Aug 29, 2015

232 - Ἡ φασιστικὴ ἐπανάσταση

232 - Ἡ φασιστικὴ ἐπανάσταση

Στὸ τεῦχος 75 τοῦ τριμηνιαίου περιοδικοῦ μου «Ἐνδιάμεση Περιοχή», ἔγραψα: « μῦθος καλὰ κρατεῖ: φασισμὸς εἶναι διαβολικὴ ἰδεολογία... θὰ ἀποδείξωμε [ὅμως] ὅτι μεγαλύτερος ἥρωας τῆς Γαλλίας μετὰ τὸν Ναπολέοντα, ντὲ Γκώλ, ἦταν ἀκραιφνὴς φασιστὴς καὶ πέραν αὐτοῦ, ἐπιζητῶντας συμμαχία μὲ τὸν κομμουνισμό, ἦταν ἐθνικομπολσεβῖκος... πιθανὴ μελλοντικὴ πρόεδρος τῆς Γαλλίας, φασιστρία Μαρὶν Λὲ Πέν, εἶναι μία δεύτερη ντὲ Γκώλ».

Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν κομμουνιστικὴ ἐπανάσταση ποὺ βασίζεται στὴν «ψυχρὴ ἰδεολογία», ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὸν Διαφωτισμὸ τοῦ ΙΗ΄αἰῶνος, ποὺ εἶναι καὶ τίτλος τοῦ βιβλίου τοῦ Ἕλληνογάλλου μαρξιστοῦ Κώστα Παπαϊωάνου (L’idéologie froide), φασιστικὴ ἐπανάσταση εἶναι βασισμένη στὸν ῥομαντισμὸ τοῦ ΙΘ΄αἰῶνος. πλέον ἀκραιφνὴς φασιστὴς στὴν νοοτροπία, πνευματικὸ alter ego τοῦ ντὲ Γκώλ. ὑπῆρξε κορυφαῖος Γάλλος συγγραφεὺς  Ἀνδρέας Μαλρώ, ἄν καὶ ἀντιφασιστὴς στὴν πολιτική, ὅπως καὶ ντὲ Γκώλ. στρατηγὸς ντὲ Γκὼλ εἶχε ἀποκαλέσει στὰ Ἀπομνημονεύματά του, Τιτάνα τὸν Φΰρερ, ὡς θαυμαστὴς  ποὺ ἦταν τοῦ Χίτλερ.

ἑλληνικὴ πνευματικὴ ζωὴ τοῦ κρατιδίου, ὑπὸ τὴν ἀφόρητη ἐπιρροὴ τῆς δυτικῆς παρατάξεως τοῦ Ἑλληνολατίνου Ἐλευθερίου Βενιζέλου, εἶχε καταποντισθῆ στὴν τετράγωνη λογικὴ τοῦ Διαφωτισμοῦ, μεταξὺ φιλελευθερισμοῦ καὶ μαρξισμοῦ, ἀποκλείοντας τὸν ἀνορθολογισμό,  τὸ ὄνειρο καὶ τὸν μυστικισμὸ καὶ συνεπῶς τὴν ἀκραιφνῆ φασιστικὴ σκέψη. Ἐξαιρέσεις ὑπῆρξαν ὁ Ἴων Δραγούμης καὶ ἰδίως ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος ποὺ αὐτοκτόνησε μὴ ἀντέχοντας τὴν μετριότητα τοῦ ὀρθολογισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς λογοτεχνίας τοῦ Κ΄αἰῶνος.

