ἀπέναντι τους μία τεραστία προσωπικότητα, τὸν Πούτιν, ποὺ μέσα σὲ 14 χρόνια διακυβερνήσεως ἔχει ἀναδειχθῆ ἡ ἐλπίδα ὅλου τοῦ καταπιεσμένου πλανήτου κατὰ τοῦ βαρβάρου ἀμερικανικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ. Οἱ ἀμερικανοὶ Neo-Cons στήνουν τὴν μία μετὰ τὴν ἄλλη ἀπίθανες προβοκάτσιες, προσπαθῶντας νὰ σπρώξουν τὸν Ὀμπάμα πρὸς τὸ πυρηνικὸ ὁλοκαύτωμα. Ἐγκλωβισμένος ὁ Ὀμπάμα στρέφεται ἀπελπισμένα πρὸς τὸν Πούτιν ζητῶντας βοήθεια, προτοῦ τὸν καταβροχθίσῃ τὸ χρηματιστηριακὸ βιομηχανικὸ στρατιωτικὸ Κατεστημένο ποὺ εἶχε καταγγείλει ὁ πρόεδρος Ἄϊζενχάουερ.

Στὴν Ἑλλάδα, τὸ παρακλάδι τοὺ ἰμπεριαλιστικοῦ χταποδιοῦ στήνει τὴν μία μετὰ τὴν ἄλλη συστηματικὲς προβοκάτσιες γιὰ νὰ ἀποτρέψῃ τὴν ἐπικράτηση τοῦ μοναδικοῦ πλέον ἐπαναστατικοῦ κινήματος, ποὺ ἔχει ὄνομα Χρυσῆ Αὐγή, προσπαθῶντας ἀπεγνωσμένα νὰ τῆς προσάψουν τὸ στῖγμα ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως, ἐφ’ ὅσον ὁ ὁρισμὸς «τρομοκρατικὴ ὀργάνωση» ἔχει πλέον εἰσχωρήσει στὴν συνείδηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ὡς ταυτόσημος μὲ τὸν ἐπαναστατικὸ πατριωτισμό. Ἤδη δύο βιβλία τρομοκρατῶν, τοῦ Κουφοντῖνα καὶ τοῦ Σάββα Ξηροῦ ἐξησφάλισαν στὴν 17Ν θέση στὴν Ἱστορία. Ὁ Στάθης Παναγούλης δηλώνει στὴν Βουλή, ὑπερήφανα, τρομοκράτης, ὅπως ὁ Ῥοβεσπιέρρος. Συνεπῶς, ἐὰν χαρακτηρισθῆ ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ τρομοκρατική, μὲ τὴν ἔννοια τοῦ «τρομοκρατήσατε τοὺς τρομοκράτες τοῦ Σαμαροβαγγελικοῦ Κατεστημένου», τότε τὴν ἡρωποιεῖ στὴν καρδιὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Δυστυχῶς, τὸ ΚΚΕ ποὺ συρρικνώθηκε ἐπάνω στὸ κλαδὶ τοῦ δέντρου ὡς σοφὴ κουκουβάγια, καὶ ποὺ ἔχει ἤδη ἐξασφαλίσει τὸν τίτλο τοῦ προφήτου ὅλων τῶν δεινῶν, γνωρίζοντας ὅτι ἡ Ἱστορία θὰ τοῦ ἀναγνωρίσῃ τὸ προνόμιο τῆς Κασσάνδρας, αὐτὸ τῆς σωστῆς διαλεκτικῆς ἀναλύσεως τῶν γεγονότων, γιὰ τὰ ὁποῖα ὅμως δὲν ἔκανε τίποτα γιὰ νὰ τὰ ἀποτρέψῃ, ἐπέλεξε νὰ τεθῇ ἀπὸ μόνο ἐκτὸς παιχνιδιοῦ.

Ἀλλὰ καὶ ἡ ἔκφραση «ἐγκληματικὴ ὀργάνωση» ποὺ ὅλοι οἱ δημοσιογράφοι χρησιμοποιοῦν κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, δὲν ἔχει ἀπήχηση, ἐφ’ὅσον ὅλοι πλέον γνωρίζουν, ἀκόμη καὶ ἡ Κουτσὴ Μαρία, ὅτι οἱ ἀπελευθερωτὲς τῶν λαῶν ὑπῆρξαν, ἐξ ὁρισμοῦ, μεγάλοι ἐγκληματίες, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸν Μεγαλέξανδρο καὶ τὸν Μεγάλο Κωνσταντῖνο, μέχρι τὸν Ναπολέοντα καὶ τὸν Στάλιν καὶ ὅτι τὸ Κολωνάκι περιμένει τὴν ἀνέγερση ἐπὶ τῆς πλατείας του τοῦ θρυλικοῦ πλέον μελλοντικοῦ λόφου τῶν Διεφθαρμένων.