Ἀντιθέτως στὴν Γαλλία, πατρίδα τοῦ ὀρθολογικοῦ καρτεσιανισμοῦ καὶ τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἐνεφανίσθη στὸν Κ΄ αίῶνα ὁ Ἀνδρέας Μαλρώ (André Malraux, 1901-1976 μὲ τὶς στάχτες του θαμμένες στὸ Πάνθεων τῶν Παρισίων, νυμφευμένος μὲ τὴν Γερμανοεβραία Clara Goldschmidt) ὁ ὁποῖος μὲ τὸν τρόπο του ἐξέφρασε τὸν Μῦθο τοῦ Κ΄ αἰῶνος τοῦ ναζιστοῦ Ἀλφρέδου Ῥόζενμπεργκ, ἐπρόβαλε τὴν ὑψίστη ἀξία τοῦ μύθου καὶ τῆς μυθοπλασίας τοῦ ὀνείρου τῆς πράξεως. Προπορευόμενος τοῦ ΚΑ΄αἰῶνος, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν προφητεία του «θὰ εἶναι μυστικιστικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ» (μεθερμηνευόμενο, ὅπως τὸ διεκήρυξα: «ὁ ΚΑ΄αἰὼν θὰ εἶναι ἑλληνικὸς ἤ δὲν θὰ ὑπάρξῃ») ἐρρίχθη μὲ τὰ μοῦτρα στὴν περιπέτεια, ζῶντας σὲ ὅλα τὰ σημεῖα τῆς γῆς, δηλώνοντας «ὁ κάθε τυχοδιώκτης [ὅπως ὁ ἑαυτός του] εἶναι μυθομανής», καὶ «ἡ μυθοπλασία εἶναι ἄκρως δημιουργική», καὶ τὰ πάντα «δὲν εἶναι οὔτε ἀληθῆ οὔτε ψευδῆ, εἶναι βιωμένα» καὶ «ὡς μυθοπλάστης ὁ κόσμος ἀρχίζει νὰ μοιάζῃ μὲ τοῦς μύθους μου» καὶ τέλος «πιστεύω ὅτι ἡ προσπάθεια τοῦ ἐπερχομένου αἰῶνος γιὰ νὰ ἀντικρούσῃ τὴν χειρότερη ἀπειλὴ ποὺ ἐγνώρισε ποτὲ ἡ Ἀνθρωπότης, θὰ εἶναι νὰ ἐπαναφέρη τοὺς θεούς».

Στὸ ἑλληνικὸ κρατίδιο τῆς ἀφθάστου πνευματικῆς μετριότητος καὶ τῆς ὑπαναπτύκτου παιδείας, τὰ ποδοσφαιρόφιλα συνθήματα δίδουν καὶ πέρνουν μὲ ρηχὸ κομματισμό, κατηγορῶντας ἕνας τὸν ἄλλο γιὰ πράκτορα ξένης δυνάμεως καὶ εἰδικὰ τὸν φασισμό, μία ἀπὸ τὶς πλέον πνευματικὲς στάσεις ζωῆς, γιὰ χουλιγκανισμό. Ἕλλην δὲν δύναται νὰ διανοηθῇ ὅτι ἕνα μεγάλο μυαλό, ὅπως πρόεδρος Μάο, ἠμπορεῖ νὰ ὑποστηρίζῃ τὸν φασισμό. Καὶ ὅμως στὴν διεθνῆ βιβλιογραφία οἱ δημιουργοὶ ποὺ ὑπεστήριξαν τὸν φασισμό, εἶναι ἐξἴσου σημαντικοὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ ὑπεστήριξαν τὸν κομμουνισμὸ τὸν φιλελευθερισμό. Ὅπως ἔγραψα, στὸ βιβλίο μου στὰ γαλλικά, «Jean-Jacques Rousseau et les origines françaises du fascisme» (2006), Ῥουσσὼ ὑπῆρξε, στὸν ΙΗ΄αἰῶνα, πρῶτος μέγας φιλόσοφος τῆς φασιστικῆς ἰδεολογίας καὶ τοῦ φασιστικοῦ τρόπου ζωῆς.

Ἡ φασιστικὴ ἐπανάσταση ποὺ φουντώνει σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ἀφοῦ πρὸ τοῦ 1989 εἶχε κατακλύσει ὅλον τὸν Τρίτο Κόσμο, ἀναποφεύκτως θὰ ὑπερισχύσῃ καὶ πάλι στὸν κόσμο καὶ καλὸ εἶναι ὁ Ἕλλην νὰ τὸ ἔχῃ αὐτὸ ὑπ’ ὄψιν του στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογές.

Δημήτρης Κιτσίκης                                 29 Αὐγούστου 2015





9 comments:

  1. για να γελάσουμε λίγο ... περιμένοντας τις εκλογές

    https://www.youtube.com/watch?v=nFhCRm1bjtY

    ReplyDelete
    Replies
    1. Σε καλό σου· μ’ έκανες και γέλασα.

      Delete
  2. Επιγραμματικα για το ζητημα ορθολογισμου - ανορθολογισμου .
    Και οι δυο προυποθετουν την υπαρξη μη ορθου λογου. Η υπαρξη η οχι μη ορθου λογου ειναι το κεντρικο ζητημα της φιλοσοφιας της αποκαλουμενης προσωκρατικης
    Η αποψη των ελεατων, που μαλλον ταυτιζεται με του Ηρακλειτου και με την περιβοητη σωκρατικη ρηση εν οιδα οτι ουδεν οιδα ειναι κατηγορηματικη.

    Δεν υπαρχει μη ορθος λογος. Διοτι ο λογος μαζι με τα παντα, τον κοσμο, το σωμα, τον εξωτερικο κοσμο, ειναι ενα συνεχες. Υπαρχει ομως ενα λαθος που ειναι ενα και μονο - ειναι η ιδεα οτι πρεπει να υπαρξει τομη σε αυτο το συνεχες. Συνεπως, το μονο λαθος ειναι το πρεπει.

    Συμφωνα με αυτη τη συλλογιστικη, εαν ο φασισμος περιεχει το πρεπει, ειναι λαθος οχι διοτι ειναι φασισμος αλλα διοτι πρεπει.

    ReplyDelete
  3. ΥΓ. Το ιδιο και με τις εκλογες. Οποιος παει να ψηφισει επειδη πρεπει ειναι λαθος.

    ReplyDelete
  4. Αγαπητέ κ. Κιτσίκη,

    Το ερώτημα που θα διατυπώσω δεν σχετίζεται με το παρόν άρθρο και είναι εντελώς άσχετο, αλλά είμαι περίεργος να μάθω (εν όψει των επικείμενων ομοσπονδιακών εκλογών της 19ης Οκτωβρίου) ποια είναι η γνώμη σας για τον πρωθυπουργό του Καναδά Stephen Harper.
    Το σατιρικό τραγούδι Harperman (http://harperman.ca/ , https://www.youtube.com/watch?v=Ei50lM6ab1c) είναι αρκετά αστείο...

    ReplyDelete
  5. Δύο χῶρες στὸν κόσμο δὲν ἔχουν Ἱστορία. Ζῇς καλὰ ἀλλὰ βαριέσαι ποὺ ζῇς: ἡ Ἑλβετία καὶ ὁ Καναδᾶς.Σχεδὸν οὐδεὶς Ἑλβετός, σχεδὸν οὐδεὶς Καναδὸς γνωρίζει τὴν πολιτικὴ καὶ τοὺς πολιτικοὺς τῶν χωρῶν αὐτῶν (ἐκτὸς τῶν Νεοκαναδῶν μεταναστῶν ποὺ παλεύουν νὰ ἐνσωματωθοῦν στὴν καναδικὴ κοινωνία). Ὁ μόνος Καναδὸς πολιτικὸς ποὺ ἄφησε ὄνομα ἦταν ὁ Τρυντώ. Τὸν συνεχίζει ὁ υἱός του. Δημήτρης Κιτσίκης

    ReplyDelete
  6. Γράφει σωστά ὀ Τάκης ὀ Φωτόπουλος (28.07.2015) -Τόσο η εσωκομματική αντιπολίτευση στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (Αριστερή πλατφόρμα κ.α.) όσο και η εξωκομματική αντιπολίτευση (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, Κίνηση “ΟΧΙ μέχρι το τέλος” κλπ), στην πραγματικότητα, ανήκουν στην παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» εφόσον δεν αμφισβητoύν την ίδια τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και επομένως η κριτική τους είναι άσφαιρη, εάν όχι εντελώς παραπλανητική.[1]

    Προσοχἠ, τῶρα. Προσθέτει :...είναι φανερό ότι αν δεν ελέγχεις σαν λαός την οικονομία σου δεν έχεις εθνική κυριαρχία, δηλαδή δυνητικά λαϊκή κυριαρχία, και χωρίς αυτή δεν τίθεται θέμα κοινωνικής απελευθέρωσης. Η εθνική κυριαρχία είναι προϋπόθεση της λαϊκής κυριαρχίας, ενώ το αντίθετο δεν ισχύει....ΣΧΌΛΙΟ -Αύτά εἶναι εἴτε ἐθνικά ἐπαναστατικά ἀστικά, εἴτε ἐθνοφασιστικά, εἴτε ἐθνοκομμουνιστικά, ε ;

    Συμπεραίνει ὀ Τ.Φ.... Όπως λοιπόν στην Κατοχή όπου γινόντουσαν λαϊκά μέτωπα σαν το ΕΑΜ για την εθνική κυριαρχία σαν προϋπόθεση για την ανατροπή της Κατοχής και τον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση, σήμερα , ακόμη περισσότερο, ο αγώνας δεν είναι μόνο για κοινωνική αλλά και για εθνική απελευθέρωση, σαν προϋπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης.