Ἀντιθέτως, ὅσοι καταφέρονται μὲ μῖσος κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ὅπως καὶ ὅσοι τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς καταφέρονται μὲ μῖσος κατὰ τῶν κομμουνιστῶν, δὲν δύνανται νὰ διεκδικήσουν οὔτε τὸν τίτλο τοῦ τρομοκράτη, οὔτε τὸν τίτλο τοῦ ἐγκληματία, ἀλλὰ μόνον τὸν τίτλο τοῦ προδότη τῶν συμφερόντων τοῦ περιουσίου ἑλληνισμοῦ, διότι κάθε «ἀντί» εἶναι μαχαιριὰ στὴν καρδιὰ τοῦ ἑλληνισμοῦ. Ὅ,τι διχάζει εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀνθελληνικό, οἱαδήποτε ὕβρις κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἤ κατὰ τοῦ ΚΚΕ πρέπει νὰ ἀπαγορευθῇ εἰς τὸ ὄνομα τῆς ἑνότητος τοῦ ἐθνικομπολσεβικισμοῦ. Ἀντιθέτως τὰ συγκεκριμένα πρόσωπα, ἀσχέτως ἰδεολογιῶν, τὰ ὁποῖα, ὅπως ὁ Σημίτης, ἤ ὁ Βαγγέλης Βενιζέλος ἔχουν συγκεκριμένα προβῆ σὲ πράξεις στηρίξεως τοῦ ἐσωτερικοῦ Κατεστημένου, πράξεις ποὺ εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν κοινωνικὴ ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πρέπει νὰ ἀποκλεισθοῦν μιὰ γιὰ πάντα.

Γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, οἱ θέσεις τῶν ἀκραιφνῶν ἰδεολόγων πρέπει νὰ εἶναι σεβαστές, ἐφ’ὅσον προέρχονται ὄχι ἀπὸ πρακτορηλίκι ἀλλὰ ἀπὸ διαφορετικὴ ἐκτίμηση τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ μας. Ἔτσι, κατὰ τὸν μικρασιατικὸ πόλεμο τοῦ 1919-1922, οἱ θέσεις τῶν Βενιζελικῶν ποὺ ἤθελαν τὴν ἐπέκταση τῶν συνόρων τοῦ κράτους τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως καὶ οἱ θέσεις τοῦ ΚΚΕ καὶ τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ (βλέπε τὰ Ἀπομνημονεύματά του) ποὺ ἐχαρακτήριζαν τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία ὡς ἰμπεριαλιστικὴ καὶ προσεπάθησαν νὰ τὴν σταματήσουν, ἦσαν σεβαστὲς καὶ ὁ Διχασμὸς ὑπῆρξε ἐξ ὁρισμοῦ ἀνθελληνικὴ πράξη. Ἀκόμη καὶ ἡ στάση συνεργασίας τῶν Ἑλλήνων κομμουνιστῶν μὲ τὴν ΕΣΣΔ, στὴν περίοδο τοῦ 1939-1941, παρὰ τὴν τότε συμμαχία τῆς Μόσχας μὲ τὸ Βερολῖνο, ὅσο καὶ στάση συνεργασίας τῶν Ἑλλήνων φασιστῶν μὲ τοὺς Γερμανοὺς, ἦταν σεβαστή, ἐφ’ὅσον ὅμως ἐβασίζετο ὄχι στὸ χρηματικὸ συμφέρον τῶν μαυραγοριτῶν ἤ τῶν Τσοχατζόπουλων ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ στὴν ἰδεολογικὴ καθαρῶς προτίμηση ὑπὲρ τοῦ κομμουνισμοῦ ἤ τοῦ φασισμοῦ. Κάτι τέτοιο συνέβη στὴν Γαλλία κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ὅταν ἐπιφανεῖς Γάλλοι συγγραφεῖς, ἀπὸ ἰδεολογικὴ καὶ μόνον τοποθέτηση, συνειργάσθησαν μὲ τοὺς Γερμανοὺς ἤ μὲ τοὺς Ῥώσους. Μόνον ἐὰν προτιμηθῇ ἡ πάλη τῶν τάξεων, εἰς βάρος τῆς λαϊκῆς ἑνότητος, δύναται νὰ δικαιολογηθῇ ἕνας ἐμφύλιος πόλεμος καὶ πάντως, ἀσχέτως ἰδεολογικῶν τοποθετήσεων, ἀκόμη καὶ ὁ ἀδελφός σου, ἐὰν εἰσέλθῃ βιαίως στὸ σπίτι σου καὶ βιάσῃ τὴν γυναίκα σου, πρέπει ἐσὺ νὰ ἀντισταθῆς. Ὁ Ἕλλην φασιστὴς δὲν ἔπρεπε νὰ συνεργασθῆ μὲ τὸν Γερμανό,  ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ τελευταῖος ἐπάτησε τὸ πόδι του στὴν Ἑλλάδα.

  Δημήτρης Κιτσίκης                     12 Μαΐου 2014