    ΣΧΟΛΙΟ.. σήμερα ποὺ δὲν ὐπάρχει πιὰ ἠ πατρίδα τῆς έπανάστασης, διεθνιστική καὶ ἐθνικιστική ταυτόχρονα, μόνο φασιστικὰ ἤ ἐθνοθρησκευτικὰ κινήματα θὰ μποροῦσαν νὰ δημιουργήσουν τὸ ἀκατόρθωτο, ἐθνικό κράτος μαζὶ μὲ διεθνεῖς συμμάχους. Άναπόφευκτα θὰ ὄδηγηθοῦμε σὲ μαζικό ἐθνικό κίνημα, ἐτσι ὄπως πᾶνε τἂ πράγματα. Τὸ μόνο άντίδοτο ποὺ βλέπω εῖναι μιὰ παγκόσμια νομοτελειακή ἀναρχία.

    ReplyDelete
  7. Ψηφίζοντας γι' άλλη μια φορά ......
    Παρ' όλο πού εδώ και χρόνια και έχοντας ολίγον "καεί", αρνούμαι πιά να εμπλακώ στίς σειρήνες της λεγόμενης "πολιτικής" ζωής, θάθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες,
    όχι απαραίτητα σωστές, σκέψεις μου.
    Πιάνω τον εαυτό μου, να θυμώνει και να απογοητεύεται απο συγκεκριμένα πρόσωπα και συμπεριφορές. Τα πολλά όμως χρόνια που ζώ, μου θυμίζουν μυστικά, ότι έτσι ακριβώς αισθανόμουν και πρίν χρόνια, για τελείως άλλους τότε ανθρώπους. Εν ολίγοις, βλέπω να αλλάζουν τα πρόσωπα, τα κόμματα, τα ονόματα, οι "ιδεολογίες", αλλά δυστυχώς να παραμένουν, η κακία, η φιλαυτία, η σιγουριά τών όποιων εφήμερων θέσεων και αυτή, η τόσο αποκρουστική, δίψα για εξουσία.
    Καί ολα αυτά απο ανθρώπους που κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο, μόνοι με τον εαυτό τους, δεν θάχαν ίσως τίποτε να πούν. Κι' όμως μιλάνε, μιλάνε, Θεέ μου πόσο πολύ μιλάνε, μην καταφέρνοντας τελικά να πούνε,τίποτε. Πεινασμένοι για προβολή, σεβασμό, αξιώματα, χειροκροτήματα και όλα τα υπόλοιπα μπιχλιμπίδια τής εξουσίας.
    Καί δώστου κορώνες και κοκορομαχίες και είπε αυτός και απήντησε ο άλλος και εννοούσε αυτό, μα όχι εννοούσε το άλλο.
    Ματαιότης ματαιοτήτων και πάλι ματαιότης. Ενός μόνον εστί χρεία, αλλά άντε να το καταλάβουν αυτό, ως κυριολεκτικό και μοναδικό, διαχρονικό πολιτικό επιχείρημα.
    Και εν τώ μεταξύ, κάθε μέρα που περνάει, το πληγωμένο πλοίο που κουβαλάει στα σπλάχνα του τον ήλιο και λέγεται Έλλάδα, βυθίζεται ακόμη λίγο. Όχι απο εχθρικά πυρά, αλλά απο τον ίδιο του τον καπετάνιο, τους αξιωματικούς, το πλήρωμα και δυστυχώς, τους επιβάτες του. Όλων των θέσεων.
    Μήπως αν τελικά βυθιστεί τελείως, αναδυθεί επιτέλους λουσμένο σε Θείο φώς και προορισμένο, όπως είναι η φύση του, για παντοτινά, καλοτάξιδα και νικηφόρα ταξίδια;
    Όμως, πρέπει λέει να ξαναψηφίσουμε. Εγώ βέβαια, φύσει και θέσει, δεν τα πάω καλά με τα πρέπει. Ούτε με τίς ψήφους. Ας είναι όμως. Υπόθεση εργασίας είναι αυτή, η και ανεργίας αν θέλετε.
    Θα ψήφιζα λοιπόν ανθρώπους, που έχουν Χριστό μέσα τους. Ελλείψει αυτού, άς έχουν Ελλάδα. Ελλείψει κι' αυτού, άς έχουν έστω, δίψα για αλήθεια και δικαιοσύνη.
    Σε καμμία περίπτωση όμως, ανθρώπους που δεν έχουν τίποτε απ' αυτά στην ψυχή τους. Κι' ας λένε και ξαναλένε για λαό, για εργαζόμενους, για αδικημένους, για ανθρώπινα δικαιώματα και άλλες χιλιοακουσμένες και άνευ ουσίας και ουσιαστικού αντικρύσματος πιά, λέξεις.
    Αγαπημένοι μου πολιτικοί. Σας τοποθέτησε ο Θεός, εν αγνοία σας μάλλον, πάνω σε ένα δίκοπο μαχαίρι. Τόσον καιρό μαχαιρώνετε τον αέρα, η τούς άλλους. Θα κριθείτε βέβαια γι' αυτό. Σ' αυτήν την μόνη πραγματική διάσταση, κανείς μας δεν την "σκαπουλάρει". Μαχαιρώστε επιτέλους έστω και την δωδεκάτην, λίγο τον εαυτό σας. Τίς φιλοδοξίες, τούς εγωισμούς , τον θυμό, τίς έριδες, τα ψέμματα, την άκρατη αρχομανία και σας βεβαιώνω ότι ο λαός μας, θα σας αγαπήσει σε διάρκεια και όχι παροδικά για λίγους μήνες, όποιον τού τάζει τα περισσότερα. Δηλαδή όποιον, λέει τα καλλίτερα ψέμματα.
    Η αλήθεια, πρέπει τελικά νά γίνει, το μόνο αποδεκτό σήμερα, πολιτικό σύνθημα. Όχι η αλήθεια του κόμματος, αλλά η αλήθεια του στόματος.
    Το ναί, ναί και το όχι, όχι. Πρίν και μετά τις εκλογές.
    Κατά τα άλλα, όλα καλά κι' ευλογημένα.
    Καί εύχομαι σε όλους τους υποψηφίους, τα καλλίτερα.
    Φώτιση, διάκριση, χαρά, ειρήνη, πίστη, ελπίδα και κυρίως αγάπη,
    σε μια χώρα που αιμοραγεί.......

    Σταμάτης Σπανουδάκης

    ReplyDelete
  8. Φίλιππε, σωστὰ τὰ λές.Ἀλλὰ ἔτσι ἦταν πάντα. Παντοῦ μετριότης. Γι αὐτὸ καὶ δὲν ὑπάρχει καὶ δὲν δύναται ποτὲ νὰ ὑπάρξῃ ἰσότης. Τὸ 90% σκάρτοι. Γιὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς ὑπάρχουν τὰ μοναστήρια, ὑπάρχουν τὰ πιθάρια τοῦ Διογένους, ὑπἀρχει ἀντὶ τῆς μορφώσεως ἡ παιδεία, ὑπάρχει ἡ ἀριστοκρατία τοῦ πνεύματος, ὑπάρχει ὁ ἥρωας. Γιὰ τοὺς ἄλλους ὑπάρχει ἡ δημοκρατία τῶν προβάτων, τῶν διαφημίσεων, τῶν καταναλωτῶν, τῶν κινητῶν καὶ τῶν κουνιστῶν, τῶν πονηρῶν καὶ ἠλιθίων, τῶν ἐπαναστάσεων τοῦ 1821, τῶν ἐγχρώμων ἐπαναστάσεων, τῶν ἀραβικῶν ἀνοίξεων, τῶν ἀντιγερμανικῶν πολέμων τοῦ 1914 καὶ 1939, τῶν ἀντιτουρκικῶν πολέμων τοῦ 1919-1922, ἐπαναστάσεων καὶ πολέμων κατευθυνομένων ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις μὲ σαρκικὲς ὀβίδες τοὺς ἠλιθίους τῆς κοινῆς γνώμης. Αὔριο ἡ Χρυσῆ Αὐγή, μή ἔχοντας ἐκλεκτοὺς, θὰ παρασυρθῇ σὲ πόλεμο κατὰ τῆς Τουρκίας, παίζοντάς το σπαρτιατικά, ὑποκινούμενη ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ τὶς τράπεζές τους. καὶ τὸ μπουλοῦκι θὰ σφαχθῆ δημοκρατικά, γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ τὴν ἑλληνικὴ μπύρα, σὲ ἀτμόσφαιρα ἰσότητος. Δημήτρης Κιτσίκης

    ReplyDelete